Της Π.Μ.
Μέρα μνήμης και βαθιάς συγκίνησης όπως έλεγε και ο ηγέτης-πατέρας όλων. Το ΠΑΣΟΚ και η Ελλάδα σήμερα πενθεί τον Ανδρέα. ΠΑΣΟΚ.
Έφτασε στην ακμή του υποστηριζόμενο από σύγχρονους ΕΛληνες, αληθινούς απογόνους των σοφών αρχαίων ΕΛλήνων, που πλέον μπορούσαν να γίνουν καλοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και να μη δουλεύουν, αλλά να δουλεύουν όλους τους άλλους που δουλεύουν.
Οι σοφοί αυτοί ΕΛληνες εντυπωσιάστηκαν από την επαναστατικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, και πίστεψαν τα συνθήματα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” και “η Ελλάδα ανήκει στους ΈΛληνες”, αλλά μετά τους άρεσαν οι επιδοτήσεις της ΕΟΚ και τα ξεχάσανε, όπως και το ότι η ΕΛλάδα δεν ανήκε στους ΈΛληνες σιγά σιγά, όσο το χρέος μεγάλωνε και οι ΕΛληνες γίνονταν ιθαγενείς.
Οι πιστοί στο ΠΑΣΟΚ θαύμαζαν τις επιλογές του Α. Παπανδρέου στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική και έφτασαν στην απόλυτη πασοκοποίηση. Έγιναν πρασινοφρουροί. Ζουν ακόμη ανάμεσα μας. Στην Ευρωπαϊκή πορεία πάλι, για περισσότερες από τρεις τετραετίες το κόμμα μεσουρανούσε στα ΤΟP 10 και τα ευρωπαϊκά socialism charts.
Κάποια κακεντρεχή ανεγκέφαλα πιθήκια αντίπαλοι και άθεοι διέδωσαν κάτι φήμες ως τα κακά του πασοκικού ήθους, όπως λ.χ. η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η υποκρισία, το θράσος στην υποκρισία, ο νεποτισμός και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Έφαγαν τους όρχεις τους ως ήταν αναμενόμενο.
Η πολιτική στραβοδρομία του ΑΝΤΡΕΑ (όλοι όρθιοι), αρχίζει με την ομηρία του από τους χρηματοδότες των Ναζί, τους Αμερικανούς. Οι εν λόγω κύριοι, προκειμένου να ελέγχουν καλύτερα το κακό, αναρχοκομμουνιστικό ελληνικό κράτος που τόλμησε να προβάλλει αντίσταση σε ανώτερες φυλές (Ιταλοί, Γερμανοί, Άγγλοι), χρησιμοποιούσαν ως ανδρείκειλο τους την ευφυέστατη δουλάρα που άκουγε στο όνομα Γεώργιος Παπανδρέου ο ‘Α.
Αλλά και ο ‘Β επάξιος συνεχΥστής. Ο εν λόγω κύριος ήτο πατήρ του ΑΝΤΡΕΑ και είχε στείλει τον υιό του στις Π.Η.Π.Α. το 1940 για σπουδές (και όχι για να αποφύγει τη στράτευση όπως υπονοεί η κακή και προδοτική δεξιά). Έτσι, εξασφάλισε τον υιό και από την άλλη έκανε ότι του έλεγαν για να μη πάθει ο υιός “ατύχημα”.
Ο υιός, επειδή ήταν αφ’ ενός σπίρτο, αφ’ ετέρου τσαμπουκάς, πλακώθηκε στη μελέτη και έθεσε τα θεμέλια στο να γίνει ο Γολιάθ της πολιτικής. Μετά τις σπουδές, μπήκε στη δουλειά του μπαμπά όπου επέδειξε τσαμπουκά, ευφυία, τσαμπουκά και ευφυία. Με τον μπαμπά συγκρουόταν σε καθημερινή βάση ώσπου στο τέλος πήρε το μερίδιό του και έφτιαξε δική του δουλειά, το περιλάλητο ΠΑΣΟΚ.Η Αλλαγή έγινε πραγματικότητα. Από καμένη γη που παρέλαβε παρέδωσε τέφρα.
Γεννημένος “μπον βιβέρ”, αρεσκόταν στις επισκέψεις σε διάφορα πολιτιστικά κέντρα (Αστέρια Γλυφάδας, Νεράιδα, Bio Bio, Γλυκοχαράματα κλπ) απολαμβάνοντας ουίσκι μαύρης ετικέτας, συνοδεία ακριβού καπνού καιόμενου σε πίπες από εξαιρετικά ξύλα, υπό τους ήχους μπουζουκίου.
