Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μερικοί μη εξεγερμένοι κοιμούνται για μεσημέρι. Κι ονειρεύονται ένα κράτος που θα δείξει επιτέλους ότι είναι προστάτης τους σκοτώνοντας έναν που έχει εξεγερθεί. Αν σκοτωθεί, λέν μέσα στο όνειρο, το κράτος θα μπορεί πια να μας προστατέψει ολοκληρωτικά , χωρίς αντιρρήσεις, κι εμάς μαζί μ’ αυτούς που προστάτευε πάντα: τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών, τους μεγάλους παρανομούντες που μπορούν να εκβιάζουν με αποκαλύψεις , τα όργανα του Νόμου, της Τάξης που διαφθείρονται ή και δολοφονούν, όσους γεννήθηκαν μετά και μέσα από την παρακμή του. Και τότε –ναι!- θα έχουμε ένα δυνατό Κράτος.Και θα τρέχουμε σε κάτι λειβάδια με ωραίες μουσικές και θα αισθάνονται κι εμάς λίγο προστατευμένες οι ψυχούλες μας. Και τα σωματάκια μας.Και τα εβένινα, στιλπνά πληκτρολογιάκια μας.

Ηταν 9 Δεκέμβρη του 2012 όταν ο Φοίβος Δεληβοριάς παίρνει καθαρή θέση, μέσα από την παρουσία του στο f/b για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού, που τότε ήταν σε εξέλιξη.

Το facebook, φυσικά, δεν μπορεί να εκτονώσει ούτε το θυμό , ούτε την αίσθηση αδιεξόδου που νιώθουμε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για τη νέα καλοκαιρινή τραγωδία.

Το ότι η αντιπολίτευση αυτή τη στιγμή είναι σε γενικές γραμμές γελοία και αλληλοσπαρασσόμενη, δεν αλλάζει σε τίποτα το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η πιο ανίκανη που έχουμε δει ποτέ.

Όλα όσα εξήγγειλε και υποσχέθηκε στο επίπεδο της ασφάλειας και της ευημερίας των πολιτών, όχι μόνο δεν τα πραγματοποίησε, αλλά έκανε και τη χώρα την κατ’ εξοχήν επικράτεια της ανασφάλειας, του αβίωτου βίου, της μη κανονικότητας, των ασταμάτητων καταστροφών.

Στο μόνο που είναι πράγματι άριστη είναι στον έλεγχο των ΜΜΕ, που ενώ -ως οφείλουν- μέχρι και το 2019 ασκούσαν αυστηρό έλεγχο στην εξουσία, τώρα κάνουν (σχεδόν) όλα gaslighting στους ταλαιπωρημένους από τα χτυπήματα πολίτες.

Αλλά όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία 5 χρόνια (υποκλοπές, βιασμός των ανεξάρτητων αρχών, λογοκρισία και προπαγάνδα) όχι μόνο δεν υποκαθιστούν τον σεβασμό που θα έπρεπε να έχουμε στους ηγέτες μας, αλλά τον μειώνουν σε επικίνδυνο για τη Δημοκρατία βαθμό.

Είναι σαφές πως αν δεν υπήρχε αποχή, η κυβέρνηση (και το χαρακτηριστικό της ευρωψηφοδέλτιο), θα είχε πάρει 15 και όχι 28% στις ευρωεκλογές.

Και είναι σαφέστατο πως αν δημιουργηθεί επιτέλους κάποτε μια σοβαρή, ενωμένη και με διάθεση να κυβερνήσει (και όχι απλώς να δημαγωγεί) αντιπολίτευση, όχι απλώς θα θριαμβεύσει εκλογικά, αλλά θα τα πάει και στην πράξη πολύ καλύτερα.

Και αυτό βασικά μας ενδιαφέρει: μια χρηστή και σοβαρή διακυβέρνηση. Και δεν μας ενδιαφέρει απλώς, είναι πια -τίποτα λιγότερο από- ζήτημα επιβίωσης.