Με το ξήλωμα 14 στελεχών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (ακόμη και νηπιαγωγείων) στην Ανατολική Αττική συνεχίζεται η «βροχή» διώξεων εκπαιδευτικών που γυρνάει το σχολικό ρολόι στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Πηγή: Χρήστος Κάτσικας – ΕφΣυν
Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής προχώρησε στην καθαίρεση και στον αποκλεισμό από τη διαδικασία επιλογής για την πλήρωση οποιασδήποτε θέσης στελέχους για τα επόμενα οκτώ έτη 14 διευθυντών και υποδιευθυντών δημοτικών σχολείων και προϊσταμένων νηπιαγωγείων! Να το ξαναπούμε γιατί φαίνεται απίστευτο. Πρώτος από όλους τους διευθυντές Εκπαίδευσης σε όλη τη χώρα, ο δ/ντής Εκπαίδευσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής προχώρησε σε μαζική καθαίρεση 14 εκπαιδευτικών στην Αν. Αττική από τη θέση ευθύνης τους και στον αποκλεισμό τους από τη διαδικασία επιλογής για την πλήρωση οποιασδήποτε θέσης στελέχους για τα επόμενα οκτώ χρόνια!
Μιλάμε για 2 δ/ντές στο 1ο και 2ο ΔΣ Μαρκοπούλου, 2 υποδντές/ντριες στο 2ο ΔΣ Αναβύσσου και 8ο Δ.Σ. Γέρακα, 10 προϊστάμενες Νηπιαγωγείων (2ο Ν/Γ Κερατέας, 1ο Ν/Γ Αναβύσσου, Ν/Γ Παλαιάς Φώκαιας και από σχολεία στην υπόλοιπη Αν Αττ.). Αν όμως οι καθαιρέσεις διευθυντών που αντιτάχθηκαν στην αξιολόγηση είναι το δέντρο, οι διώξεις είναι το δάσος!
Απειλές απόλυσης
Και δεν υπάρχει προηγούμενο από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα του μπαράζ διώξεων, απειλών για απόλυση και καθαιρέσεων εκπαιδευτικών που αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό κίνημα. Είναι το φυσικό επακόλουθο μιας κυβέρνησης που επιχειρεί να φάει με μια κουταλιά, σε χρόνο dt, τις κατακτήσεις δεκαετιών στη σχολική εκπαίδευση. Και να εξηγηθούμε. Μιλάμε για μια πρωτοφανή προσπάθεια επίδειξης σιδερένιας πυγμής εναντίον μαχητικών συνδικαλιστών.
Οι συνδικαλιστικές διώξεις ξεκίνησαν πριν από 1,5 χρόνο στη δευτεροβάθμια στον Πειραιά, πιλοτικά, και σήμερα έχουν γίνει δεκάδες σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σε όλη την Ελλάδα. Παράλληλα, είναι η πρώτη φορά στην εκπαίδευση που επιχειρείται να τεθούν συνδικαλιστές σε αργία και στήνονται απολύσεις από το δημόσιο σχολείο για συνδικαλιστικούς λόγους και μάλιστα με fast track διαδικασίες.
Επίσης είναι η πρώτη φορά μεταπολιτευτικά που γίνεται μαζικό «ξήλωμα» χαμηλόβαθμων «στελεχών» των σχολείων (διευθυντών, υποδιευθυντών σχολείων, προϊσταμένων νηπιαγωγείων) επειδή πήραν μέρος σε απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, κηρυγμένη από τα εκπαιδευτικά σωματεία. Η πιο πρόσφατη περίπτωση διώξεων περισσότερο από κάθε άλλη αναδεικνύει τη στόχευση της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας.
