Ο Μπετόβεν δεν υπήρξε απλώς ένας ιδιοφυής συνθέτης. Υπήρξε τέκνο της εποχής των μεγάλων ανατροπών: της Γαλλικής Επανάστασης, της ανόδου της αστικής τάξης, της σύγκρουσης με τη φεουδαρχία και την απολυταρχία. Η μουσική του σπάει τα δεσμά της αυλικής τέχνης, απομακρύνεται από την υπηρεσία των πριγκίπων και των ευγενών και διεκδικεί την αυτονομία του δημιουργού. Για πρώτη φορά, ο καλλιτέχνης στέκεται όρθιος απέναντι στην εξουσία.

“Σε αντίθεση με την πλειονότητα των συνθετών της εποχής ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή, ούτε εργάστηκε για την Εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του είτε παράγοντας έργα κατά παραγγελία”, αναφέρει η wikipedia .

Δεν είναι τυχαίο ότι αρχικά αφιέρωσε την Τρίτη Συμφωνία («Ηρωική») στον Ναπολέοντα, βλέποντάς τον ως φορέα των επαναστατικών ιδανικών. Όταν όμως ο Βοναπάρτης αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, ο Μπετόβεν έσκισε με οργή την αφιέρωση. Η τέχνη του δεν χωρούσε συμβιβασμούς με την τυραννία.

Κωφός στα τελευταία και πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής του, ο Μπετόβεν μετέτρεψε την προσωπική τραγωδία σε παγκόσμιο μήνυμα. Η Ενάτη Συμφωνία και ο «Ύμνος στη Χαρά» δεν είναι απλώς μουσικά αριστουργήματα· είναι κραυγή για αδελφοσύνη των λαών, για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση, σύνορα και ταξικούς φραγμούς. Ένα όραμα βαθιά ανθρώπινο και ριζοσπαστικό, που παραμένει επίκαιρο σε μια εποχή πολέμων, ανισοτήτων και κοινωνικής βαρβαρότητας.

Ο Μπετόβεν μας θυμίζει ότι η τέχνη δεν είναι διακόσμηση της εξουσίας, αλλά όπλο χειραφέτησης. Ότι η δημιουργία μπορεί να γίνει πράξη αντίστασης. Και ότι, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, ο άνθρωπος μπορεί να γεννήσει φως.