Σήμερα συμπληρώνεται εννιά χρόνια από την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή ένας  ασυμβίβαστος μαχητής, ένας σπάνιος αγωνιστής του  αναρχικού χώρου.
Ο πολιτικός μηχανικός Βαρδής Τσουρής.
Ενας άνθρωπος ιδιαίτερα αγαπητός στα Χανιά άλλα και σε ολόκληρη την Κρήτη.

Από την εφηβεία του μέχρι τις τελευταίες μέρες του  αφιέρωσε  την  ζωή του στον αγώνα για τα λαϊκά δίκαια.  Και αυτούς τους αγώνες του πλήρωσε με ποινικές διώξεις και φυλακίσεις.

Τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του έδινε την μάχη με τον καρκίνο, μια αρρώστια που τον είχε καταπονήσει, χωρίς όμως να τον εμποδίζει να βρίσκεται πάντα μπροστάρης σε κάθε εργατική κινητοποίηση.

Ο αναρχικός Βαρδής Τσουρής, μαζί με τον κομμουνιστή γιατρό Κωστή Νικηφοράκη  ήταν ίσως τα δυο πρόσωπα  που ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση, είχαν την γενική εκτίμηση του κόσμου και οι οποίοι δεν έλειψαν από όλους τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες που έγιναν τα τελευταία χρόνια στην μεγαλόνησο.

Εγραφε η εφημερίδα “Αγώνας της Κρήτης” όταν έγινε γνωστός ο θάνατος αυτού του αγωνιστή:

Ο Βαρδής Τσουρής έδωσε το παρών σε όλους τους αγώνες της τοπικής κοινωνίας. Ήταν άνθρωπος των κινημάτων, όμως με ξεκάθαρες ιδέες τις οποίες πάντα υπεράσπιζε με πάθος αλλά και διαλεκτικότητα.

Συμμετείχε ως φοιτητής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973, υπήρξε από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας της κατάληψης Rosa Nera αλλά και της δημιουργίας Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού στη Χαλέπα, αγωνίστηκε με πάθος για μια σειρά ζητήματα, από τον αγώνα για το κλείσιμο του Κουρουπητού έως τον αγώνα των κατοίκων του Αποπηγαδίου ενάντια στις ανεμογεννήτριες, συμμετείχε στους λαϊκούς αγώνες ενώ στην ιστορία έχει μείνει η δίωξή του για τα γεγονότα της νομαρχίας τον Ιούλη του 1990.

Πρωτεργάτης μαζί με μία σειρά άλλες προσωπικότητες του νομού του αντιβασικού κινήματος και της ιστορικής Επιτροπής Φορέων Κατά των Βάσεων, διώχθηκε για τις ιδέες του και για τη συμμετοχή του σε κοινωνικούς αγώνες.

Ο Βαρδής Τσουρής ήταν μία σπάνια πάστα ανθρώπου. Μπορεί να ταυτίστηκε με τον αναρχικό χώρο, όμως ξεπέρασε τα όριά του. Έμεινε πιστός στις ιδέες του – για τις οποίες διώχθηκε και φυλακίστηκε όσο λίγοι στα Χανιά – όμως δεν περιχαρακωνόταν πίσω από αυτές. Συζητούσε με όλους και άκουγε όσο και αν διαφωνούσε, συμμετείχε στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Έβλεπε ευρύτερα τα πράγματα. Έκανε υπερβάσεις. Έτσι συντέλεσε ουσιαστικά στην ανάπτυξη του αναρχικού χώρου στα Χανιά. Ξεπερνώντας τα όρια του.

Κι έτσι, κι η απώλειά του ξεπερνά τα όρια του αναρχικού χώρου.

Διαβάστε ένα σχετικό κείμενο του σ. Δημήτρη Δαμασκηνού