Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Documento

Είναι μάλλον άγνωστο στην Ελλάδα, αλλά ο ∆ράκουλας υπήρξε ιστορικό πρόσωπο στη Ρουμανία. Πρόκειται για τον Βλαντ Τσέπες, γιο του Βλαντ Ντράκουλ, εθνικό ήρωα της Ρουμανίας (κάτι σαν τον δικό μας Κολοκοτρώνη), ο οποίος κατάφερε να σταματήσει τις ορδές των Οθωμανών στην Ευρώπη χρησιμοποιώντας πολύ σκληρές μεθόδους, όπως το παλούκωμα των εχθρών του. Ηταν από τις πρώτες μεθόδους ψυχολογικού πολέμου που χρησιμοποιήθηκαν ιστορικά, αφού οι προελαύνοντες ήταν αναγκασμένοι να περνάνε ανάμεσα στα εκτεθειμένα πάνω σε στύλους (παλούκια) νεκρά σώματα των συντρόφων τους στη μάχη. Αντί της πραγματικής ιστορίας του ∆ράκουλα, γνωρίζουμε τον ήρωα του Ιρλανδού συγγραφέα Μπραμ Στόκερ, ο οποίος δανείστηκε τη θρυλική δράση του Βλαντ Τσέπες για να φτιάξει τον δικό του δημοφιλή βρικόλακα.

Οι δημοσιολόγοι που θέλησαν να βάλουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη για να χτυπήσουν τη ρουμανικής καταγωγής Ευρωπαία εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι θυμήθηκαν ακόμη και τον ∆ράκουλα των Καρπαθίων για να την απαξιώσουν. Αγνοούσαν φυσικά την πραγματική ιστορία του ∆ράκουλα, αλλά έκαναν έναν πετυχημένο συσχετισμό. Η Κοβέσι είναι μια αγωνίστρια της ∆ικαιοσύνης, που υπηρετεί έναν θεσμό της Ευρώπης. ∆εν αυτοχρίστηκε Ευρωπαία εισαγγελέας, αλλά τοποθετήθηκε θεσμικά, έχοντας σαφές νομικό πλαίσιο αρμοδιοτήτων και στόχους. Να χτυπήσει τη διαφθορά στην ΕΕ, να υπηρετήσει το κράτος δικαίου και να το κάνει χωρίς διακρίσεις.

Οσα υποτιμητικά λέγονται για τη Λάουρα Κοβέσι δεν αφορούν το πρόσωπό της, αλλά έναν ευρωπαϊκό θεσμό. Ο λόγος που λέγονται είναι ένας: η Κοβέσι και οι εισαγγελείς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ελέγχουν βουλευτές της κυβέρνησης (πράγμα που δεν είναι συνηθισμένο στην Ελλάδα) και έχουν καταστήσει το 10% των βουλευτών της Ν∆ ύποπτο για πράξεις διαφθοράς.

Επιχειρώντας δηλαδή να διαφυλάξουν το ευρωπαϊκό χρήμα, κάνουν καταφανές ότι η διαφθορά ξεκινά από ψηλά, με την κυβέρνηση να έχει μετατραπεί σε κυβέρνηση υποδίκων. Γι’ αυτό όμως δεν φταίνε αυτοί που έχουν ανακαλύψει την παρανομία, αλλά οι δράστες.

Η Σοφία Βούλτεψη ανακάλυψε ότι η Λάουρα Κοβέσι είναι μια «Τσαουσέσκου» επειδή τυγχάνει να έχει ρουμανική καταγωγή, ο Αδωνης Γεωργιάδης την εμφάνισε να μη γνωρίζει από δημοκρατία, ενώ ο ελεγχόμενος μέσω δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και πρώην υπουργός ∆ικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου διαβεβαίωσε ότι ήρθε στην Ελλάδα για να καταλύσει το ελληνικό Σύνταγμα! Ολα αυτά εκπορεύονται από τον ίδιο τον Μητσοτάκη, ο οποίος κατά τη συνήθη τακτική του βάφτισε την έρευνα –όπως και κάθε έλεγχο που ασκείται στη διακυβέρνησή του ακόμη και από διεθνή όργανα– «επίθεση στην Ελλάδα». Στο πλευρό του Μητσοτάκη στάθηκε από την πρώτη στιγμή και η ηγεσία του Αρειου Πάγου, η οποία επιχείρησε από την υπόθεση των Τεμπών ακόμη να χαρακτηρίσει την άσκηση διώξεων σε 22 άτομα ως παρέμβαση της Κοβέσι στην ελληνική ∆ικαιοσύνη.

