Σαν σήμερα, στις 15 Δεκέμβρη 1890, το αμερικανικό κράτος γράφει μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του. Η αστυνομία των ΗΠΑ δολοφονεί τον Καθιστό Ταύρο (Sitting Bull), τον θρυλικό ηγέτη των Λακότα Σιού, έναν άνθρωπο-σύμβολο της αντίστασης των ιθαγενών λαών απέναντι στην αποικιοκρατική βαρβαρότητα, την αρπαγή γης και την κρατική τρομοκρατία.

Ο Καθιστός Ταύρος δεν ήταν απλώς ένας πολεμιστής. Ήταν πνευματικός ηγέτης, οραματιστής και πολιτικός καθοδηγητής, ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να αποδεχτεί τη «μοίρα» που οι λευκοί κατακτητές επιφύλασσαν στους αυτόχθονες πληθυσμούς: εξευτελισμό, εξαθλίωση και αφανισμό.

Ο φόβος της εξουσίας απέναντι στη μνήμη της αντίστασης

Μετά τη συντριπτική νίκη των ιθαγενών στη μάχη του Λιτλ Μπιγκ Χορν (1876), όπου ο στρατηγός Κάστερ γνώρισε την πανωλεθρία, ο Καθιστός Ταύρος έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του αμερικανικού κράτους. Όχι μόνο γιατί πολέμησε, αλλά γιατί ενέπνευσε. Και η εξουσία πάντα φοβάται περισσότερο την έμπνευση από τα όπλα.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Καθιστός Ταύρος ζούσε υπό καθεστώς παρακολούθησης και καταστολής. Η συμμετοχή του –πραγματική ή φαντασιακή– στο κίνημα του Χορού των Πνευμάτων, ενός ειρηνικού θρησκευτικού κινήματος που εξέφραζε την ελπίδα για το τέλος της αποικιακής καταπίεσης, αρκούσε για να σημάνει συναγερμό στην Ουάσινγκτον.

Η εντολή ήταν σαφής: σύλληψη ή εξόντωση.

Μια δολοφονία «για την τάξη και την ασφάλεια»

Τα ξημερώματα της 15ης Δεκεμβρίου 1890, αστυνομικές δυνάμεις εισβάλλουν στον καταυλισμό του. Η επιχείρηση «σύλληψης» μετατρέπεται σε εν ψυχρώ δολοφονία. Ο Καθιστός Ταύρος πέφτει νεκρός, μαζί με συγγενείς και υποστηρικτές του.

Όπως τόσες φορές στην ιστορία, η κρατική βία βαφτίζεται «αποκατάσταση της τάξης». Και όπως πάντα, το θύμα παρουσιάζεται ως απειλή.

Λίγες μέρες αργότερα θα ακολουθήσει η σφαγή στο Wounded Knee, όπου ο αμερικανικός στρατός θα δολοφονήσει εκατοντάδες άοπλους ιθαγενείς – γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Η δολοφονία του Καθιστού Ταύρου ήταν ο προάγγελος.

Η Ιστορία δεν σιωπά

Σήμερα, το όνομά του παραμένει σύμβολο αντίστασης απέναντι στην αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και το κράτος-δολοφόνο, υπενθυμίζοντας ότι η «δημοκρατία» των ισχυρών χτίστηκε πάνω σε ποτάμια αίματος.

Σαν σήμερα, δεν θυμόμαστε απλώς έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε.
Θυμόμαστε έναν λαό που αντιστάθηκε.
Και μια αλήθεια που παραμένει επίκαιρη: ότι όταν η εξουσία φοβάται, πυροβολεί.