Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι δυστύχημα. Είναι έγκλημα. Έγκλημα με πολιτική υπογραφή, με πολυεθνική συνενοχή και με μια αδίστακτη επιχείρηση συγκάλυψης.

Πρόσφατα, συγγενείς θυμάτων στρέφονται με αγωγές κατά των πολυεθνικών Bayer AG και Siemens Mobility GmbH, κατηγορώντας τις ότι τα έλαια σιλικόνης τους συνέβαλαν στη φονική πυρόσφαιρα. Από την άλλη, το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ – που επικαλείται και ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων – λέει κάτι διαφορετικό: η έκρηξη δεν εξηγείται από τα έλαια σιλικόνης, αλλά από άγνωστο εύφλεκτο υγρό. Και για να μην υπάρξει απόδειξη, τα στοιχεία καταστράφηκαν μέσα σε τρεις μέρες.

Εδώ έχουμε μια αντίφαση που δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά:

Οι αγωγές ανοίγουν το ζήτημα της ευθύνης των πολυεθνικών.

Το πόρισμα δείχνει προς παράνομα φορτία και εγκληματική συγκάλυψη.
Κοινός παρονομαστής; Η κρατική ενοχή.

Γιατί αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήθελε την αλήθεια, δεν θα άφηνε να εξαφανιστούν τα στοιχεία. Δεν θα επέτρεπε να μπαζωθεί ο τόπος του εγκλήματος σε χρόνο-ρεκόρ. Δεν θα έπαιζε επικοινωνιακά παιχνίδια με το αφήγημα του «ανθρώπινου λάθους».

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Οι Bayer και Siemens δεν είναι «ουδέτεροι προμηθευτές». Είναι πολυεθνικοί κολοσσοί που πλουτίζουν από δημόσιες συμβάσεις, με το κράτος να τους ανοίγει διάπλατα την πόρτα.

➤ Αν τα έλαια σιλικόνης έπαιξαν ρόλο, οι πολυεθνικές έχουν ποινική ευθύνη.

➤ Αν υπήρξε άγνωστο εύφλεκτο φορτίο, τότε μιλάμε για παράνομες μεταφορές που έγιναν κάτω από τη μύτη (;) των ελεγκτικών αρχών.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση ΝΔ και ο ίδιος ο Μητσοτάκης δεν μπορούν να παριστάνουν τους «αθώους παρατηρητές». Είχαν την πολιτική ευθύνη για τον ΟΣΕ, για την Hellenic Train, για το χάος στις υποδομές. Και σήμερα έχουν την πολιτική ευθύνη για την επιχείρηση συγκάλυψης που προσπαθούσαν και η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι τους χάλασε τα σχέδια.

Η τραγωδία των Τεμπών είναι το πιο ωμό δείγμα του πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα:

📌 Οι άνθρωποι θυσιάζονται.

📌 Το κράτος καλύπτει τα ίχνη.

📌 Οι πολυεθνικές βγάζουν κέρδη.

📌 Οι κυβερνήσεις υπόσχονται «κάθαρση» και σπρώχνουν τις υποθέσεις στις καλένδες.

Όμως, όσο οι συγγενείς δεν υποχωρούν, όσο η κοινωνία απαιτεί λογοδοσία, το έγκλημα δεν θα θαφτεί.

Οι αγωγές κατά Bayer και Siemens δείχνουν ότι η μάχη δεν είναι μόνο ελληνική. Είναι και διεθνής. Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ δείχνει ότι τα στοιχεία καταστράφηκαν και η αλήθεια θάφτηκε με μπουλντόζες. Και οι δύο δρόμοι οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα:

Το έγκλημα των Τεμπών ήταν κρατικό και καπιταλιστικό. Και μόνο η κοινωνική πίεση μπορεί να σπάσει τη συγκάλυψη