Του Γιώργου Σαρρή

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις και τα γεγονότα του εορτασμού της 28ης, η κυβέρνηση αλλά και οι βουλευτες της ατομικά βρεθηκαν απέναντι σε μια εκτός ελέγχου λαική δυσφορία. Ηταν ήδη γνωστό  μετά  την τελευταία ψηφοφορία για το πολυνομοσχεδιο, οτι το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσε να περάσει άλλο δύσκολο νομοσχεδιο από αυτη τη Βουλή. Ομως μπροστά της η Κυβέρνηση μετά την συμφωνία των Βρυξελλών ειχε πολλή και βρώμικη δουλειά να κάνει. Προυπολογισμό 2012, Δανειακή σύμβαση, νεα σκληρά μέτρα κλπ; Τι μπορούσε να κάνει λοιπόν;

Εκλογές;
Δεν το συζητάμε αφου το αποτέλεσμα θα ηταν συντριβή.
Να προσπαθήσει και πάλι μεσα από τη Βουλή, με το ρίσκο να μην περάσει κατι από όλα και να τεθεί έτσι θεμα δεδηλωμένης; Αυτό θα οδηγούσε πάλι σε εκλογές με την προηγούμενη κατάληξη συντριβής.
Τοτε τί; Ποια θα μπορούσε να είναι η πολιτική πρωτοβουλία(που ζητούσαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ) που θα έβγαζε την κυβερνηση από τα σχοινιά, θα κρατούσε για λίγο ακόμη τη συνοχή της Κοινοβουλευτικής ομάδας αφου θα την ικανοποιούσε στο αίτημά της και που θα της εδινε χρόνο αν όχι και κάποια νίκη δια της πλαγίας ανάλογα με τις συνθήκες και το συσχετισμό δυνάμεων;

Εκεί προκρίθηκε η λύση του Δημοψηφίσματος που εδω και καιρό συζητιόταν και
σχεδιαζόταν προσεκτικά ως διέξοδος. Πηρε μόνος την απόφαση ο Πρωθυπουργός ερήμην της Ευρωπης;
Ετσι λένε οι Ευρωπαίοι αν και δεν εχουμε κάποιο λόγο να τους πιστέψουμε. Αν είναι όμως έτσι τότε η κυβερνηση χανει όλα της τα στηρίγματα
εκτός του λαού και των επιχειρηματιών που την θεωρούν ανεπαρκή ή των Τραπεζιτών που υποτίθεται ότι θίγονται από την απόφαση της ανακεφαλαιοποίησης. Οπότε αυτό θα δημιουργήσει ένα τελειωτικό ρηγμα και ένα πολεμικό μετωπο που θα προστεθεί στα άλλα και θα ρίξει την  κυβέρνηση στην κόλαση. Οπότε και πάλι εκλογές με τα γνωστά αποτελέσματα κι ακόμα χειρότερα.

Αν όμως δεν την πήρε μόνη η κυβερνηση την απόφαση;
Η αν πείσει οτι αυτή ειναι η μόνη διέξοδος και η λύση για τη συνεχιση της υλοποίησης των αντεργατικών σχεδίων της ΕΕ;
Πάμε λοιπόν στο δημοψήφισμα.
Κρατωντας τη “δημοκρατική” λύση στα χερια ο Γ.Παπανδρεου θα μπορεσει να εξασφαλίσει την ανοχή της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας αφου στο τέλος “θα αποφανθεί ο λαός”. Ετσι θα περάσει και τον προυπολογισμό και όποια άλλα μετρα του ζητηθούν. Αυτό μάλλον σκεφτεται οτι θα συμβεί.

Αν τωρα οι εξελίξεις ειναι τέτοιες που η πίεση των αγορών π.χ. δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες(χρηματιστήρια, ευρώ, ομόλογα κλπ.)
και αφού κανείς δεν εχει δηλώσει ευτυχής για το Δημοψήφισμα τι τον εμποδίζει κάτω από το βαρος των συνθηκών να το αποσύρει; Ολα να τα περιμένει κανείς από μια τετοια κυβερνηση.

Αν γινει το δημοψήφισμα τωρα ας δουμε τι μπορεί να συμβεί. Σε περίπτωση που ο Γ.Παπανδρεου το κερδίσει έχει πάρει και έγκριση για
τη συνεχιση της πολιτικής του κι ας εχει 15%.Αρα κερδισμενος 1000%.
Αν χασει όμως;
Εκεί η απάντηση ειναι θεμα συσχετισμών. Αν ο λαός με το χάπι της “λαικής ετυμηγορίας” αποκοιμηθεί κι αδυνατίσει την πίεση και τα μέτωπα που ανοίγει καθημερινά μπορεί να επέμβει η ΕΕ και να μην δεχτεί το αποτέλεσμα
επικαλούμενη νομικά επιχειρήματα που θα υπάρχουν στις διάφορες ήδη υπογραφείσες
συμφωνιες και να εκβιάσει μέσω της επόμενης δόσης την υλοποίηση των προηγούμενων
αποφάσεων ή να πει ότι θα βελτιώσει την δανειακή σύμβαση που θα πρέπει να
ξαναψηφιστεί πιθανότατα όχι από δημοψήφισμα πάλι(αναλόγως και του αποτελέσματος ή  των συνθηκών) αλλά από τη Βουλή. Παντως δεν είδα καποια δήλωση σήμερα που να λέει οτι το ΟΧΙ θα σημαίνει και παραίτηση της κυβερνησης όσο κι αν αυτό είναι μάλλον βεβαιο ότι θα συμβεί.

