Γράφει ο mitsos175

1806 Γενάρης. 15 χρόνια πριν την Επανάσταση κι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αφορίζεται από την Εκκλησία. Ο λόγος; Ήταν επικίνδυνος για το Σουλτάνο, ο οποίος διόριζε τους Πατριάρχες. Έτσι οι πιστοί υπάλληλοι της Υψηλής Πύλης σπεύδουν να αφορίσουν τους επικίνδυνους, ώστε αυτοί οι δύστυχοι να μη βρουν ούτε ένα πιάτο φαΐ! Βλέπετε, τότε τον αφορισμένο δεν τον πλησίαζε κανείς, ούτε καν του μίλαγε!

Πολλοί σύντροφοι του Κολοκοτρώνη σφάζονται από τους Τούρκους, αφού πριν τους προδίδουν και τους παραδίνουν οι «Έλληνες»! Μάλιστα τον αδερφό του Κολοκοτρώνη, Γιάννη, τον πρόδωσε καλόγερος, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Γέρος του Μοριά.
«Ὁ Γιάννης δὲν εὗρε τὸν φίλον του, ἐπῆγε εἰς τοὺς Αἰμυαλούς, μοναστήρι, τοῦ ἔδωκε ἕνας καλόγερος φαγὶ καὶ ἔπειτα ἐπῆγε, ἔδωσε εἴδησιν εἰς τοὺς Τούρκους, ἐπῆγαν, τὸν πολιόρκησαν εἰς τὸν ληνὸν καὶ τὸν ἐσκότωσαν».

Ας μας πουν πάλι κάποιοι για «εθνικό ξεσηκωμό» και το «σπουδαίο ρόλο της Εκκλησίας». Φυσικά ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν ο μόνος που αφορίστηκε. Η Επανάσταση του 1821 καταδικάστηκε από την ανώτατη ιεραρχία της Εκκλησίας παρά το γεγονός πως αρκετοί κληρικοί έγιναν επαναστάτες. Σίγουρα λοιπόν υπήρχαν δυο μερίδες του κλήρου κι αυτό το βλέπουμε διαχρονικά. Οι πιστοί στους Τούρκους ήταν μεγάλο μέρος του ιερατείου και μάλιστα των Μητροπολιτών. Όλοι οι Πατριάρχες ήταν πιόνια του Σουλτάνου, ενώ ο θάνατος του Γρηγορίου του Ε’ από τον Τουρκικό όχλο, παρά το ότι αφόρισε τους επαναστάτες, ήταν ένα από τα σημαντικότερα λάθη της Οθωμανικής ηγεσίας.

Έχουμε γράψει γι αυτά πάρα πολλά άρθρα, εγώ θα τα συνδέσω με μια άλλη επέτειο αυτή της 28ης Οκτωβρίου. Κι εκεί είχαμε συνεργάτες των κατακτητών, όχι με τη δικαιολογία αυτή τη φορά πως ήταν «θέλημα θεού η σκλαβιά», αλλά με πιο κυνικό τρόπο. Ήταν οι λίρες και ο αντικομουνισμός. Φυσικά η αιτία είναι τα προνόμια, η κονόμα, το βόλεμα και βέβαια η δειλία, η υποταγή στον εκάστοτε ισχυρό.

Το μεγάλο έγκλημα του Ελληνικού παρακράτους – κράτος δε γίναμε ποτέ – ήταν το διαχρονικό ξέπλυμα των προδοτών, που οδηγούσε κάθε φορά στο καπέλωμα των αγώνων των ηρώων. Έτσι σήμερα τα χουντικά αποβράσματα που έτρεχαν να κρυφτούν το 1974 μας κουνάνε στα μούτρα τις σημαίες για να σκεπάσουν τη δειλία, τη ρουφιανιά και τα εγκλήματα της επταετίας.

Έπρεπε λοιπόν να κρεμάσουν το παπαδαριό, που έλεγε πως τάχα ήταν «αμαρτία κι ενάντια στο θέλημα του Θεού» η Επανάσταση κατά του Σουλτάνου, να ρίξουν στις πηγάδες όλους τους γερμανοτσολιάδες και να εκτελέσουν τους προδότες της Κύπρου. Δυστυχώς τίποτε από αυτά δεν έγινε και συνέχεια μας κυβερνούν τα χειρότερα καθάρματα. Γι αυτό άλλωστε καταντήσαμε Μπανανία.

Εύχομαι να ήταν από μια μεριά ο Κολοκοτρώνης, ο Ρήγας, ο Υψηλάντης, η Μπουμπουλίνα, όλοι όσοι αφορίστηκαν και διώχθηκαν από τους Έλληνες προσκυνημένους, να ακούγαμε τι θα έλεγαν για το τσουβάλιασμα που έκανε το Ελληνικό παρατράγουδο όλα αυτά τα χρόνια, να βάζει ήρωες μαζί με προδότες, γενναίους μαζί με θρασύδειλους…