Μια μέρα σαν την σημερινή, το 2012, πήρε την πιρόγα του και μας αποχαιρέτησε ο ποιητής και στιχουργός Άλκης Αλκαίος, σε ηλικία 63 ετών χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο

Πλούτισε τη ζωή μας με αριστουργήματα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, επιλέγοντας να ζει και να εργάζεται μακριά από τα ΜΜΕ και τις δημόσιες εμφανίσεις.

Συμβάλει στην πορεία και το έργο του Θάνου Μικρούτσικου από την πρώτη στιγμή που συναντιούνται καλλιτεχνικά το 1978 με το τραγούδι: Φλεβάρης του 1948 στο δίσκο Τραγούδια της λευτεριάς με την φωνή της Μαρίας Δημητριάδη και συνεχίζουν:

Το 1980 στη μπαλάντα ενός φιλήσυχου από δίσκο Δελτίο καιρού (Μ. Δημητριάδη)

Το 1982 στο Εμπάργκο με ερμηνευτές το Θ. Μικρούτσικο, τη Μ Δημητριάδη, το Β. Μπονάτσο, το Μ. Μητσιά και τον Κ. Καράλη.

Το 1983 στο Κι αυτό κακοήθες παιδιά από το δίσκο, Αραπιά πάψε για λίγο να χτυπάς με το Σπαθί.

Το 1983 στο Μετανάστης στο Παγκράτι από το δίσκο Αυτά τα βράδια

Το 1989 στο δίσκο Όσο κρατάει ένας καφές με το Διονύση Θεοδόση

Το 1996 στου Αιώνα την παράγκα με τον Δημήτρη Μητροπάνο

Το 2006 στο Υπέροχοι Μονάχοι σε ερμηνείες του Μ. Μητσιά και του Χ. Θηβαίου

Έδωσε τραγούδια επίσης στο Βασίλη Παπακωνσταντίνου στους δίσκους:

1989, Χορεύω ( Βικτώρια, Να γράφεις να τηλεφωνείς)

1991.Χρόνια πολλά (όλα για πάρτη σου)

1992 Σφεντόνα (Στο γήπεδο αυτό)

1994 Δε σηκώνει (Πόρτο Ρίκο, Σαν να μη σ έχασα)

2009 Ουράνια τόξα κυνηγώ

Στο Νότη Μαυρουδή το 1988 Το πρωινό Τσιγάρο ένα τραγούδι από ποίημα αφιερωμένο στον Μάνο Λοΐζο

Στον Σωκράτη Μάλαμα στους δίσκους: 13000 μέρες, Ο φύλακας κι ο βασιλιάς, Ένα

Τραγούδια του επίσης ερμήνευσαν οι Μίλτος Πασχαλίδης, Χ. Κροκίδης, Λ. Μαχαιρίτσας, Μάριος Τόκας, Γιώργο Νταλάρας.

Από την ιστοσελίδα antifonies αντιγράφουμε:

Ο Βαγγέλης Λιάρος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν ήταν μόνον ο στιχουργός των μεγάλων τραγουδιών όπως η «Πιρόγα», η «Ρόζα», το «Πρωινό τσιγάρο» και τόσα άλλα. Ηταν ένας βαθιά πολιτικοποιημένος άνθρωπος, με έντονη αντιδικτακτορική δράση την οποία μάλιστα «πλήρωνε» για όλη του τη ζωή.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, την περίοδο της δικτατορίας είχε εμπλακεί ενεργά στην πρώτη, άκαρπη απόπειρα δραπέτευσης του Αλέκου Παναγούλη από τη φυλακή, όπου βρισκόταν μετά την αποτυχημένη προσπάθεια δολοφονίας του Γιώργου Παπαδόπουλου.

Συνελήφθη, βασανίστηκε άγρια και οι πληγές αυτών των βασανισμών σημάδεψαν ισόβια το κορμί του, καθώς του δημιούργησαν σοβαρότατα νευρολογικά και κινητικά προβλήματα.