Χόρευε καταπληκτικό ζεϊμπέκικο.Θεμελιωτής του ελεύθερου δίχως ταμπού έρωτα.
Ζει. Μας οδηγεί.
Θυμάμαι ένα πρωτοκλασάτο κομματόσκυλο της Νέας Δημοκρατίας στο χωριό μου, μαύρη ψυχή (πεθαμένος τώρα), που όποτε άνοιγε το στόμα του να μιλήσει για τον Ανδρέα Παπανδρέου έλεγε ακριβώς τα ίδια που γράφει η Π.Μ…
Ακριβώς, έτσι είναι, αγαπητέ σύντροφε Αντώνη. Σε μεγάλο βαθμό το παραπάνω δημοσίευμα για τον Παπανδρέου στηρίζεται σε όσα διέδιδε τότε γι’αυτόν η μαφία του βρικόλακα (του επίτιμου των βρικολάκων)! Αυτά διοχέτευαν στον Τύπο (ιδιαιτέρως δε στη φυλλάδα “Ελεύθερος Ρύπος” του Δημητρίου (β)Ρίζου, τα ίδια έλεγαν οι σεναριογράφοι την επιθεωρήσεων και των βιντεοσκουπιδιών της εποχής, τα ίδια έλεγαν και οι κυρα- Κατίνες της κάθε ΝΟΔΕ από γειτονιά σε γειτονιά κι από κουμκάν σε σε κουμκάν. Εκείνα ιδιαιτέρως τα σημεία, όπου κατηγορείται ο αρχηγός της εγχώριας ιδιότυπης μεταπολιτευτικής σοσιαλδημοκρατίας, ότι ήθελε απλώς να κάνει τους οπαδούς του μια παρασιτική δημοσιοϋπαλληλία, δεν είναι τίποτε άλλο από όσα ανάλογα ή μάλλον κατά γράμμα διακινούσε και η δεξιά προπαγάνδα του 1981-85, με έμφαση στις “κλαδικές” του ΠΑΣΟΚ και δεν συμμαζεύεται. Τα έλεγαν αυτά για να χτυπήσουν οποιαδήποτε αλλαγή που γινόταν επιμέρους στην κατεύθυνση εφαρμογής για πρώτη φορά στην Ελλάδα ορισμένων ψηγμάτων του ψευδεπίγραφου “κράτους πρόνοιας” της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, το οποίο ήταν αδιανόητο για τη δεξιοκρατούμενη αμερικανική βάση της νότιας Βαλκανικής μετά τον πόλεμο… Την ίδια ώρα οι δεξιοί έπαιρναν στο πιάτο τη μεταστροφή του ΠΑΣΟΚ πάνω σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας: υποταγή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ, διαιώνιση της παραμονής των αμερικανικών βάσεων κλπ. Ειρήσθω εν παρόδω πως προ ετών τα ίδια πάνω κάτω που λέει η δεξιά για τον Παπανδρέου τα είχα ακούσει και σε ένα εκλογικό πεντάλεπτο του μυαλοφυγόδικου αρχηγίσκου της περιβόητης ΟΑΚΚΕ, με τη διαφορά ότι αυτός ο ανεκδιήγητος το πήγαινε μέχρι το απροχώρητο, βγάζοντας τον Παπανδρέου… ρωσόδουλο!!! Είναι τέτοια η σχιζοφρενική ψύχωση αυτού ειδικά του στόκου, που δεν γνωρίζει όρια. Η ουσία της πολιτικής του Παπανδρέου, όπως αποδείχτηκε από την πρακτική του ήταν δημαγωγία στο έπακρον για να παρασύρει τις μάζες του αριστερού κόσμου, μερικές εκσυγχρονιστικές – δημοκρατικές κι επιμέρους κοινωνικές- προοδευτικές αλλαγές την πρώτη τετραετία, για να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα και να εδραιωθεί ως κυρίαρχος στον αντιδεξιό χώρο, ελέγχοντας πλήρως το συνδικαλιστικό κίνημα και έντεχνη στροφή σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, ώστε να εδραιωθεί και ο ντόπιος καπιταλισμός και η ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση του τόπου. Με … “σοσιαλιστική” πια σφραγίδα και υπογραφή.