Γράφει ο Νίκος από τον Βόλο
Διαβάζοντας αυτό το κείμενο εκτιμήσεων για το Μεγάλο Δεκέμβρη, αποκαλύπτεται ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές ο διαχρονικά αντεπαναστατικός, ύπουλος και καταστροφικός ρόλος που έπαιξαν μέσα στο αριστερό κίνημα ο Κύρκος και ο Φαράκος.
Σκέτοι λακέδες και στηρίγματα του ντόπιου καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης του τόπου ήταν και οι δυο τους και χειρότερος από τους δύο υπήρξε ο γλοιωδέστατος Φαράκος που παρίστανε τον …ασυμβίβαστο κομμουνιστή μέχρι που αποδείχτηκε γκορπατσοφικό χαλκείο του ιστορικού πισωγυρίσματος και αντικομμουνιστής ως το έπακρο.
Τελείως διαφορετική περίπτωση σε σχέση με τους δύο παραπάνω αρνητές και συκοφάντες της επανάστασης ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης, που όσες διαφορές κι αν είχαμε μαζί του για τη μεταπολιτευτική πορεία του ΚΚΕ, υπήρξε έντιμος κομμουνιστής που δεν πρόδωσε τις αρχές του, όσες υποχωρήσεις κι αν είχαμε γίνει λόγω της χρουτσοφικής λαίλαπας.
Σκέφτομαι σήμερα πόσο δύσκολο ήταν για τον Φλωράκη να κρατήσει μια πιο σωστή γραμμή, όταν επί 20 χρόνια είχε πλάι του σαν νούμερο 2 του κόμματός του την αρρώστια αυτή που άκουγε στο όνομα Φαράκος και που αντιπροσώπευε μια αδίστακτη δεξιά φράξια, στελέχη ρεφορμιστικά-αντεπαναστατικά, μασκαρεμένα σε δήθεν κομμουνιστικά…
Η πηγή λαθών του Χαρίλαου ήταν η διαρκής προσπάθεια συμβιβασμού με αυτά τα καρκινώματα. Το ίδιο ακριβώς που έκαναν όλοι οι συνεπείς κομμουνιστές στα σοσιαλιστικά κράτη που παρέμειναν στα ΚΚ και μετά το 1956-1963…
Αληθινή τραγωδία!
Σχετικά με την βαθύτερη εξέταση της στάσης του Χαρίλαου θα ήθελα να παρατηρήσω ότι δεν ταιριάζει το τρίτο ενικό πρόσωπο, αυτός, για την περίπτωση αυτή που δεν είναι σωστό να εξατομικεύεται γιατί χάνεται η ουσία που βρίσκεται στις σχέσεις -και- αυτού του ατόμου – προσώπου με τη συνισταμένη κατάσταση του χώρου που ήθελε να υπηρετήσει. Από τη σχέση στη θέση!
Για στάσου σύντροφε Νίκος από Βόλο. Το 1989 έτρεξε πρώτος να συναντηθεί με τον βρυκόλακα της φασιστοδεξιάς Κ. Μητσοτάκη και σχηματίστηκε εκείνη η αισχρή “κυβέρνηση συνεργασίας”…Δεν ήταν μεταξύ των άλλων οπορτουνιστών και ο Χ. Φλωράκης; Τι γύρευε να συναντιέται με τα καθάρματα της δεξιάς που τα πλήρωσε αυτός ο δύσμοιρος λαός με αίμα, εξορίες, εκτελέσεις, βασανιστήρια και δολοφονικό παρακράτος; Μπορούσε τότε να κρατήσει ξεκάθαρη και διαφορετική στάση από τους άλλους δύο. Πώς λοιπόν δεν πρόδωσε τις αρχές του; Σύντροφε, ο λαός έχει μια πολλή σοφή παροιμία: “Ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται”. Δυστυχώς οι τρεις τους αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων…
Αντώνη, αυτό ήταν ένα παλιότερο κείμενό μου, γραμμένο πρίν από πέντε χρόνια, που είχε δημοσιευτεί τότε στο Βαθύ Κόκκινο, απ’ αφορμή ένα άλλο άρθρο του για τους Κύρκο και Φαράκο. Σήμερα το παλιό μου εκείνο κείμενο απλώς αναδημοσιεύτηκε. Μέσα στα χρόνια αυτά που πέρασαν και εμβαθύνοντας περισσότερο την κατάσταση που ζήσαμε όλοι μας στο ΚΚΕ το 1989-1991 τείνω πλέον κι εγώ όπως κι εσύ σε πολύ βαθύτερη κριτική προσώπων και πραγμάτων εν σχέσει με αυτό το κείμενο. Σήμερα όλα δείχνουν ότι πρέπει να γίνει ουσιαστική κριτική και στον ίδιο το Χαρίλαο Φλωράκη για όλα αυτά που και εσύ αναφέρεις. Δεν διαφωνώ λοιπόν μαζί σου. Απλώς σου ξαναλέω ότι εδώ έγινε από το Βαθύ Κόκκινο αναδημοσίευση παλιότερου κειμένου μου, που σήμερα εγώ τουλάχιστον δεν θα το αναδημοσίευα.