Ο Αλκης Αλκαίος πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα. Κάποια στιγμή, μάλιστα, ταξίδεψε στο εξωτερικό προκειμένου να υποβληθεί σε μία ειδική επέμβαση, η οποία, όμως, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Ετσι, όσο περνούσαν τα χρόνια ήταν αναγκασμένος να περνά τις ημέρες και τις νύχτες του κλεισμένος σ’ ένα σπίτι και για μεγάλα χρονικά διαστήματα ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι. Φύλακας-άγγελός του σε όλη αυτήν την περιπέτεια ήταν ο πατέρας του, ο οποίος ζούσε μαζί του και τον περιέβαλε με όλη του την αγάπη. Τα προβλήματα υγείας μπορεί να καθήλωσαν το κορμί του Αλκη Αλκαίου, δεν στάθηκαν, ωστόσο, ικανά να εγκλωβίσουν την ψυχή, τη φαντασία και το ταλέντο του.

Μπορεί να μην έβγαινε συχνά από το σπίτι του, μπορεί να μην έζησε προσωπικές στιγμές που κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζήσει, ήταν όμως ο ποιητής που έγραψε τα πιο συγκλονιστικά ερωτικά κείμενα αλλά και κάποιους από τους πιο προφητικούς στίχους του ελληνικού τραγουδιού, στίχους που ακούμε σήμερα, δεκαετίες ολόκληρες μετά τη σύλληψή τους, και μας ακούγονται τόσο επίκαιροι, τόσο σημερινοί…

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων των γνώρισαν, συνεργάστηκαν και έκαναν παρέα μαζί του, ο Αλκης Αλκαίος ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά γλυκός, γενναιόδωρος αλλά και πολύ δυνατός. «Ηταν λεβέντης. Δεν σε άφηνε καν να αντιληφθείς το πρόβλημά του, ούτε του άρεσε να συζητά για όσα είχε ζήσει στο παρελθόν.

Πάντα μιλούσε για το μέλλον. Μπορεί να ήταν κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο, αλλά το δωμάτιο αυτό είχε παράθυρα σ’ όλον τον κόσμο», μας λέει ο Μίλτος Πασχαλίδης, ένας από τους τραγουδοποιούς της νεότερης γενιάς που συνεργάστηκε στενά με τον Αλκαίου.

«Είχε εμμονή με τις λέξεις, δούλευε πολύ το κείμενό του και απαιτούσε από τον συνθέτη να μην αλλάζει ούτε ένα κόμμα.

Προτιμούσε να αλλάξει τον τίτλο ενός τραγουδιού, παρά να αντικαταστήσει μια απλή για τους άλλους λέξη, η οποία όμως για τον ίδιο είχε καθοριστική σημασία…», συμπληρώνει. Και πάντα αποδεικνυόταν εκ των υστέρων πως ο στιχουργός είχε δίκιο, αφού, για ακόμη μία φορά, το τραγούδι σημείωνε μεγάλη επιτυχία.

Ο Αλκης Αλκαίος ήταν ο άνθρωπος που εισήγαγε τις «δύσκολες» λέξεις στο λαϊκό τραγούδι, που «μίλησε» μέσα από τη σύνθετη ποιητική του γλώσσα στην ψυχή κάθε Ελληνα, που έγραψε τραγούδια για πολλούς και διαφορετικούς ερμηνευτές από τη Χάρις Αλεξίου και τον Δημήτρη Μητροπάνο μέχρι τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα…

Κι αν ο περισσότερος κόσμος που έχει λατρέψει τα τραγούδια του δεν είδε ποτέ το πρόσωπό του και δεν διάβασε ποτέ καμιά συνέντευξή του, είναι γιατί ο ίδιος το είχε επιλέξει, καθώς πίστευε πως ό,τι έχει να προσφέρει στον κόσμο το προσφέρει μέσα από την ποιητική του έμπνευση.

_________________________________________

Σαν σήμερα πριν 12 χρόνια πέθανε ο τελευταίος Θεός του Ολύμπου….

Πηγή: Κυκλοθυμικός – f/b

Ο Βαγγέλης Λιάρος γεννήθηκε στην Κοκκινιά Θεσπρωτίας το 1949 και πριν καλά καλά κλείσει τα 18 του, το 1967, είχε εκδώσει την πρώτη ποιητική του συλλογή επηρεασμένος από τον Κώστα Καρυωτάκη που είχε αφήσει την τελευταία του πνοή ως αυτόχειρας 100 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό του Λιάρου 39 χρόνια πριν. Την ίδια χρονιά, θα περάσει και στη Νομική Αθηνών όπου και θα συναντήσει τα τανκς της δικτατορίας που μόλις είχε επιβληθεί στην χώρα.

O Βαγγέλης Λιάρος δε θα μείνει άπραγος. Ως ασκούμενος δικηγόρος ακόμα στο γραφείο του θείου του Ζήκου Ντίνου θα συμμετάσχει στη φυγάδευση αντιστασιακών και στη δημιουργία αντιστασιακού υλικού, ενώ μαζί θα μετατρέψουν και το δικηγορικό γραφείο σε τομέα του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Η μεγάλη του στιγμή, όμως, ήταν όταν μαζί με μια ομάδα φίλων του είχε συμμετάσχει στην πρώτη προσπάθεια απόδρασης του Αλέκου Παναγούλη. Τα πράγματα δεν πήγαν καλά, όμως, κι ούτε ο Παναγούλης κατάφερε να ξεφύγει ποτέ οριστικά από τα χέρια των φασιστών, τουλάχιστον όχι πριν τη Γενική Αμνηστία του 1973 ούτε ο Βαγγέλης Λιάρος να αποφύγει τη σύλληψη. Από τον Αύγουστο του 1972 μέχρι το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο νεαρός δικηγόρος θα γνώριζε το πιο σκληρό πρόσωπο τής Χούντας. Φάλαγγα, ηλεκτροσόκ, ορθοστασία, ξύλο, κάψιμο, δεσίματα. Όταν βγαίνει από το κολαστήριο είναι σακατεμένος, τρώει με το καλαμάκι κι αδυνατεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Επανέρχεται σιγά σιγά, αλλά όχι για πολύ. Το 1974 θα είχε να αντιμετωπίσει τα μακροχρόνια σημάδια του βασανισμού του…κι αυτά δε θα τελειώσουν ποτέ. Ρευματοειδή και αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα η διάγνωση. Μια αυτοάνοση ασθένεια που προκαλεί φοβερό πόνο, ειδικά στη σπονδυλική στήλη, αδυναμία να παραμείνεις όρθιος για πολύ, καμπούριασμα, αυξανόμενη αδυναμία κίνησης προς πάσα κατεύθυνση και τέλος πλήρης αδυναμία κίνησης και καθήλωση στο κρεβάτι.

Η συνέχεια; Διάφορα νοσοκομεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μάλιστα στην Ανατολική Γερμανία, κλεισμένος σε ένα νοσοκομείο της Λειψίας, θα γράψει τη «Ρόζα» για τη σπουδαία Ρόζα Λούξεμπουργκ. Θεραπείες ακόμα και με παράνομα φάρμακα από τη Ρουμανία. Το 1984 θα σταματήσει οριστικά να δικηγορεύει και σιγά σιγά ακολουθεί ο εγκλεισμός.

Το 1977 από ένα ποίημά του δημοσιευμένο στο «Ριζοσπάστη» θα τον ανακαλύψει ο Θάνος Μικρούτσικος κι ένα άλλο παράλληλο σύμπαν θα ξεκινήσει για το Βαγγέλη Λιάρο, αυτό του ποιητή και στιχουργού Άλκη Αλκαίου. Από το 1978 μέχρι το 2006 ο Άλκης Αλκαίος θα μας ταξιδέψει ως Ερνέστο ή Νίκος στο Μετς ή στο Πουέρτο Ρίκο, θα αναζητήσει εκείνη στη λεωφόρο και στη Βικτώρια, θα γίνει αγύριστο κεφάλι σε έρημη πλατεία στα Βαλκάνια να διαλαλήσει ότι εκεί δεν είναι παίξε γέλασε, θα συναντήσει το Μιγκέλ στην πλατεία Χόρχε ντ’ Αλβαράδο, θα βάλει την ιστορία της Ελλάδας σε μια πιρόγα και θα την πάει στη γη των Βησιγότθων, στους Δελφούς, στη Μεσόγειο για μια αγάπη που την έλεγε Αντιγόνη, θα μας κεράσει κιφ μαροκινό στα συντρίμμια της ΕΣΣΔ, θα βρει το πουγκί της Ελισάβετ στην Αγγλία του 1600, θα παίξει στο καζίνο με τον Χάρο ως λαχειοπώλης ώρα μία, στην Πατησίων και Παραμυθιού γωνία.

Τόσα ταξίδια, τόσες εποχές, τόσες φανταστικές και πραγματικές φιγούρες για έναν άνθρωπο εγκλωβισμένο για πάνω από 30 χρόνια σε 2 διαμερίσματα, ένα στην Κηφισιά κι ένα στην Πάργα. Όπως έγραφε κι ο ίδιος στο «σαράκι του Ρεμπώ»:

Δρόμοι και σπίτια και μορφές μιας άλλης μέρας

Χρώματα, αρώματα, φωνές και μουσικές

Ξυπνούν ξανά της νοσταλγίας μου το τέρας

Αυτήν η αντίφαση, λοιπόν, θα γοητεύσει τόσο το Μίλτο Πασχαλίδη που θα του αφιερώσει το βιβλίο (από που έχουν αντληθεί κι οι πιο πολλές πληροφορίες του ποστ) “Αγύριστο κεφάλι – Ο Άλκης Αλκαίος που γνώρισα” (εκδ. Α.Α. Λιβάνη, 2013), όσο και την ποιήτρια Λένα Παππά που θα ζωγραφίσει τη ζωή του στο ποίημά της «Το δωμάτιο», το οποίο και θα δώσει στον Χάρη Κατσιμίχα το 1994 και αυτός θα το μελοποιήσει και θα το συμπεριλάβει μαζί με τον αδερφό του, Πάνο, στο δίσκο τους «Της αγάπης μαχαιριά» την ίδια χρονιά.

Το δωμάτιο

Μέσ’ το κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις
Ότι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
Δεν τόλμησες
Κι ότι μέσα σου βαθιά αγάπησες
Κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό

Όλα είν’ εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
Μεσ’ το κλειστό δωμάτιο
Όλα και τίποτα
Αγάλματα Θεών λησμονημένων
Και της Ελένης το πουκάμισο
Όλα είν’ εκεί και άλλα πολλά
Πού κάποτε φαντάστηκες

Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή
Τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
Το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
Το ψύχος το δριμύ των χωρισμών
Των χωρισμών

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
Σινιάλα από φάρους πού σβήστηκαν
Και μαγικά τοτέμ απ’ άγνωστες φυλές
Και εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
Θάνατοι και φωτιές και αόρατη ομορφιά
Και αόρατη ομορφιά

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
Σινιάλα από φάρους πού σβήστηκαν
Και μαγικά τοτέμ απ’ άγνωστες φυλές
Και εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
Θάνατοι και φωτιές και αόρατη ομορφιά
Και αόρατη ομορφιά

Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
Αν έχεις μάτια να τα δεις
Αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας, αρκεί να πας
Ολάνοιχτος γυρεύοντας τα, γυρεύοντας τα