Μιλάμε για τους εκπαιδευτικούς Γιώργο Καββαδία, Χρύσα Χοτζόγλου και Δημήτρη Χαρτζουλάκη. Τρεις εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά νομοσχέδια του υπουργείου Παιδείας, μέσα από το εκπαιδευτικό αγωνιστικό σχήμα «Αντίσταση Ενότητας και Ανατροπής». Το αγωνιστικό σχήμα, που έχει ένα μεγάλο μέρος των υποψηφίων του σε διπλές και τριπλές διώξεις για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς (άλλους γιατί αντιδράσανε στον διαγωνισμό «PISA» που έρχεται να κατηγοριοποιήσει τα σχολεία, άλλους γιατί αρθρογράφησαν κατά των μέτρων του υπουργείου Παιδείας, άλλους γιατί συμμετείχαν σε συγκέντρωση για να τιμήσουν τη μνήμη του Γρηγορόπουλου).
Εκδικητικότητα
Ωστόσο η εκδικητικότητα, η μανία και η προσπάθεια εκφοβισμού του κόσμου της εκπαίδευσης ξεχείλισε στην περίπτωση του Γιώργου Καββαδία, της Χρύσας Χοτζόγλου και του Δημήτρη Χαρτζουλάκη. Μανία και εκδικητικότητα που τους τύφλωσε τόσο ώστε να στείλουν «φιρμάνι» για δυνητική αργία στον Γιώργο Καββαδία 15 μέρες αφού είχε βγει στη σύνταξη! Εκδικητικοί μέχρι γελοιότητας… Και βέβαια, το κυριότερο, να «χρησιμοποιήσουν» την εξωφρενική ποινή της δυνητικής αργίας ή απόλυσης στους τρεις αγωνιστές εκπαιδευτικούς για να καταστείλουν κάθε αγωνιστική δράση και να ποινικοποιήσουν κατακτήσεις χρόνων, όπως το δικαίωμα στην απεργία, στη διαδήλωση, στη διαμαρτυρία, στη διατύπωση άποψης.
«Σιγή νεκροταφείου»
Αναδεικνύεται η στόχευση της κυβέρνησης για επιβολή «σιγής νεκροταφείου» στον χώρο της χειμαζόμενης εκπαίδευσης, που πλήττεται τόσο από τα μέτρα των δραματικών περικοπών, των συγχωνεύσεων και της αδιοριστίας όσο και από εκείνα της «αξιολόγησης» και της συνακόλουθης άρσης της μονιμότητας, της κατηγοριοποίησης των σχολείων και της σύνδεσής τους με τους ανταγωνιστικούς νόμους της αγοράς. Είναι σαφές ότι η εξέλιξη αυτή είναι πολύ σοβαρή και δεν αφορά ούτε μόνο τους τρεις εκπαιδευτικούς ούτε τους δεκάδες άλλους που αυτή τη στιγμή βρίσκονται με διώξεις ή καθαιρέσεις, από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη και από την Κέρκυρα μέχρι την Ικαρία.
Αφορά το αύριο των συνθηκών δουλειάς στο Δημόσιο Σχολείο, είναι το μέλλον που επιφυλάσσουν για όλους τους εκπαιδευτικούς που αντιστέκονται απέναντι στον εκπαιδευτικό ζόφο που θέλουν να επιβάλουν. Αφορά τον λαό και τα παιδιά του. Αφορά το εκπαιδευτικό κίνημα, την ίδια τη δημοκρατία στο σχολείο, όλους και όλες τους/τις εκπαιδευτικούς, ανεξάρτητα πού και αν τοποθετούνται ιδεολογικά και πολιτικά ο καθένας και η καθεμία τους. Και γι’ αυτόν τον λόγο είναι προφανές ότι κάθε εφησυχασμός είναι λαθεμένος και επικίνδυνος. Και αναφερόμαστε στις κυρίαρχες δυνάμεις, στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, οι οποίες μέχρι τώρα υποβαθμίζουν επικίνδυνα το θέμα, παραπέμποντάς το στις… καλένδες, ή κινούνται με τυπικούς όρους με τη λογική της «μιας κινητοποίησης και τελειώσαμε».
Αν περιμένουν η κυβέρνηση, το υπουργείο Παιδείας και οι πρόθυμοι κυρίαρχοι συνδικαλιστικοί φορείς ότι οι αγωνιστές εκπαιδευτικοί θα πάνε στα πειθαρχικά τους με το χαρτί συμμόρφωσης, είναι βαθιά γελασμένοι. Οι εκπαιδευτικοί που διώκονται δεν είναι μόνοι, οι εκπαιδευτικοί που αγωνίζονται δεν θα σκύψουν το κεφάλι.
