«Εάν η βάση μιας λαϊκής κυβέρνησης σε καιρό ειρήνης είναι η αρετή, στη διάρκεια της επανάστασης είναι ταυτόχρονα η αρετή και ο τρόμος. Η αρετή χωρίς την οποία ο τρόμος είναι όλεθρος, ο τρόμος χωρίς τον οποίο η αρετή είναι ανήμπορη».

Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος
Ομιλία στην Συμβατική 5.2.1794

Ηταν σαν σήμερα το 1758 όταν γεννιέται στην πόλη Αράς της Γαλλίας ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος. Ο διασημότερος ηγέτης της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, ένας από τους πιο μεγαλοφυείς εκπροσώπους της αστικής πολιτικής, τον καιρό της ανόδου της αστικής τάξης, ο οποίος δεν είχε κανένα πρόβλημα να βάλει τον τρόμο δίπλα στην αρετή, θεωρώντας τον συνδυασμό τους ως βάση μιας λαϊκής κυβέρνησης.

Παρ’ ότι, λόγω της προσωπικής του εντιμότητας, του ανεπίληπτου ιδιωτικού του βίου και του αδέκαστου χαρακτήρα του, είχε επονομασθεί από τους ομοϊδεάτες του “αδιάφθορος”, υπήρξε από τους συνεπέστερους υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων στις διάφορες περιόδους της Επανάστασης και αμείλικτος εχθρός των υπονομευτών του επαναστατικού καθεστώτος των Ιακωβίνων.

Οι θέσεις του διακρίνονταν από τη σταθερή πίστη του στη λαϊκή εξουσία και την πολιτική ισότητα, ενώ διακρίθηκε για τις ριζοσπαστικές του θέσεις σε σειρά ζητημάτων, όπως το αγροτικό, με την κατάργηση της φεουδαρχίας. Ο Ροβεσπιέρος, αναγνωρίζοντας τη σημασία της επαναστατικής εξουσίας τόνιζε: «Η επανάσταση είναι πόλεμος της ελευθερίας κατά των εχθρών της. Το Σύνταγμα είναι το καθεστώς της νικηφόρας και ειρηνικής ελευθερίας».

«Ο οίκτος είναι προδοσία». Το είπε, το πίστευε, το έκανε. Ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος δεν έδειχνε οίκτο ούτε στους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά ούτε και στους πρώην συντρόφους του, -όπως τον Δαντόν και τον Ντεμουλέν- που πίστευε ότι πρόδωσαν το επαναστατικό όραμα, όπως το θεωρούσε ο ίδιος.

Το 1793 ψήφισε τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και υπέρ της κατάργησης της Βασιλείας. «Ο μεγαλύτερος εγκληματίας του κόσμου δεν πρέπει να δικαστεί, είναι ήδη καταδικασμένος», είπε για τον Γάλλο Μονάρχη. Τόσο ο Λουδοβίκος όσο και η σύζυγός του Αντουανέτα οδηγήθηκαν στη γκιλοτίνα.

Στις 27 Ιούλη του 1794 διενεργήθηκε πετυχημένα το πραξικόπημα της 9ης Θερμιδόρ σε βάρος του.

Η Συμβατική Συνέλευση απαίτησε η σύλληψη του Ροβεσπιέρου ως εχθρού της ενότητας του λαού. Προσωρινά κατάφερε να διαφύγει βρίσκοντας καταφύγιο στο Δημαρχείο του Παρισιού. Εκεί προσπάθησε να εξεγείρει το λαό σε στάση. Οι εχθροί του τον πολιόρκησαν και ο Ροβεσπιέρος τραυματίστηκε στο πιγούνι. Επιχείρησε να αυτοκτονήσει για να μη πιαστεί, συνελήφθη όμως μαζί με άλλους οπαδούς του. Την επόμενη ημέρα, στις 28 Ιουλίου, οδηγήθηκε στη λαιμητόμο. Κατ’ εφαρμογή του νόμου Πραιριάλ, δεν υπήρξε δίκη. Το κεφάλι του είχε την ίδια μοίρα με χιλιάδες άλλα που κόπηκαν την εποχή της παντοδυναμίας του…