Παράλληλα με την ενοχοποίηση των Ευρωπαίων εισαγγελέων, η μητσοτακική κυβέρνηση επιχειρεί δύο πράγματα: να εμφανίσει τη διαφθορά που αποκαλύπτεται ως «γενική παθογένεια» και την παραπομπή των βουλευτών της ως υπερβολική αντιμετώπιση κάποιων «εξυπηρετήσεων».

Η ανεκτικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη στο ρουσφέτι είναι απολύτως δικαιολογημένη, αφού αποτελεί στοιχείο της πολιτικής οικογενειακής ισχύος.

Σύμφωνα με τη Μαρίκα Μητσοτάκη, υπήρξαν πάνω από 3.500 βαφτιστήρια που επί δεκαετίες αποτέλεσαν τον πολιτικό κορμό στον οποίο στέκεται και ο Κυριάκος σήμερα. Το επιχείρημα όμως ότι οι βουλευτές προσπάθησαν να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους είναι προσβλητικό για το ίδιο το βουλευτικό αξίωμα. Ο βουλευτής δεν συνδιαλέγεται με τον πολίτη για να τον εξυπηρετήσει κατά μόνας, αλλά για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη λειτουργία του κράτους και της δημοκρατίας. Αν από τα παράπονα και τις καταγγελίες του πολίτη διαπιστώσει ότι κάτι δεν λειτουργεί, τότε ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο και για να δικαιωθεί ο πολίτης και για να εξαλειφθεί το πρόβλημα. ∆εν κάνει τηλεφωνήματα, ως ενδιάμεσος, νταραβεριτζής ή πολιτικός νονός προσβλέποντας σε ψήφους. Αυτούς τους εξασφαλίζει από τη διάφανη κοινοβουλευτική λειτουργία του και όχι από συναλλαγές.

Αυτό όμως που αποκαλείται και στη συνέχεια δικαιολογείται ως ρουσφέτι στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πράξη διαφθοράς και αυτό που κάνει ο βουλευτής είναι παράβαση καθήκοντος με εξαγορά (της ψήφου ή και άλλη).

Οσα καταγράφονται στις συνομιλίες για το εν λόγω σκάνδαλο στην πλειονότητά τους δεν είναι εξυπηρέτηση κάποιου αδικημένου δικαιούχου, αλλά η αδικία και η κλοπή απέναντι σε άλλους που αδικούνται.

Εντυπωσιακό είναι το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας παράγουν πολιτικά αποτελέσματα και άρα αποτελούν παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Οταν ένας Ελληνας εισαγγελέας ασκεί δίωξη σε πολιτικό πρόσωπο όπως ο Ακης Τσοχατζόπουλος ή δεν ασκεί δίωξη σε κάποιο άλλο όπως οι ύποπτοι πολιτικοί για τη Novartis, δεν δημιουργεί πολιτικό αποτέλεσμα; Αυτό δεν σημαίνει ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης να επιβάλει τον νόμο και να τιμωρεί, ανεξάρτητα από το αν αυτό συμφέρει οποιονδήποτε; Υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος όπου η διαδικασία απονομής δικαιοσύνης ακολουθεί άλλα κριτήρια, όπως ο πλούτος ή η κοινωνική θέση;

Σε συνέχεια του κυβερνητικού αφηγήματος ενεργοποιείται και το επιχείρημα περί κινδύνου διακόρευσης της συνταγματικής νομιμότητας. Με τις ενέργειές της δήθεν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπερβαίνει όσα ορίζει το ελληνικό Σύνταγμα και προχωρά σε ανανέωση της θητείας των εντεταλμένων Ελλήνων εισαγγελέων, όπως η Πόπη Παπανδρέου. Μα δεν ήταν η ελληνική κυβέρνηση που –επικαλούμενη το ευρωπαϊκό δίκαιο και την υπερίσχυσή του έναντι του ελληνικού– καταπάτησε το Σύνταγμα που απαγόρευε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια προκειμένου να δώσει άδειες να ιδρυθούν; ∆εν είναι η ίδια κυβέρνηση που στο τέλος κάθε χρονιάς ζητά παρατάσεις ακριβώς για να εναρμονιστεί νομικά με τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις; Γιατί τέτοια κυβερνητική κάψα για το ποιων Ελλήνων εντεταλμένων στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία η θητεία θα ανανεωθεί; Θέλουν κάποιους άλλους; Εχουν δικαίωμα να θέλουν άλλους, να παρεμβαίνουν δηλαδή στη ∆ικαιοσύνη και την απονομή της;

Τα μόνα νομικά προβλήματα στην υπόθεση είναι αυτά που θα αντιμετωπίσουν οι βουλευτές της Ν∆, οι οποίοι κατηγορούνται με βάση ακόμη και καταγεγραμμένες συνομιλίες για όσα έχουν κάνει. Κάποιοι μπορεί να αποδειχτούν αθώοι και αυτό θα είναι καλό για τη χώρα, αφού μειώνει το ποσοστό συμμετοχής των πολιτικών στη διαφθορά. Αυτή τη στιγμή όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι τέλεσαν αδικήματα και πρέπει να δικαστούν, όπως θα συνέβαινε με κάθε Ελληνα πολίτη.

Τα ουσιαστικά προβλήματα είναι πολιτικά. Η κυβέρνηση είναι εναγκαλισμένη με τη διαφθορά και αναζητά φόρμουλα συγκάλυψης σε όλα τα μεγάλα σκάνδαλα στα οποία βρίσκεται εκτεθειμένη. Τυγχάνει μάλιστα να είναι η ίδια: ενοχοποίηση και δολοφονία χαρακτήρα όσων τα αποκαλύπτουν (εισαγγελείς ή δημοσιογράφοι), μεταστροφή της πραγματικότητας και στη συνέχεια μετατροπή του ελέγχου της διαφθοράς και των διεφθαρμένων σε απειλή για τη χώρα. Κατά μία έννοια η (διεφθαρμένη) κυβέρνηση έχει τη δικαιολογία ότι στηρίζει την πολιτική της. Το πρόβλημα είναι ότι βρίσκει υποστηρικτές σε αυτή την αθλιότητα το εγχώριο σύστημα της ηγεσίας της ∆ικαιοσύνης, το οποίο αποδεικνύει κάθε μέρα πως αποτελεί τον μηχανισμό εξάρτησης της ∆ικαιοσύνης από την πολιτική. Μπορεί να «Μένουμε Ευρώπη», αλλά όχι να μας βάλουν και φυλακή οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς.

ΥΓ.: Να κάνω και μια πολιτική πρόβλεψη. Ο Μητσοτάκης δεν θα πάει σε εκλογές πριν από τον Ιούνιο, προκειμένου να ορίσει πρώτα την ηγεσία του Αρειου Πάγου που θα του εξασφαλίσει, όπως πιστεύει, τη μελλοντική ασυλία του.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Αν και το κείμενο του εκδότη του Documento είναι σκέτη απογοήτευση, το αναπαράγαμε. Δεν θα επαναλάβουμε τα αυτονόητα για την “ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης” τον “κίνδυνο διακόρευσης της συνταγματικής νομιμότητας”. Αλλά ρε Κωστή, δεν αντιλαμβάνεσαι ούτε τα βασικά;  Η Λάουρα Κοβέσι δεν εμφανίστηκε ως λευκός ιππότης της δικαιοσύνης, ούτε είναι προστάτιδα των λαϊκών συμφερόντων.Δεν έχουμε μπροστά μας κάποια ξαφνική ηθική αφύπνιση των ευρωπαϊκών θεσμών. Έχουμε μια εσωτερική ρύθμιση λογαριασμών στο εσωτερικό του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Όταν η σήψη γίνεται τόσο προκλητική, όσο στο “επιτελικό κράτος” του Μητοτάκη τότε απειλείται  η συνοχή η νομιμοποίηση του ίδιου του συστήματος. Σ’ αυτή την περίπτωση κάποιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται, στην προκειμένη περίπτωση η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, για να τη συμμαζέψουν. Όχι για να την εξαλείψουν, αλλά για να την καταστήσουν ξανά διαχειρίσιμη.