Η πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη Le Monde άφησε, όπως ήταν αναμενόμενο, πλήθος σχολίων. Ο πρώην πρωθυπουργός δήλωσε ότι «του λείπει η ενεργός πολιτική και η επαφή με τους ψηφοφόρους».

Εδώ αναδεικνύεται μια κραυγαλέα αντίφαση. Ο άνθρωπος που διετέλεσε πρωθυπουργός, που σήμερα είναι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, παρουσιάζεται ως… εκτός «ενεργού πολιτικής». Αν το κοινοβούλιο και η εκπροσώπηση ενός λαού μέσα από εκλεγμένες έδρες δεν είναι ενεργός πολιτική, τότε τι είναι; Μάλλον, για τον ίδιο, «πολιτική» σημαίνει η κορυφή της εξουσίας, η διαχείριση της κρατικής μηχανής, το παιχνίδι εξουσίας στα σαλόνια των Βρυξελλών. Όλα τα άλλα μοιάζουν με «περιθώριο».

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι το πώς αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους. Δεν μιλά για πολίτες, για λαό, για κοινωνία. Μιλά για «ψηφοφόρους». Δηλαδή, για καταναλωτές πολιτικής υπηρεσίας, για πελατεία. Αυτή η μικροαστική αντίληψη, που βλέπει τον πολίτη μόνο ως εκλογικό μέγεθος, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το αριστερό οπτικό πεδίο, το οποίο βάζει στο κέντρο τον άνθρωπο, τον εργάτη, τον αγρότη, τον άνεργο, τη γυναίκα, τη νεολαία.

Η «επαφή με τους ψηφοφόρους» που νοσταλγεί ο Τσίπρας δεν είναι τίποτε άλλο από το γνώριμο παιχνίδι του εκλογικού μάρκετινγκ. Συναντήσεις, χειραψίες, χαμόγελα, συνθήματα και υποσχέσεις — όλα στο βωμό της κάλπης. Καμία κουβέντα για κοινωνικούς αγώνες, για συλλογικές διεκδικήσεις, για συμμετοχή του λαού στη διαμόρφωση της ζωής του.

Αυτή η ρητορική, με αριστερό ένδυμα, αποτυπώνει ξεκάθαρα τη μετάλλαξη ενός πολιτικού χώρου που εδώ και χρόνια έχει επιλέξει τον δρόμο του εκλογοκεντρισμού και της διαχείρισης του συστήματος. Η φράση του Τσίπρα δεν είναι γλωσσικό ολίσθημα. Είναι συμπύκνωση μιας στρατηγικής: ο πολίτης = ψηφοφόρος. Η πολιτική = εξουσία.

Αυτή η λογική είναι ξένη προς την αριστερά. Η πραγματική αριστερά δεν βλέπει τον λαό σαν εκλογικό σώμα, αλλά σαν δημιουργό της ιστορίας. Δεν αναζητά «επαφή με ψηφοφόρους», αλλά κοινή πάλη με αγωνιζόμενους ανθρώπους.

Κι αυτή η διαφορά είναι που χωρίζει την ουσία της αριστεράς από το θλιβερό μικροαστικό παίγνιο της κεντροαριστερής διαχείρισης.