Του Γ.Γ.
Τι διάολο, ζήλεψε ο Ριζούλης τις δημοσιογραφικές επιδόσεις του Μακελάρη;
Οκ, αντιληπτό είναι ότι η φυλλάδα “Δημοκρατία” απευθύνεται σε ένα συντηρητικό, κατά βάση θεοφοβούμενο, για να μην πούμε θρησκόληπτο αναγνωστικό κοινό. Δεν θα έπρεπε όμως να σεβαστεί στοιχειωδώς τους πολίτες που έρχονται σε επαφή με τα προκλητικά πρωτοσέλιδα της;
Χτες μας έγραφε ότι ένας αρχιρασοφόρος που ειδικεύεται σε αγυρτία, νεκροφιλία, και χριστεμπορία, ο πρόεδρου της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Μεσογαίας, Νικόλαος Χατζηνικολάου, είναι ένας δεσπότης με “λαμπρή επιστημονική διαδρομή”, κάτι που το σχολιάσαμε με τον τρόπο που έπρεπε.
Σήμερα η ίδια φυλλάδα επανέρχεται πρωτοσέλιδα σ’ αυτόν τον θλιβερό μισάνθρωπο, ακριβοπληρωμένο δημόσιο υπάλληλο για να μας κάνει κοινωνούς στο σκοταδιστικά κυρήγματά του. Διαβάστε και … συγκρατηθείτε:
«Το μεγαλύτερο λάθος μας θα ήταν να δεχθούμε ότι η ομοφυλοφιλική πράξη εκτός από ψυχική διαταραχή, δεν είναι και αμαρτία. Τα πρόσωπα αυτά, εκτός από την ελπίδα της ψυχιατρικής θεραπείας, θα είχαν χάσει οριστικά και την σωτήρια διάθεση μετάνοιας και την αναζήτηση παρηγορίας του θείου ελέους για τις δικές τους εκτροπές. Η ομοφυλοφυλία είναι μια ασθένεια που τη γέννησε η διάχυτη κοινωνική αμαρτία και μπορεί ασφαλώς να τη θεραπεύσει η Εκκλησία. Μαζί με όλες τις μεγάλες δικές μας αμαρτίες, μπορεί να αγκαλιάσει θεραπευτικά και αυτήν…
Από τότε που η ψυχιατρική διέγραψε την ομοφυλοφιλία από την λίστα των ψυχικών διαταραχών, παραιτήθηκε από τη σχετική έρευνα και έμειναν τα δύστυχα αυτά άτομα αβοήθητα με μοναδική συντροφιά την ελπίδα σε μια βολική νομοθεσία και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων με παρελάσεις αυτοξευτελισμού και ντροπής».
Και επειδή γίνεται αυτές τις αρκετή συζήτηση για το παπαδαριό, καλό δεν είναι να τεθεί το θέμα χωρισμού Εκκλησίας και κράτους; Και προφανώς να τεθεί θέμα εκκλησιαστικής περιουσίας, που κατά κύριο λόγο βρέθηκε στα χέρια του παπαδαριού, από τους υπόδουλους στους Τούρκους, Ελληνες, έχοντας λάβει την ψεύτικη υπόσχεση ότι «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά σας θάναι».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οφείλω να αναφερθώ σε αυτήν τη λεγόμενη εκκλησιαστική περιουσία. Έχετε σκεφθεί ότι αυτή η εκκλησιαστική περιουσία προέκυψε ως ιδιοκτησία της Εκκλησίας με την αναγνώριση από τους Οθωμανούς αμέσως μετά την άλωση της Πόλης, ότι αυτή η περιουσία ανήκει στην Εκκλησία και στις μονές, το αναγνωρίζει το Οθωμανικό Κράτος, η Οθωμανική Αυτοκρατορία για να επακολουθήσουν εν συνεχεία και άλλες πράξεις, σιγίλια, φιρμάνια και άλλα συναφή τα οποία –ακούστε- διαμόρφωσαν τίτλους ιδιοκτησίας!
Και όχι μόνο αυτό, η εκκλησιαστική περιουσία μεγεθύνθηκε διότι οι υποταγμένοι οι υπό κατοχήν Έλληνες, έσπευδαν να μεταβιβάσουν την περιουσία τους στην Εκκλησία και στις μονές προκειμένου να διατηρηθεί η ιδιοκτησία έστω στο όνομα της Εκκλησίας ή της μονής και με την υπόσχεση άμεσα ή έμμεσα διατυπωμένη «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά σας θάναι», διότι όταν ελευθερωθεί το Γένος η Εκκλησία θα αποδώσει τις περιουσίες στους ‘Ελληνες πολίτες οι οποίοι την μεταβίβασαν προκειμένου να την γλιτώσουν από τους Οθωμανούς.
Και ετέθη αυτό το ζήτημα έντονα το 1920 και υπήρξαν γνωμοδοτήσεις, ενθυμούμαι τους Στρέϊτ, του Ρακτιβάν, αλλά και του Ελευθεριάδη η οποία ήταν αντίπαλη προς τις γνωμοδοτήσεις του Ρακτιβάν και του Στρέιτ και εθεωρήθησαν ότι αυτές οι ακίνητες περιουσίες –προσέξτε- δεν αποτελούν λεία πολέμου (!) διότι μέσα στη διάρκεια της σκλαβιάς των τετρακοσίων ετών δεν είχε θιγεί το ιδιοκτησιακό δικαίωμα της Εκκλησίας ή και των μονών.
Και τα λέω αυτά αγαπητοί συνάδελφοι, όχι για να αναδράμουμε σε ένα παρελθόν, αλλά για να διαπιστώσουμε ποια και πόση είναι αυτή η εγκυρότητα της εκκλησιαστικής περιουσίας και ποιος μπορεί με βάση αυτά τα στοιχεία να υποστηρίζει «κρατηθείτε μακριά από τον έλεγχο της εκκλησιαστικής περιουσίας, διότι αποτελεί βλάσφημο ενέργεια, βλάσφημο πράξη, πράξη η οποία αντιστρατεύεται την Εκκλησία!».
Φώτης Κουβέλης, πρακτικά της βουλής στις 06/11/2008
0 Comments