Γράφει ο mitsos175

Το Βαθύ Κόκκινο είναι όαση ενημέρωσης. Οι αναλύσεις των συντρόφων είναι εκπληκτικές. Οι δικές μου; Λοιπόν ακούτε: Είναι κάποια άρθρα μου, λόγω μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης, που δεν κάνω ανάλυση, αλλά «χώσιμο». Είναι αυτά που τα λέω σε έμμετρο λόγο, για να μη βρίσω. Επίσης χρησιμοποιώ διαλόγους, κάποιες φορές με φανταστικά πρόσωπα, όπως πχ το διαολάκι.

Αυτό που έπαθα από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ συνοψίζεται στην εξής λέξη: Βιασμός! Η «πρωκτική διεύρυνση» από την πολιτική τους ήταν τέτοια που σφαδάζω συνέχεια από τον πόνο. Για να το πω αλλιώς, δεν μπορώ πια να επιβιώσω. Τρέχω να αντιμετωπίσω τα καθημερινά προβλήματα, που συνεχώς αυξάνονται. Όπως οι περισσότεροι άλλωστε.
Εκείνο που με κάνει έξω φρενών είναι πως αγωνίστηκα για να μη φτάσουμε σε αυτή την άθλια κατάσταση. Αλλά έγινε το εξής, κι εδώ θα μου επιτρέψετε έναν φανταστικό, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα αληθινό διάλογο:

Ρεφόρμες: Μήτσο, τυχερέ! Θα σε πηδήξουμε! Στρώσου!

– Παιδιά ΟΧΙ. Δεν θέλω!

– Δεν έχει σημασία τι θες. Θα πηδηχτείς! Αλλά… με σάλιο! Η ΝΔ θα στο βάλει ασάλιωτο!

– Ρε σεις, τι δεν καταλάβατε; Το ΟΧΙ σημαίνει ΟΧΙ. Δε θέλω μνημόνιο από πίσω λέμε! Πονάει!

– Και τσούζει! Αλλά το όχι δε σημαίνει πάντα όχι. Ο Τσίπρας έβγαλε έρπη για να σε πηδήξουμε με σάλιο!

– Κάτω τα ξερά σας ρε! Άουτς! Μη! Πονάω! Σταματήστε, τώρα! Ωχ!

– Καλά σταματάμε, γιατί έχει σειρά ο Μητσοτάκης. Θα στο βάλει χωρίς σάλιο, να μας εκτιμήσεις…
Και το βαλε!

Οπότε, όταν έχασαν κάποιοι από δαύτους, χάρηκα, χάρηκα πολύ. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Μπορώ να σας πω πως μου ανυψώθηκε το… ηθικό! Αυτό ακριβώς έγινε και με τον Ανδρουλάκη μόλις έμαθε πως τον ήπιε ο Λοβέρδος. Καθένας έχει τον καημό του.
Κι εγώ, ως άλλη Ηλέκτρα, που δεινοπάθησε από τον Αίγισθο «θέλω να πω μα δεν τολμώ» δυο λόγια στο κουφάρι τους.

– «Τώρα πια φοβάσαι;

– Μη με συκοφαντήσουν, πως βρίζω τους νεκρούς!

– Δε θα βρεθεί κανένας να το πει.

– Κακή είναι η χώρα και φιλοκατήγορη.

– Αυτά που πάθαμε απ’ αυτόν… Όλοι τον εμισούσαν. Μίλα λοιπόν!

– Μόλις ξυπνούσα κάθε αυγή, έλεγα και ξανάλεγα αυτά που θα του φώναζα κατάμουτρα όταν θα ’ρχοταν η ώρα…»

Ήρθε λοιπόν η ώρα των υποκριτών, των αδίστακτων, που πήραν μια ολόκληρη παράταξη στο λαιμό τους, την Αριστερά, να πεθάνουν πολιτικά.
Αν θα τους αναστήσουν άλλοι, γιατί ακόμα θεωρούν πως μπορούν να υπηρετήσουν τους εκμεταλλευτές, δεν το ξέρω. Χαίρομαι όμως γιατί τιμωρήθηκαν, αν κι όχι όσο θα έπρεπε, αφού η πολιτική τους και ο τυχοδιωκτισμός τους κατάστρεψε πάρα πολλούς.