Γράφει ο mitsos175

«Μήτσο παλιοκομμούνι!»

Καλλιόπη σιγανοπαπαδιά!

«Δε μου λες ρε, έκανες κομμουνιστική προπαγάνδα στο Γιωργάκη, το 11χρονο;»

Όχι! Απλά παίξαμε και συζητήσαμε. Το παιδί θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής. Αλλά του είπε ο πατέρας του πως, όταν μεγαλώσει, θα τον διορίσει στην αστυνομία. Το παιδί βαράει όποιον βρει, για να μάθει από τώρα τη δουλειά.

«Ο πατέρας του πήγε να πάθει έμφραγμα! Γιατί ο Γιωργάκης δεν τους είπε πως θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά… Μπολσεβίκος! Ακούς; Μπολσεβίκος! Λέγε ρε, τι του είπες;»

Την αλήθεια. Το παιδάκι άκουσε που ο πατέρας του με είπε Μπολσεβίκο και με ρώτησε τι είναι. Του είπα πως θέλουμε μια κοινωνία που όλοι οι άνθρωποι θα έχουμε τα ίδια δικαιώματα, θα έχουμε εξασφαλισμένα τα απαραίτητα για να ζήσουμε και θα είμαστε ευτυχισμένοι.

«Δεν τον φέρνουν ξανά το παιδί, για να το πάρεις στο λαιμό σου! Πράκτορα της KGB! Στάλιν!»

Είμαι πολύ μικρός για να με αποκαλείς Στάλιν, σε ευχαριστώ πάντως, το θεωρώ μεγάλη τιμή. Μη νομίζεις όμως πως με τις κολακείες θα τη γλυτώσεις. Τι έκανες πίσω από την πλάτη μου, ε; Ομολόγησε!

«Εντάξει το παραδέχομαι, πήγα πάλι με τον παπά. Είμαι γυναίκα που έχει ανάγκες και θέλω κάθε μέρα σεξ».

Δε λέω αυτό. Αυτά είναι γνωστά, τα έχουμε πει. Για το τηλεφώνημα στο βουλευτή λέω.

«Εσύ πως;»

Το έμαθα! Τι νόμιζες; Ακούω!

«Δεν καταλαβαίνω γιατί πειράχτηκες. Να βοηθήσω πήγα».

Σου ζήτησα ποτέ κάτι τόσο ποταπό;

«Ποταπό; Όχι, δε μου ζήτησες. Το ζήτησαν όμως τα χνώτα σου που βρωμάνε από την πείνα και το στομάχι σου που γουργουρίζει! Μήτσο, ο άνθρωπος θα μιλήσει να σε βάλουν σε κάποια δουλειά…»

Καλλιόπη, ξέρεις τις απόψεις μου. Θέλω πολύ να βρω δουλειά, άλλα όχι μ’ αυτόν τον τρόπο.

«Μα μόνο έτσι μπορείς να βρεις δουλειά, αγάπη μου, στη ηλικία σου! Ξύπνα!»

Το να ξυπνήσω είναι να γίνω όλα όσα σιχαίνομαι; Όλα όσα κοροϊδεύω; Καλλιόπη, αυτός είμαι. Αν σου βρωμάω, σήκω και φύγε!

«Βρε Μήτσο, σύνελθε! Έχεις τόσα προσόντα. Κρίμα δεν είναι να κάθεσαι άνεργος και να παίρνουν άλλοι μισθό;»

Α, τώρα έχω προσόντα, δεν είμαι γέρος. Καλλιόπη, αγωνίζομαι για αξιοκρατία. Δεν υπάρχει περίπτωση να προδώσω τις αρχές μου. Το καλό που σου θέλω, μην ξανακάνεις κάτι παρόμοιο. Ξέρω τι κάνουν: Δημιουργούν εξαθλίωση, για να μας πετάνε μετά ένα κομμάτι ψωμί, ώστε να μας έχουν του χεριού τους!

«Αχ! Αχ! Δεν αντέχω άλλο! Είναι σα να μιλάω σε τοίχο! Πάω πάλι στο παπά. Αυτή τη φορά θα τον δείρω, να ευχαριστηθεί κι αυτός, να ξεδώσω κι εγώ. Γιατί θα με τρελάνεις!
Γι’ αυτό δεν φέρνουν ξανά το Γιωργάκη! Καλύτερα να βαράει και να καταστρέφει, παρά να ψοφήσει της πείνας!»

Να πας όπου θέλεις! Και πες στο μπαμπά του Γιωργάκη πως η ντροπή δεν είναι δουλειά. Άμα πια!