Της Τ.Γ.

Ανήκω σ΄ αυτούς που από μικροί αγάπησαν τον κομμουνισμό, όχι διαβάζοντας θεωρία, -αυτή ήρθε αργότερα- μα πρωτίστως και κυρίως απ΄ τη συναναστροφή με αγνούς, πραγματικούς αγωνιστές του… Ανθρώπους όμορφους, που η καθημερινή στάση ζωής τους εξέπεμπε ήθος, αξιοπρέπεια, σεβασμό για τον συνάνθρωπο…

Για τούτο, από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας μου, ονειρευόμουν ένα κόσμο γεμάτο τέτοιους “μεταξωτούς” ανθρώπους, που η σκέψη και ο λόγος τους έχτιζε επενδύοντας στις πανανθρώπινες αξίες…

Γνώρισα παλιούς αντάρτες, που είχαν παραγκωνίσει το μίσος τους ακόμα και για τους ίδιους τους βασανιστές τους, και στις τότε φορτικές ερωτήσεις μου για τα δικά τους πέτρινα χρόνια, απέφευγαν να μου μιλήσουν, πιστεύοντας ίσως πως δεν θα πρεπε να μου μαυρίσουν την ψυχούλα… Μου χάριζαν όμως βιβλία ανοίγοντας μου ορίζοντες και χώρους για απαντήσεις…

Κι ήρθαν τούτοι οι παλιοί κομμουνιστές, και ζωντάνεψαν στη μνήμη μου, και μ΄ έκαναν να αναρωτηθώ τι κοινό μπορεί να έχουν με τους σημερινούς “αριστερούς” του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν επιδοθεί σε ένα κρεσέντο μίσους αναμεταξύ τους.

Ανήκω σ΄ αυτούς που θεωρούν τις πολιτικές της “πρώτης φοράς αριστερά”, κύριο υπαίτιο για την επιστροφή της πιο σκληρής δεξιάς μετά την μεταπολίτευση… Υπαίτιο ακόμα και για την απαξίωση του ήθους που η αριστερά πρέσβευε, ακόμα και για τους επικριτές της…

Γίναν τραγικά λάθη, πάρθηκαν σκληρές αποφάσεις, αντιστρόφως ανάλογες με την ιδεολογία της Αριστεράς… Εξουσιαστική αλλοτρίωση; Ανθρώπινες αδυναμίες; Λανθασμένη θεώρηση των καταστάσεων; Ανάληψη κυβέρνησης μα όχι πραγματικής εξουσίας σε ένα κράτος με βαθιά και αμέτρητα δεξιά πλοκάμια; Η ιστορία θα κρίνει… Θα κρίνει κι αυτούς που έδρασαν και “λερώθηκαν”, θα κρίνει κι αυτούς που έμειναν “καθαροί” παρατηρητές…

Η εμπαθής και χαιρέκακη στάση όμως των τελευταίων ημερών, μερίδας συντρόφων, είναι για πολλούς από μας που έχουμε ιδεολογικό, μα όχι κομματικό πρόσημο, γροθιά στο στομάχι. Είναι ασύμβατη με τις αρχές μας, είναι κόντρα στις αξίες μας. Ναι, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έκοψαν εδώ και χρόνια κάθε σχέση με την Αριστερά, αν είχαν ποτέ, και προφανώς δεν λέω να τους αφήσουμε στο απυρόβλητο.

Όμως άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η μικρόψυχη χαιρεκακία. Άλλο η ιδεολογική αντιπαράθεση και άλλο να πανηγυρίζεις για την πολιτική ή προσωπική απαξίωση κάποιου.   

Γιατί δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε από τα μάτια μας τον πραγματικό αντίπαλο.

ΚΥΡΙΩΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Αυτοί εκφράζουν την πολιτική που τσακίζει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, που ιδιωτικοποιεί τα κοινωνικά αγαθά, που καλλιεργεί τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και την καταστολή. Αυτοί είναι το σκοτάδι, το μίσος και ο θάνατος.

Η Ιστορία δεν γράφεται με εμπάθεια ούτε με εκδικητική ικανοποίηση. Γράφεται με ταξική συνείδηση, συλλογική μνήμη και καθαρό προσανατολισμό απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο.