Από την Εμυ Ντούρου – Documento λάβαμε και παραθέτουμε:

«Η γυναίκα; Απλούστατο, λένε οι λάτρεις των απλών εννοιών: μια μήτρα είναι και δυο ωοθήκες· ένα θηλυκό, η λέξη αυτή που αρκεί για να την προσδιορίσει. Στο στόμα του άντρα, το επίθετο “θηλυκό” ακούγεται σαν βρισιά· ωστόσο εκείνος δεν ντρέπεται για τα ζωώδη ένστικτά του, αντίθετα, όταν τον αποκαλούν “αρσενικό!”, νιώθει περήφανος. Ο όρος “θηλυκό” δεν είναι υποτιμητικός επειδή τοποθετεί τη γυναίκα στη φύση, αλλά επειδή την εγκλωβίζει στο φύλο της» γράφει η Σιμόν ντε Μποβουάρ (1908-1986) στο «Δεύτερο φύλο» (εκδ. Μεταίχμιο, μτφρ. Τζένη Κωνσταντίνου). Στο δοκίμιό της, το οποίο εκδόθηκε το 1949 αναλύει τον τρόπο που η θηλυκή ταυτότητα αποτελεί κοινωνικό δημιούργημα. Η ντε Μποβουάρ υποστηρίζει πως δεν γεννιέσαι γυναίκα, αλλά γίνεσαι μέσα από τις επιλογές εκείνων που παίρνουν τις εκάστοτε αποφάσεις.

Το βιβλίο στην εποχή του προκάλεσε σκάνδαλο. Μόλις την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του εξαντλήθηκαν τα 50.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης ενώ το Βατικανό το 1956 το συμπεριέλαβε στη λίστα με τα απαγορευμένα βιβλία. Με τα χρόνια αναδείχθηκε σε βίβλο του φεμινιστικού κινήματος.

«Να είναι, άραγε, η θηλυκότητα κάτι που εκκρίνεται από τις ωοθήκες; Ή ένα ον που βρίσκεται καθηλωμένο στο βάθος κάποιου πλατωνικού ουρανού; Αρκεί ένα μεσοφόρι με φραμπαλάδες για να την κατεβάσει στη γη; Το μοντέλο δεν έχει ποτέ κατοχυρωθεί, παρότι μερικές γυναίκες προσπαθούν με ζήλο να το ενσαρκώσουν. Περιγράφεται συχνά με όρους ασαφείς και εκθαμβωτικούς που μοιάζουν δανεισμένοι από λεξιλόγιο μέντιουμ» αναφέρει η Γαλλίδα φιλόσοφος.

Θα αναρωτηθεί κάποιος ίσως κατά πόσο έχει ανάγκη η σύγχρονη κοινωνία μια υπενθύμιση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου). Οι γυναικοκτονίες που απασχολούν καθημερινά το αστυνομικό δελτίο παγκοσμίως και οι ανισότητες παντού γύρω μας με βάση το φύλο είναι η απάντηση. Μέχρι να αλλάξει πραγματικά ο κόσμος, θα επανερχόμαστε στη Σιμόν ντε Μποβουάρ και σε όλες όσες αποτελούν τους πυλώνες της γυναικείας χειραφέτησης.

«Όσο οι άντρες και οι γυναίκες εξακολουθούν να μην αναγνωρίζονται ως ισότιμοι, δηλαδή όσο η θηλυκότητα θα διαιωνίζεται ως τέτοια, η διαμάχη θα συνεχίζεται. Άραγε, ποιος από τους δυο αγωνίζεται με περισσότερο πείσμα να τη διασώσει;» γράφει, ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει: «Και στα δύο φύλα παίζεται το ίδιο δράμα της σάρκας και του πνεύματος, της τελικότητας και της υπερβατικότητας· τους ροκανίζει και τους δυο ο χρόνος, τους παραμονεύει ο θάνατος, έχουν και οι δυο την ίδια ανάγκη ο ένας του άλλου· και μπορούν να αντλήσουν από την ελευθερία τους την ίδια δόξα· αν ήξεραν πώς να την απολαύσουν, δεν θα έμπαιναν στον πειρασμό να διεκδικούν απατηλά προνόμια· και τότε θα μπορούσε να γεννηθεί μεταξύ τους η αδελφοσύνη».