Είναι απόλαυση –ίσως και μια μικρή πράξη πολιτικής κάθαρσης– να βλέπει κανείς κάποιους να ψάχνουν για υπογλώσσια επειδή με ομόφωνη απόφαση, το Δημοτικό Συμβούλιο Καλλιθέας ενέκρινε τη μετονομασία του 4ου Λυκείου της πόλης σε «4ο Γενικό Λύκειο Νίκος Μπελογιάννης». Και τότε ξεκίνησε η παράσταση.

Πρώτος στη σκηνή, ποιος άλλος; Ο Θάνος Τζήμερος – επίλεκτος εκπρόσωπος της κοινωνικής ακροδεξιάς και του λούμπεν νεοφιλελευθερισμού. Αν και φλερτάρει συνειδητά με τον ρόλο του διαδικτυακού γραφικού, που ποστάρει εξυπνάδες για να μαζεύει αστεία emoji, δεν παύει να είναι συστηματικός θιασώτης του φασιστικού λόγου και των μεθόδων του. Ειδικά όταν φοράει την στολή του “ερασιτέχνη ιστορικού” και αναπαράγει τα χιλιοειπωμένα κλισέ του καθεστώτος των «νικητών» του Εμφυλίου.

Αυτός ο “πατριώτης”, που το 2011 έγραφε στην Άνγκελα Μέρκελ τη δακρύβρεχτη ικεσία του:
«Αν ήμουν στη θέση σας, θα έλεγα να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα», τολμά σήμερα να αμφισβητεί τον πατριωτισμό του Νίκου Μπελογιάννη.
Ο ίδιος Τζήμερος που νοσταλγεί ίσως (ή και όχι) έναν «κομμουνιστή τραμπούκο ακούων στο όνομα Μανουσογιαννάκης», για τον οποίο είχε γράψει μελαγχολικά:
«Ακόμα μού πονάει ο λαιμός, έχω δύσπνοια και η κοκκινίλα από το κεφαλοκλείδωμα είναι εμφανής» – ευτυχώς που οι μπουνιές δεν του έσπασαν πλευρά. Αλλά δυστυχώς, δεν επήλθε και καμία διανοητική φώτιση.

Ακολουθεί δεύτερη πράξη της φαρσοκωμωδίας. Εμφανίζεται ο Σάκης Μουμτζής με μαύρες πλερέζες, να θρηνεί δημόσια γιατί η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας –ω, ναι– δεν αναγνωρίζει τις «βαρυσήμαντες» πολιτικές του προφητείες. Στο συγκινητικό του άρθρο, ο Σάκης δηλώνει ότι η Δεξιά έχει παραδοθεί ιδεολογικά στην Αριστερά και αναπολεί μελαγχολικά εποχές που κάποιος «κομματικός υπεύθυνος» μπορούσε να τραβήξει «το αυτί» στους άτακτους δεξιούς.

Μερικά αποσπάσματα από το κείμενό του, για το αρχείο του νεοσυντηρητισμού:

«Ανίκανοι να αρθρώσουν ιδεολογικό λόγο, δέχονται ό,τι προτείνουν μαχητικές μειοψηφίες ή κατασκευασμένες πλειοψηφίες».
«Σε λίγο η Ελλάδα θα γεμίσει λύκεια που θα φέρουν τα ονόματα του Μπελογιάννη, του Βελουχιώτη και γιατί όχι και του Ζαχαριάδη».

Ε, γιατί όχι Σάκη; Γιατί όχι;

Το ερώτημα που θέτει στο τέλος είναι βαθύ – τόσο βαθύ, που θα μπορούσε να έχει τίτλο σε φυλλάδιο της ΕΠΕΝ του ’80:

«Πόσο βαθιά είναι ιδεολογικά υποτελής στην Αριστερά η βαθιά Νέα Δημοκρατία; Είναι ιάσιμη η ασθένεια;»

Κι εδώ, επιτρέψτε μας ένα σχόλιο δανεισμένο από την εξαιρετική δημοσιογράφο Όλγα Στέφου, η οποία είχε χαρακτηρίσει τον Σάκη Μουμτζή με λέξεις που δεν σηκώνουν παρερμηνείες:
«Ο Μουμτζής δεν είναι “τρελός”, έχει ανόθευτο μίσος. Έχει το μίσος του φασισμού της εποχής μας. Καμία ψυχική νόσος δε σε μετατρέπει σε φασίστα. Ο Μουμτζής αυτό είναι: ένας εκφραστής του νεοφασισμού και του ιστορικού αναθεωρητισμού».

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό:
Ο Μπελογιάννης τους τρομάζει όχι γιατί κουβαλάει ένα “παλιό” όνομα, αλλά γιατί κουβαλάει μνήμη, πολιτική συγκρότηση, και μια ηθική που δεν εξαγοράζεται με πόζες και ποσταρίσματα.
Και σ’ αυτή τη μνήμη, όσο κι αν λυσσάνε, θα συνεχίσουν να ηττώνται.