Του Γ.Γ.
Αλλαξε σε τίποτα η απόδοση της αστικής “δικαιοσύνης” από το 1945 -για να μην πάμε σε εποχές “Ιδιώνυμου” του “Εθνάρχη” Βενιζέλου- με το σήμερα; Απολύτως σε τίποτα. Εχει τον ίδιο διαχρονικό άθλιο ρόλο, σαν θεσμικός πυλώνα του αστικού κράτους. Απλώς προσαρμόστηκε στις χρονικές συνθήκες.
Και θα αναφέρουμε σε ένα άρθρο με το οποίο κυκλοφορούσε πρωτοσέλιδα ο “Ριζοσπάστης” σαν σήμερα το 1945.
Το κείμενο του οργάνου της ΚΕ του ΚΚΕ, το υπογράφει ο Μ. Πορφυρογένης. Διευθυντής του “Ρ” τότε ήταν ο Κώστας Καραγιώργης. (Δυο πρόσωπα με κομβικό ρόλο στην διαδρομή του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου. Κάποια στιγμή θα κάνω μια σχετική ανάρτηση ειδικά για τον Καραγιώργη απ’ τις πιο ηρωικές και συνάμα τραγικές μορφές του κομμουνιστικού κινήματος).
Τι παρακολουθούμε, λοιπόν σήμερα; Να υπάρχουν “υπηρέτες της Θέμιδας” οι οποίοι προχωρούν στη θεσμική συγκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών, κάτι που οδήγησε ακόμα και αστικά έντυπα να κάνουν λόγω ότι η “Δικαιοσύνη” είναι “σκανδαλωδώς εξαρτημένη”. Τον ταξικό προσανατολισμό της αστικής “δικαιοσύνης”, τον διακρίνουμε πολύ εύκολα γι’ αυτό πια σήμερα η μαζική απαξίωση της έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα μεγέθη.
Αλλαξε άραγε τίποτα απ’ το 1945 όσο αφορά την ταξική φύση της “δικαιοσύνης”; Ας δώσει καλύτερα την απάντηση το δημοσίευμα του “Ριζοσπάστη” που ανέφερα προηγουμένως:
Η Δικαιοσύνη μεταβλήθηκε σε ταπεινό όργανο ενός ασύδοτου φανατισμού της φασιστικής κλίκας που κυριαρχεί σήμερα στην Ελλάδα. Δικαστές και εισαγγελείς πάνω στην έδρα ύμνησαν και έβγαλαν αθώους, άθλιους και σιχαμένους προδότες της Πατρίδας.
Φασιστικά κηρύγματα ακούστηκαν σε αίθουσες δικαστηρίων από προέδρους και εισαγγελείς. Το κίνημα Αντίστασης που δόξασε την Ελλάδα και αποτελεί τον πιο μεγάλο τίτλο της, υβρίστηκε, χλευάστηκε και καταδιώχτηκε από “δικαστές”.
Τα μειδιάματα “καλοσύνης” “επιείκειας” και “κατανόησης” που χάιδευαν τους κατηγορούμενους προδότες, βασανιστές και εκτελεστές, συνεργάτες των ΕΣ ΕΣ μεταβάλλονται γρήγορα σε αφρούς λύσσας όταν στο εδώλιο κάθονται αγωνιστές του Εθνους και του λαού με νωπές ακόμα, τις πληγές πάνω στα βασανισμένα κορμιά τους.
“Εφόσον το κατέχων Κράτος (Ιταλία) εξουσιάζει του τμήματος τούτου της Ελληνικής Επικρατείας αι διαταγαί και εντολαί είναι ΣΕΒΑΣΤΑΙ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ” , έγραφε αναίσχυντα σε πρόταση του ο εισαγγελέας Χ. Οικονόμου. Και ο ίδιος αυτός εισαγγελέας που κήρυχνε την υπακοή στις Ιταλικές αρχές ξεσπάει το μίσος του κατά των κατηγορουμένων αγωνιστών που δεν ενοούσαν να “σέβονται” σαν “νόμιμες” τις Ιταλικές διαταγές.
Προφυλακίζει ο ανακριτής Δαλιάνης τον Ελ. Σφυρίδη για “φόνο 15 ΙΤΑΛΩΝ αγνώστων λοιπών στοιχείων”.
Η Βάρκιζα που την θεωρεί “αυτονόητα” σεβαστή ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης παραβιάστηκε όχι μονάχα με την νομιμοποίηση την πανηγυρική κάθε παρανομίας, όχι μονάχα με την τυφλή εφαρμογή απ’ τους “δικαστές” κάθε ανελεύθερου νόμου, όχι μονάχα με την ουσιαστικά ανεξέταστη και χωρίς κανένα στοιχείο προφυλάκιση και καταδίκη αθώων, αλλά και με “νομικές” ερμηνείες που αν δεν δείχνανε το αφηνιασμένο πάθος αυτών που τις κατασκεύασαν θα αποτελούσαν μαργαριτάρια αγραμματωσύνης..
Με την μέθοδο της αυστηρής επιλογής των ενόρκων ανάμεσα στους πιο αντιδραστικούς καταρρακώθηκαν και τα ορκωτά δικαστήρια,
Οι δίκες στα κακουργοδικεία κατάντησαν σκηνοθεσίες για να έχει μια νομιμοφάνεια η εκτέλεση εκατοντάδων αθώων.
Μόνο αν σκεφτεί κανένας πως το λυντσάρισμα ενός πασίγνωστου προδότη, όπως ήταν ο αστυνόμος Περιστερίου καταδικάστηκαν 6 αθώοι σε θάνατο ενώ ένας αναγνωρισμένος βασανιστής και καταδότης των ΕΣ ΕΣ, αν και είχε βασανίσει, καταδώσει και εκτελέσει δεκάδες αθώους “καταδικάστηκε” σε ισόβια, θα καταλάβει το βάθος ηθικής κρίσης που περνάει η δικαιοσύνη.
0 Comments