Μια ματιά στην ιστορία του εκπαιδευτικού κινήματος να ρίξει κάποιος, εύκολα μπορεί να καταλάβει ποιος θα γελάσει τελευταίος. Αργά ή γρήγορα. Γιατί με τρομοκρατία και απειλές δεν γίνεται Παιδεία, γιατί το σχολείο που θέλουν να φτιάξουν είναι έξω και αντίθετο από τις ανάγκες όσων αναπνέουν την κιμωλία στην τάξη, γιατί μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί έχουν αποδείξει ότι στις κρίσιμες στιγμές μπορούν να νικήσουν τους δαίμονες.
Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας
● Σήμερα στις 6.30 μ.μ. στο Σύνταγμα θα πραγματοποιηθεί κεντρική συγκέντρωση που καλεί η Ανοιχτή Συνέλευση ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις και θα ακολουθήσει πορεία στα Προπύλαια.
● Στις 23/10, ημέρα απεργίας, μεγάλη συγκέντρωση στις 10 π.μ. έξω από το πειθαρχικό συμβούλιο, κατά τις ακροάσεις των εκπαιδευτικών (Ξενίας 24, κοντά στο μετρό Μέγαρο Μουσικής). Εχει προκηρύξει στάση εργασίας η ΕΛΜΕ Πειραιά 8-11 π.μ. και συμπληρωματική η ΟΛΜΕ 11 π.μ.-14 μ.μ.
Είναι τέτοια η ξεφτίλα των αστικών παρατάξεων που ελέγχουν την ΟΛΜΕ, την ομοσπονδία των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας, (δεξιάς και ΣΥΡΙΖέικης κεντροαριστεράς μαζί και των υπολειμμάτων του “ΠΑΣΟΚ”) που οι γραφειοκράτες τους δεν καταδέχτηκαν ούτε κάν για το θεαθήναι να κηρύξουν μια πανελλαδική απεργία στις 23 του Οκτώβρη, σ’ ένδειξη συμπαράστασης προς τους συναδέλφους τους, τους οποίους διώκει με σκοπό να τους απολύσει ο απροκάλυπτος κυβερνητικός φασισμός. Είναι φανερό ότι όλοι αυτοί οι συνδικαλιστικοί σαλτιμπάγκοι και τα αστικά κόμματα, στα οποία ανήκουν, έχουν την ίδια ακριβώς πολιτική, που υπαγορεύει η ντόπια κεφαλαιοκρατία και οι ιμπεριαλιστές επικυρίαρχοι, για τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, την ίδια ακριβώς πολιτική με αυτή που εφαρμόζει έμπρακτα και ο κυβερνητικός θατσεροχουντισμός. Συνεπώς αποστολή τους είναι να αβαντάρουν με κάθε μέσο τα τρέχοντα κυβερνητικά εγκλήματα, στα οποία άλλωστε έχουν συμβάλει όλοι οι αστοί που κυβέρνησαν τον τόπο. Είναι όλοι τους συνένοχοι. Για τη στάση των σεχταριστών ρεβιζιονιστών του Περισσού, που κι αυτοί με το δικό τους τρόπο κρατιούνται μακριά κι αλάργα από οποιαδήποτε μορφή αγωνιστικής συμπαράστασης στους κομμουνιστές μαρξιστές – λενινιστές εκπαιδευτικούς που σήμερα διώκονται από τους χουντοθατσερικούς φασίστες του Μητσοτάκη, μας ενημέρωσε αναλυτικά το χτεσινό άρθρο του συντρόφου Γιώργου Καββαδία που δημοσιεύτηκε στο Βαθύ Κόκκινο. Απαράδεκτη επομένως από κάθε άποψη είναι και η στάση των ρεβιζιονιστών. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ξεκάθαρο: ο κλάδος των δευτεροβάθμιων εκπαιδευτικών, από τη στιγμή που έχει δώσει πλειοψηφία σχεδόν τριών τετάρτων της διοίκησης της ΕΛΜΕ σε φασιστοδεξιούς, ΠΑΣΟΚους, ροζ ψευτοαριστερούς και στους σεχταρο-ρεβιζιονιστές- ψευτοκομμουνιστές τύπου Περισσού, των οποίων η πολιτική από κοινού με εκείνη των αστών οδηγεί στην αδράνεια και τη διάλυση του συνδικάτου, ένας τέτοιος κλάδος είναι καταδικασμένος να υποστεί τη βαρβαρότητα και την τρομοκρατία του ύστερου καπιταλιστικού καθεστώτος μέχρι το μεδούλι. Και θα την υφίσταται πλέον αδιάκοπα, για όσο διάστημα θα κουβαλάει αυτά τα μυαλά, αυτή την άθλια πολιτική συνείδηση, αυτή τη νοοτροπία, γεγονός που οδηγεί τους πραγματικούς κομμουνιστές, τους μαρξιστές – λενινιστές εκπαιδευτικούς των Παρεμβάσεων και των Αγωνιστικών κινήσεων να αποτελούν απλώς μια μειοψηφική πρωτοπορία φωτισμένων αγωνιστών, που τραβάνε όλο το λούκι, όλα τα βάσανα κι όλες τις θυσίες για να αλλάξουν τα πράγματα στην παιδεία, όντας ουσιαστικά μόνοι τους μέσα σε μια μεγάλη, πλαδαρή, κυριολεκτικά αδρανή, ολότελα αλλοτριωμένη δημοσιοϋπαλληλική μάζα μονίμων υποτακτικών του συστήματος, μια μάζα που κοιτάζει μόνο την πάρτη της, τη λεγόμενη καριέρα και προπάντων το βόλεμά της. Μια μάζα δούλων με πτυχία, που σέρνεται κυριολεκτικά πίσω από τα αφεντικά της και που έχει υιοθετήσει έμπρακτα όλα τα ιδεολογικά τους θέσφατα. Ποια είναι τα ποσοστά συμμετοχής των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας σε απεργιακές κινητοποιήσεις μετά το 2013; Κυριολεκτικά είναι μονοψήφια κατ’ εξακολούθηση. Ένας κλάδος όμως με τέτοια συνείδηση στη μεγάλη πλειοψηφία του είναι πλέον καταδικασμένος να φτάσει κυριολεκτικά στον πάτο. Ο σύντροφος Χρήστος Κάτσικας, για άλλη μια φορά, όπως το έκανε φιλότιμα επί τόσες δεκαετίες στην πρώτη γραμμή του αγώνα, προσπαθεί σήμερα να αφυπνίσει ξανά τον κλάδο του. Τι μπορεί να περιμένει όμως ο σύντροφος Χρήστος από τους “συναδέλφους” του με τα μυαλά αυτά που τους κυβερνάνε και με τις πάγιες επιλογές τους υπέρ της μαύρης μαυρίλας; Μάλλον δεν μπορεί να περιμένει και πολλά από δαύτους. Από την άποψη αυτή, θα λέγαμε πως τούς αξίζει να βρεθούν κυριολεκτικά σε μια εκπαίδευση κάτεργο, σαν αυτή που θα φτιάξει ο Μητσοτάκης ως το 2027, χωρίς καθόλου εργασιακά δικαιώματα και χωρίς καμία ελευθερία σκέψης και δράσης στο χώρο της δουλειάς τους. Τους αξίζει να βρεθούν χωρίς εργασιακή μονιμότητα, έρμαια κάθε διευθυντή ή επιθεωρητή ή να βρεθούν ακόμα και σε αναζήτηση… χορηγών για να συντηρήσουν τα σχολεία τους και να πληρώσουν το μισθό τους… Μπας και με το σκαμπίλι αυτό μπορέσουν πλέον ξυπνήσουν κάμποσοι από δαύτους και όλα να ξεκινήσουν από την αρχή, με πάλη κατά μέτωπο για ζωή και λευτεριά ή θάνατο..