«Αυτό που πρέπει να πράξουμε σήμερα είναι η αλληλεγγύη. Δεν πρέπει να πάμε στον κόσμο και να πούμε: Εδώ είμαστε. Ερχόμαστε να σας προσφέρουμε τη φιλανθρωπία της παρουσίας μας, να σας διδάξουμε με την παρουσία μας, να σας διδάξουμε με την επιστήμη μας, να σας δείξουμε τα λάθη σας, την άγνοιά σας, την έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων. Πρέπει να πάμε με διερευνητική προθυμία και με ταπεινό πνεύμα, για να μάθουμε από τη μεγάλη πηγή σοφίας που είναι ο λαός.»

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Πηγή: Τάκης Πολίτης – f/b

Πολλές τοποθετήσεις οργανώσεων και κομμάτων της αριστεράς, αλλά και αναρτήσεις και σχόλια αριστερών στα κοινωνικά δίκτυα, αναφορικά με την επίθεση του σιωνιστικού κράτους στο Ιράν, διαπνέονται από παρόμοια λογική με αυτήν που συναντάμε και σε αντίστοιχες τοποθετήσεις για την Χαμάς, το διάστημα των τελευταίων 20 μηνών.

Επί 20 μήνες, σε πολλές αριστερές τοποθετήσεις, παρατηρούμε φραστική καταδίκη της ισραηλινής βαρβαρότητας, και παράλληλα κριτική και αποστασιοποίηση ευθέως από την Χαμάς, αλλά -και κατά συνέπεια- εμμέσως και από ολόκληρη την παλαιστινιακή αντίσταση. Κριτική που γίνεται όχι μόνο στη βάση δήθεν πραγματικών στοιχείων, που οι ισραηλινές υπηρεσίες και τα ευπειθή δυτικά ΜΜΕ πλασάρουν για να κατασυκοφαντήσουν το παλαιστινιακό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, και τα οποία -δυστυχώς- αφελώς εκλαμβάνονται ως αληθή από δυτικούς αριστερούς, αλλά και κριτική στη βάση των δικών μας, των δυτικών ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων, που νομοτελειακά θεωρούμε ότι θα πρέπει να εφαρμόζονται πιστά και απαρέγκλιτα από τους απανταχού της γης αριστερούς.

Υπενθυμίζεις -γιατί επιμελώς «ξεχνιέται»- ότι η ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση δεν είναι μόνο η Χαμάς, αλλά ότι σε αυτήν συμμετέχουν και αριστερές κομμουνιστικές οργανώσεις, για να πάρεις την βλάσφημη απάντηση από δυτικούς αριστερούς που χαρακτηρίζουν τους μαχητές του PFLP και του DFLP ως δήθεν κομμουνιστές.

Από την προηγούμενη Παρασκευή, επίσης σε πολλές αριστερές τοποθετήσεις, παρατηρούμε καταδίκη της ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν, αλλά ταυτόχρονα και κριτική, πολλές φορές οξεία, απέναντι στο ιρανικό καθεστώς. Κριτική στη βάση του παραμορφωτικού αφηγήματος της δυτικής προπαγάνδας, που επί δεκαετίες τα δυτικά main stream ΜΜΕ έχουν δημιουργήσει και συνεχίζουν να καλλιεργούν για τον «άξονα του κακού», δηλ. για τις χώρες εκείνες -με πρωτεύοντα ρόλο το Ιράν- και τα ένοπλα κινήματα της περιοχής, που αντιστέκονται στο σιωνιστικό κράτος, αλλά και κριτική στη βάση της δικής μας, της δυτικής δικαιωματικής ατζέντας, για την οποία επίσης -εσφαλμένα βέβαια- θεωρούμε ότι θα πρέπει να έχει οικουμενική αποδοχή και εφαρμογή.

Όμως αυτή η ώρα, δεν είναι η ώρα για κριτική σε αυτούς που με το όπλο στο χέρι μάχονται με το τέρας του σιωνισμού. Αυτή η ώρα, είναι η ώρα μόνο για έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, χωρίς κριτικές και αποστάσεις. Αυτή η ώρα, είναι η ώρα της αλληλεγγύης για την υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας «άλλων» και «διαφορετικών», είναι η ώρα της αλληλεγγύης για την ζωή, την ελευθερία και την αυτοδιάθεση λαών της γειτονιάς μας, είναι, δηλαδή, η ώρα της αλληλεγγύης για την υπεράσπιση των υπέρτατων ανθρώπινων αξιών.

Η κριτική μπορεί να γίνει μετά, όταν το τέρας θα έχει ξεδοντιαστεί και θα πνέει τα λοίσθια. Αλλά και για την τότε κριτική μας, ας λάβουμε υπόψη μας ότι ο κόσμος ολόκληρος δεν είναι μόνο ο δυτικός. Υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι πέρα από τα σύνορα του δυτικού κόσμου, υπάρχουν δεκάδες πολιτισμοί με χιλιάδες και εκατοντάδες χρόνια δημιουργικής πορείας, υπάρχουν λαοί με άλλα, αποδεκτά κοινωνικά μοντέλα οργάνωσης και λειτουργίας, υπάρχουν κοινωνίες με διαφορετικές, ποικιλόμορφες κουλτούρες. Με ελευθερία και αυτοδιάθεση, μπορούν οι λαοί του παγκόσμιου νότου να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους, δεν χρειάζεται να επιχειρούμε εμείς, ως σύγχρονοι πολιτισμικοί αποικιοκράτες, να τους επιβάλλουμε τις δικές μας δυτικές αξίες και αρχές.

Αν αυτή την ώρα μπορούμε να κάνουμε μια κριτική, αυτή είναι μόνο η αυτοκριτική μας. Αυτοκριτική, όλοι εμείς οι δυτικοί αριστεροί, της οποιασδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης, που άλλος πολύ, άλλος λίγο, και άλλος λιγότερο, με τα λάθη μας, με τις παραλείψεις μας, με την ατολμία μας, καταφέραμε σήμερα να εμφανίζεται η ακροδεξιά ως η κυρίαρχη -αν όχι η μόνη- δήθεν αντισυστημική επιλογή απέναντι στο ανθρωποβόρο καπιταλιστικό σύστημα, επιτρέψαμε στο τέρας του φασισμού να βγάλει και πάλι κεφάλι μέσα από το αυγό του σε τόσες δυτικές χώρες.

Και βεβαίως, αν αυτή την ώρα μπορούμε να κάνουμε μια κριτική, είναι η ώρα πρωτίστως της αυτοκριτικής μας για την βαθιά ρατσιστική, αποικιοκρατικής καταβολής εμπεδωμένη αίσθηση -συνειδητή ή ασυνείδητη, ρητή ή άρρητη, ξεκάθαρη ή υπολανθάνουσα, μικρή σημασία έχει-, αίσθηση λευκής υπεροχής και ανωτερότητας, που διαπερνά σχεδόν ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, της αριστεράς -δυστυχώς- συμπεριλαμβανομένης. Και θα πρέπει να ευχαριστούμε την Παλαιστίνη για την ευκαιρία που μας προσφέρει να κάνουμε αυτή μας την αυτοκριτική.