Του Κώστα Παπαδάκη

Το Ποινικό Δίκαιο είναι δίκαιο πράξεων και όχι προθέσεων,
είναι δίκαιο πράξεων και όχι δίκαιο φρονημάτων.
είναι δίκαιο ευθύνης ατομικής και όχι συλλογικής,
είναι δίκαιο ευθύνης πραγματικής και όχι αντικειμενικής,
είναι δίκαιο ευθύνης ποινικής και όχι πολιτικής,
είναι δίκαιο αξιόποινων συμπράξεων και όχι δίκαιο ποινικοποίησης προσωπικών σχέσεων και τρόπων ζωής,
και κυρίως είναι δίκαιο αποδείξεων και όχι ενδείξεων.

Σε μια περίοδο που ζούμε καθημερινά την τρομοκρατία εμείς οι πιο τυχεροί στις τηλεοπτικές οθόνες και οι πιο άτυχοι σε Γάζα, Λίβανο, Ιράν, Ουκρανία, Βενεζουέλα, με τίμημα τη ζωή τους και τα σπίτια τους, αλλά και εδώ, σε εργοτάξια, «πολύνεκρα ναυάγια» και αστυνομικά, ρατσιστικά, φασιστικά και σεξιστικά εγκλήματα, δύο αναρχικές που δεν απαξιώνουν τον ένοπλο αγώνα καταδικάστηκαν σήμερα για σειρά… «τρομοκρατικών» αδικημάτων και εισέπραξαν ποινές κάθειρξης 19 και 8 ετών αντίστοιχα.

Ποινικοποιήθηκαν και τιμωρήθηκαν αυστηρά αυτά που δεν έπρεπε, δηλαδή προθέσεις, φρονήματα και προσωπικές σχέσεις, η πολιτική ευθύνη υποκατέστησε την ποινική και οι ενδείξεις υποκατέστησαν τις αποδείξεις.
Μιλάω για τη δίκη της έκρηξης των Αμπελοκήπων, η οποία έληξε μετά από 12 δικασίμους που πραγματοποιήθηκαν από τις 1.4.2026 έληξε σήμερα.

Το γεμάτο ακροατήριο παρακολούθησε καθημερινά και ευτυχώς υπήρξαν ιστοσελίδες και μέσα ενημέρωσης που το αναπαρήγαγαν, σωρεία επιχειρημάτων, ενστάσεων που απορρίφθηκαν και διαπίστωσε ότι οι κατηγορίες της Αντιτρομοκρατικής και του παραπεμπτικού βουλεύματος ήσαν πολύ περισσότερο ετοιμόρροπες από την ίδια την πολυκατοικία της οδού Αρκαδίας, η οποία – χωρίς αυτό να αναλογεί στην έκρηξη που έγινε – παραμένει ολόκληρη σε αχρησία επί 18 μήνες χωρίς ακόμα και οι ιδιοκτήτες που πέρασαν από τη δίκη να γνωρίζουν για ποιο λόγο. Σίγουρα πάντως για την επικοινωνιακή εργαλειοποίηση από την κυβέρνηση και τη εξόντωση του εσωτερικού εχθρού που για άλλη μια φορά δοκιμάστηκε με το Π.Κ. 187 Α.

Μαζί με τον Θανάση Καμπαγιάννη υπερασπιστήκαμε τη βασική κατηγορούμενη της υπόθεσης Μαριάννα Μ. στην οποία και οφείλουμε να αποδώσουμε τιμή για τη συνεπή στάση που τήρησε απέναντι στην ιδεολογία της και απέναντι στη μνήμη του νεκρού συντρόφου της Κυριάκου, αλλά και την ειλικρινή έκφραση της συμπαράστασής απέναντι στους ενοίκους της πολυκατοικίας. Κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε και είναι σίγουρο ότι το αποτέλεσμα δεν αντιστοιχεί στο αποδεικτικό υλικό της δίκης και τη νομική αξιολόγηση των αδικημάτων που αποδόθηκαν.

Το γεγονός ότι αθωώθηκαν οι άλλοι τρείς κατηγορούμενοι που κανονικά δεν θα έπρεπε να μείνουν ούτε μια μέρα στη φυλακή κλονίζει τις κατηγορίες για ύπαρξη και δράση τρομοκρατικής οργάνωσης και μετριάζει σημαντικά τη δυσαρέσκειά μας και επιτρέπει την προσδοκία μιας καλύτερης έκβασης στον δεύτερο βαθμό. Το συνολικό αποτέλεσμα της δίκης είναι καλύτερο από τις ατομικές ποινές.

Οσο για την ατάκα της δίκης και όλης της ιστορίας του άρθρου 187 Α του Π.Κ. την είπε στην αγόρευσή του ο Θανάσης Καμπαγιάννης με την φράση που έγινε ήδη διάσημη και παραδίδει στην ιστορια τη διάταξη συμπυκνώνοντας το πραγματικό της νόημα στα 22 χρόνια που υπάρχει, ως διάταξη για δίωξη αναρχικών και αντικαπιταλιστών (διότι ως γνωστόν στην ελληνική έννομη τάξη τρομοκράτες δεν είναι ούτε οι ναζιστές, ούτε οι εκπρόσωποι κρατικών και ιδιωτικών εξουσιών, παρά μόνο οι εχθροι του αστικου) κρατους):
«γιατί το άρθρο 187Α του Ποινικού Κώδικα, κατά τη γνώμη μου, εγώ το έχω πει – και θα χρειαστεί να επικοινωνήσουμε και με τους συναδέλφους που εκδίδουν και με τους εκδοτικούς οίκους τον Ποινικό Κώδικα – θα πρέπει σε αυτά τα κωδικάκια τα οποία έχουμε, να κυκλωθεί το Α στο 187Α, να γίνει ένα αναρχικό Αλφάδι, ώστε το άρθρο αυτό να αφορά πια και επίσημα έναν συγκεκριμένο ιδεολογικό πολιτικό χώρο για τον οποίο χρησιμοποιείται και να μην υποδυόμαστε ότι αφορά τον οποιονδήποτε άλλο”.

Στη φωτο η σχετικη οπτικοποιηση με τη βοηθεια του σκιτσου του Σπυρου Μητσιμπονου, τον οποιο και ευχαριστουμε για την εικαζομενη συναινεση του και την εικονογραφηση