Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Απαγόρεψε -λέει- ένας εμετικός αρχιπάπαρδος στην Κρήτη να πάνε να “ψάλλουν” κάποιοι κατώτεροι τοπικοί υπάλληλοί του πάνω από ένα δεκαεφτάχρονο αδικοχαμένο παιδί, ένα παιδί που απελπισμένο έβαλε τέρμα στη ζωή του…

Και η κοινωνία μας έκανε πρώτο θέμα την απαγόρευση αυτή. Και βρισκόμαστε, σύμφωνα με το ημερολόγιο, εν έτει 2024!… 

Πρόβλημα η απαγόρευση ενός δεσπότη. Σιγά το πρόβλημα! Αντί να πούμε όλοι μαζί: να μη σώσεις, βρε ρασοκαπιτάλα, ποτέ στο εξής να ματαψάλεις κανέναν πεθαμένο. Να μείνεις δίχως πελατεία, βρε ρασοφόρα συμφορά…

Το πρόβλημά μας λοιπόν εδώ είναι άλλο. Για την οικογένεια είναι πως έχασε το παιδί της, χωρίς κανένας να μπορέσει να το βοηθήσει, προτού το λυγίσει η απελπισία. Ούτε οι γονείς ούτε το σχολείο ούτε κανένας… Κανένας δεν μπόρεσε να βοηθήσει έγκαιρα αυτό το παιδί, πριν γίνει το κακό. Γιατί άραγε; 

 Κι αυτό είναι το πολύ μεγάλο, το πραγματικό πρόβλημα και ολόκληρης της κοινωνίας μας, μπροστά στο οποίο όλοι οι μεταθανάτιοι ψαλμοί του οιουδήποτε παπαδαριού είναι απλώς φούμαρα, κοπανιστός αέρας, είναι ένα σκέτο καραγκιοζιλίκι τρισάθλιων “φαρισαίων υποκριτών” και τίποτε άλλο.                                                             

Κι ακόμα είναι μεγάλο (μέγιστο θα έλεγα για την εποχή μας) πρόβλημα το ίδιο το γεγονός ότι, δυστυχώς, εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια άνθρωποι, ακόμα και τώρα, μέσα τον 21ο αιώνα της νέας χρονολογίας, ζουν με την πανάρχαια προκατάληψη πως δεν γίνεται να φύγει κάποιος από τη ζωή και να μην …τον “ψάλλουν”, με το αζημίωτο μάλιστα, οι υπάλληλοι των δεσποτάδων, η φάμπρικα αυτή των παραμυθατζήδων με τα ράσα, αυτοί που πληρώνονται από το κράτος, με έξοδα όλων ημών των εργαζομένων, για να πουλάνε στην κοινωνία τα  …φούμαρα “τα εν ουρανοίς”!!

Το κυριότερο πρόβλημά μας δεν είναι το τι κάνει μέσα στο μαγαζί της απατεώνικης φάμπρικάς του ο κάθε ρασοφόρος κι ο αρχιρασοφόρος προϊστάμενος κι αρχικουμανταδόρος του καταστήματος. Αυτοί τέτοιοι ήταν, είναι και θα παραμείνουν. Το πρόβλημά μας είναι η ύπαρξη και η δράση αυτού του ίδιου του μαγαζιού του κάθε “παπά-απατεώνα”οιουδήποτε δόγματος.

Το πρόβλημά μας είναι το πώς και  πότε θα τα καταφέρουμε, επιτέλους, να  πείσουμε το λαό μας -και κυρίως τη νέα γενιά- ότι δεν υπάρχει κανένας θεός και κανένας διάολος κι ότι πρέπει να πάψει να είναι αυτός ο λαός το κορόιδο και  το μπαίγνιο του οιουδήποτε παπαδαριού. Το πώς θα πείσουμε όλο αυτό τον κόσμο να ξεκόψει οριστικά και αμετάκλητα από τη φάμπρικα της απατεωνιάς που λέγεται θρησκεία, να απεξαρτηθεί μαζικά και οριστικά από το σκυλολόι αυτό των ρασοφόρων παράσιτων της κοινωνίας: αυτό είναι το μέγιστο ζήτημα. Έτσι που εκατομμύρια άνθρωποι να μπορούν στο μέλλον να δηλώνουν συνειδητά αθεϊστές, που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με παπάδες κι εκκλησίες, και να λένε με υπερηφάνεια ότι δεν επιτρέπουν οι ίδιοι σε κανένα ρασοφόρο απατεώνα να χώσει τη μουσούδα του στο δικό τους το ξόδι, στο δικό τους τον τελευταίο αποχαιρετισμό, σαν φτάσει κι όποτε φτάσει το φυσικό-βιολογικό τέλος τους.

Να ανοίξουμε δηλαδή το δρόμο, ώστε να μπει η ταφόπετρα πάνω στο θρησκευτικό αφιόνι κάθε μάρκας και στις σπείρες των κερδοσκόπων που το εμπορεύονται. Να βοηθήσουμε το λαό μας να απαλλαγεί -μια για πάντα- από την πνευματική καταπίεση που του ασκεί η κάθε ρασοφόρα φάρα, η φάρα που διαιωνίζεται και που παχαίνει, εξαπατώντας και τρομοκρατώντας επί χιλιάδες χρόνια τους αδαείς με τα παραμύθια της, τα περί “μεταθανάτιας ζωής”, περί “παραδείσου -κόλασης”  και με άλλα τέτοια φούμαρα, που δήθεν περνάνε από το …μαγικό χέρι των εκάστοτε ρασοαγύρτηδων.

Να ξυπνήσουμε επιτέλους τις συνειδήσεις, να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν συνειδητά το μεταφυσικό θρησκευτικό -αντιδιαλεκτικό τρόπο σκέψης, ο οποίος είναι το εργαλείο της κερδοσκοπίας όλων των μαύρων κι άραχλων απατεώνων, όλων των λαογδάρτηδων, όλων των εκμεταλλευτών και των τυράννων της ανθρωπότητας. Αυτό είναι το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα