Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο διαφθοράς. Είναι μια συμπυκνωμένη εικόνα του πώς λειτουργεί το κράτος, η εξουσία και η πολιτική ασυλία. Και το γεγονός ότι πλέον μπαίνει ανοιχτά στο τραπέζι το ενδεχόμενο παράκαμψης του Άρθρου 86 από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, δείχνει ότι το σύστημα αρχίζει να τρίζει από μέσα.

Για δεκαετίες, το Άρθρο 86 λειτουργεί ως συνταγματικό πλυντήριο εγκλημάτων. Όχι για τον απλό άνθρωπο. Μόνο για υπουργούς, πρωθυπουργούς και κυβερνητικά στελέχη. Εκεί που ο λαός οδηγείται στα δικαστήρια για χρέη εκατοντάδων ευρώ, οι πολιτικοί απολαμβάνουν παραγραφή, ασυλία και συγκάλυψη δισεκατομμυρίων.

Τώρα, για πρώτη φορά τόσο ωμά, τίθεται το ενδεχόμενο -σύμφωνα με δημοσιεύματα- να ασκηθούν διώξεις χωρίς την άδεια της Βουλής.
Δηλαδή χωρίς την άδεια των ίδιων κομμάτων που κυβέρνησαν, συγκάλυψαν, ψήφισαν και διατήρησαν το Άρθρο 86, ακριβώς για να μην αγγίζονται.

Ας μη γελιόμαστε:
Δεν «ξύπνησε» ξαφνικά η Ευρωπαϊκή Ένωση από ευαισθησία για τη Δικαιοσύνη. (Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία -EPPO- επικαλείται την υπεροχή του Ευρωπαϊκού Δικαίου έναντι του εθνικού – ακόμη και του Συντάγματος).

Όμως το γεγονός ότι φτάνει στο σημείο να αμφισβητεί ανοιχτά συνταγματική διάταξη ασυλίας, δείχνει πόσο εκτεθειμένο είναι πλέον το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτει:

➤ Πώς τα ευρωπαϊκά χρήματα μετατρέπονται σε πελατειακό εργαλείο εξουσίας.

➤ Πώς οι μηχανισμοί «ελέγχου» ενεργοποιούνται μόνο όταν το κουκούλωμα δεν συμφέρει πια.

➤ Και πώς η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» σταματά εκεί που αρχίζει η πολιτική προστασία των ισχυρών.

Αν τελικά επιχειρηθεί δίωξη πολιτικών προσώπων χωρίς τη σφραγίδα της Βουλής, δεν θα πρόκειται για «θρίαμβο της δικαιοσύνης». Θα πρόκειται για ρήγμα στο καθεστώς ατιμωρησίας, προϊόν σύγκρουσης συμφερόντων μέσα στο ίδιο το σύστημα εξουσίας.

Όμως να το πούμε καθαρά:
Όσο υπάρχει το Άρθρο 86, δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Υπάρχει ταξική μεροληψία υπέρ των ισχυρών.

Κι όσα σκάνδαλα κι αν αποκαλυφθούν, όσες «καθάρσεις» κι αν εξαγγελθούν, όσο οι πολιτικοί δικάζονται από τους εαυτούς τους, η διαφθορά θα είναι κρατική πολιτική και όχι «παρέκκλιση».

Αν πέσει το Άρθρο 86, θα πέσει γιατί οι επικυρίαρχοι του αστικού συστήματος θα το έχουν επιλέξει.
Όχι γιατί «δικαιώθηκε ο λαός».

Υ.Γ: Χαρακτηριστική είναι και η δημόσια τοποθέτηση του Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι, όσο υπάρχει το Άρθρο 86 και όσο στη Βουλή υπάρχει η κυβερνητική πλειοψηφία της Νέα Δημοκρατία, καμία δίωξη πολιτικού προσώπου δεν μπορεί να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα χωρίς την άδεια του ίδιου του πολιτικού συστήματος.

Με απλά λόγια:
Η κυβέρνηση δηλώνει εκ των προτέρων ότι ακόμα κι αν υπάρξουν στοιχεία, ακόμα κι αν υπάρξουν κατηγορίες, ακόμα κι αν υπάρξουν ευρωπαϊκές παρεμβάσεις, τίποτα δεν θα προχωρήσει αν δεν το εγκρίνουν οι ίδιοι που ελέγχονται.

Αυτή είναι η ουσία του Άρθρου 86.
Όχι ασπίδα δικαίου – αλλά μηχανισμός συγκάλυψης.