Της Τ.Γ.
Ανήκω σ΄ αυτούς που από μικροί αγάπησαν τον κομμουνισμό, όχι διαβάζοντας θεωρία, -αυτή ήρθε αργότερα- μα πρωτίστως και κυρίως απ΄ τη συναναστροφή με αγνούς, πραγματικούς αγωνιστές του… Ανθρώπους όμορφους, που η καθημερινή στάση ζωής τους εξέπεμπε ήθος, αξιοπρέπεια, σεβασμό για τον συνάνθρωπο…
Για τούτο, από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας μου, ονειρευόμουν ένα κόσμο γεμάτο τέτοιους “μεταξωτούς” ανθρώπους, που η σκέψη και ο λόγος τους έχτιζε επενδύοντας στις πανανθρώπινες αξίες…
Γνώρισα παλιούς αντάρτες, που είχαν παραγκωνίσει το μίσος τους ακόμα και για τους ίδιους τους βασανιστές τους, και στις τότε φορτικές ερωτήσεις μου για τα δικά τους πέτρινα χρόνια, απέφευγαν να μου μιλήσουν, πιστεύοντας ίσως πως δεν θα πρεπε να μου μαυρίσουν την ψυχούλα… Μου χάριζαν όμως βιβλία ανοίγοντας μου ορίζοντες και χώρους για απαντήσεις…
Κι ήρθαν τούτοι οι παλιοί κομμουνιστές, και ζωντάνεψαν στη μνήμη μου, και μ΄ έκαναν να αναρωτηθώ τι κοινό μπορεί να έχουν με τους σημερινούς “αριστερούς” του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν επιδοθεί σε ένα κρεσέντο μίσους αναμεταξύ τους.
Ανήκω σ΄ αυτούς που θεωρούν τις πολιτικές της “πρώτης φοράς αριστερά”, κύριο υπαίτιο για την επιστροφή της πιο σκληρής δεξιάς μετά την μεταπολίτευση… Υπαίτιο ακόμα και για την απαξίωση του ήθους που η αριστερά πρέσβευε, ακόμα και για τους επικριτές της…
Γίναν τραγικά λάθη, πάρθηκαν σκληρές αποφάσεις, αντιστρόφως ανάλογες με την ιδεολογία της Αριστεράς… Εξουσιαστική αλλοτρίωση; Ανθρώπινες αδυναμίες; Λανθασμένη θεώρηση των καταστάσεων; Ανάληψη κυβέρνησης μα όχι πραγματικής εξουσίας σε ένα κράτος με βαθιά και αμέτρητα δεξιά πλοκάμια; Η ιστορία θα κρίνει… Θα κρίνει κι αυτούς που έδρασαν και “λερώθηκαν”, θα κρίνει κι αυτούς που έμειναν “καθαροί” παρατηρητές…
Η εμπαθής και χαιρέκακη στάση όμως των τελευταίων ημερών, μερίδας “συντρόφων”, είναι για πολλούς από μας που έχουμε ιδεολογικό μα όχι κομματικό πρόσημο, γροθιά στο στομάχι. Είναι ασύμβατο με τις αρχές μας, είναι κόντρα με τις αξίες μας… Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ έκοψε κάθε σχέση με την αριστερά, αν είχε ποτέ.
ΚΥΡΙΩΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Αυτοί είναι το σκοτάδι, το μίσος, ο θάνατος. Κι όσο κάποιοι αναλώνονται σε μεταξύ τους αλληλομαχαιρώματα, αντιπαραθέσεις και μικροπρέπειες, αυτοί τρίβουν ηδονικά τα χέρια τους, και σφιχταγκαλιάζουν μέρος της κοινωνίας.
Δεν ήταν ποτέ αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ, μία σοσιαλδημοκρατική παπάτζα ήταν, παραλλαγή Παπανδρέα, μίξη ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕεσωτ.
Πάντως τη βρωμοδουλειά για 15 χρόνια και την ανάσα στο σύστημα την έδωσε μια χαρά (και στο κίνημα, και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση και ξανά ως αντιπολίτευση), απογοητεύοντας το λαό, στέλνοντάς τον σπίτι του ηττημένο, μεγαλώνοντας τους φασίστες και ξαναφέρνοντας τη ΝΔ νικητή, δικαιωμένη και τροπαιούχο στην εξουσία τουλάχιστον για 2 (ή και 3) τετραετίες. Δεν μεταλλάχθηκε λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, όπως λέει το άρθρο, απλώς αποκαλύφθηκε.
Γ.Γ ,τα είπες όλα. Σίγουρα αυτό το άθλιο συνονθύλευμα, σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζει (και δεν είναι)Αριστερά. Και για να βρεις Αριστερά την σήμερον ημέρα, πρέπει να ψάξεις.