Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση του 2024 μιας ιστοσελίδας που δεν είναι αδέσμευτη, ανεξάρτητη, αντικειμενική και τα παρόμοια, αλλά στρατευμένη στην υπόθεση της εργατικής τάξης και παλεύουμε, όλοι οι συντελεστές της, και απ’ αυτό το μετερίζι, ενάντια στην βαρβαρότητα της αστικής δικτατορίας που βιώνουμε.
Πέρα από τις ευχές μας σε όλους/ες που αγωνίζονται για να απαλλαγούμε από την δικτατορία των αστών, που έχουμε εκφράσει, θα ήταν παράληψή μας να μην εκφράσουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μας για την εμπιστοσύνη σας που έχετε δείξει σ’ αυτή την διαδικτυακή μας προσπάθεια. Είναι εντυπωσιακό το πόσο έχει εκτοξευτεί η αναγνωσιμότητα της ιστοσελίδας μας. (Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα στατιστικά του f/b όπου εμφανίζεται η τελευταία σε μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα ανάρτηση μας να έχει πάνω από 310.000 προβολές και σχεδόν 3.500 σχόλια).
Το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε εμείς, είναι ότι θα δώσουμε και την νέα χρονιά όλες μας τις δυνάμεις για να μην αφήσουμε, στον βαθμό που μπορούμε, να υλοποιηθούν οι επιδιώξεις μιας κλίκας κοινωνικών παρασίτων, που καθορίζουν πολιτικές χωρίς εμάς και εναντίον μας. Και από την άμυνα, να περάσουμε στην επίθεση διεκδικώντας να πάρουμε πίσω όσα μας έχουν λεηλατήσει.
Αποχαιρετούμε το 2024 με κάποιους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη:
«Σφίξαμε το χέρι τόσων συντρόφων! Όταν καμιά φορά λιποψυχάμε
νοιώθουμε σαν ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη μας
η ανάμνηση του χεριού τους.
Κι’ όταν κάνουμε το καθήκον μας
νοιώθουμε κάτω απ’ την παλάμη μας κάτι σίγουρο κι ακέριο
σα να κρατάμε μες στα χέρια μας
ολάκαιρο των κόσμο».
Τάσος Λειβαδίτης, Στίχοι γραμμένοι σε πακέτα τσιγάρα που περιέχονται στη συλλογή “Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο“
0 Comments