Στην περίπτωση πάντως που η πίεση μετα από αρνητικό αποτέλεσμα είναι τετοια που να κανει το Πασοκ να αποχωρήσει, θα εχουμε μια αποχωρηση της οποίας η τελευταία πράξη θα είναι η λαική ετυμηγορία δηλαδή μια ηρωική “δημοκρατική” έξοδος.

Μεχρι εδω λοιπόν μου φαινεται οτι εχουμε να κανουμε με μια καλοσχεδιασμένη κίνηση που δεν νομίζω ότι έγινε σήμερα ξαφνικά αλλά είναι από καιρό προγραμματισμένη από καποιο “σοφό” ή “φιλόσοφο” του ΠΑΣΟΚικου περιβάλοντος.

Βεβαια υπάρχουν πολλοί παράγοντες που θα επηρρεάσουν.

1. Το λαικό κίνημα και ο λαός που πρέπει να μην ασχοληθεί καθόλου με τα κόλπα της κυβερνησης και της Τρόικας και  να συνεχίσει την
οργάνωση και την πίεση που ασκεί. Αν αυτό γινει πιθανότατα η “όλα για όλα” κίνηση του δημοψηφίσματος από σανιδα σωτηρίας μπορεί να γίνει χαριστική βολή αφου ο πιο σωστός τρόπος για να διαβαστεί, είναι οτι η κυβέρνηση επιχειρεί εκβιαστικά να “υποκλέψει” την έγκρισή του λαού για τη συνεχιση της σφαγής του, ενω ξερει και νιώθει την απόλυτη απέχθεια του.

2. Οι αγορες που θα πρέπει να δούμε πως θα διαβασουντην κίνηση. Το οτι θα δημιουργηθούν προβλήματα στην ανταλλαγή ομολόγων είναι μαλλον σίγουρο αλλά έτσι κι αλλιώς τέτοια υπήρχαν και πριν. Μαλιστα δεν νομίζω οτι οι Τραπεζίτες που διαφωνούσαν με το κουρεμα
στενοχωρήθηκαν με το δημοψήφισμα. Πιθανόν να έχουν βαλει το χεράκι τους αφου και αυτοί μες το αδιέξοδό τους θα ήθελαν ίσως όπως και το ΠΑΣΟΚ λίγο χρόνο παραπάνω. Επίσης η αβεβαιότητα και το κλίμα ρευστότητας είναι βούτυρο στο ψωμί των τζογαδόρων των μεγάλων οίκων.

3. Το τί θα γινει με τις άλλες χωρες που βρίσκονται τωρα στο στόχαστρο όπως η Ιταλία που σήμερα είδε τα σπρεντ της να εκτινάσσονται και πάλι πάνω από τις 400μ.β. κτυπώντας καμπανάκια χρεοκοπίας και που είναι πιθανόν να επηρρεαστεί αρνητικά από μια όξυνση της αβεβαιότητας στην Ελλάδα και να βουλιάξει ακόμη γρηγορότερα.

Στο κυρίως θέμα πάντως αυτό που είναι σίγουρο είναι οτι το δίλλημμα που θα τεθεί θα είναι απόλυτα διχαστικό και εκβιαστικό. Η Ελλάδα θα χωριστεί από την κυβερνησή της την ίδια σε προδότες και Εθνικόφρονες και με ανεξέλεγκτες συνεπειες. Το δίλημμα και το ερώτημα που θα
τεθεί δεν θα είναι το “ποιά πολιτική”, αλλά το ΠΑΣΟΚ ή ΧΑΟΣ μεσω του ΕΥΡΏ ή Δραχμή που ελάχιστοι θετουν σήμερα.

Το μόνο που ενδιαφερει τον Γ.Παπανδρεου είναι να συνεχισει, παρά την αντίθεση του λαού και παρά τους κινδυνους που δημιουργούνται για την κοινωνική συνοχή, το “μεταρυθμιστικό” καταστροφικό του έργο και ο  μόνος τρόπος που έχει είναι ο εκβιασμός.
Αυτό όμως μάλλον θα γυρίσει μπούμεραγκ αφου ο λαός έχει αηδιάσει από τους συνεχείς εκβιασμούς και τα διλλήμματα. Ετσι αν τελικά φτασουμε στο δημοψήφισμα (που δεν το νομίζω πολύ πιθανό) αυτό που θα γίνει θα είναι να εισπράξει ένα μεγαλειώδες ΟΧΙ στην πολιτική του συνολικά και όχι απλά σε μια δανειακή συμβαση.

ΥΓ.Εννοείται πως η λύση της Αποχής θα εχει νοημα μονον αν επιλεγεί από όλους πράγμα εξαιρετικά δυσκολο κατα τη γνωμη μου. Αλλιως θα ειναι καταστροφή.