
Της Αλέκας Ζορμπαλά
Τελευταία μέρα ενός χρόνου, που δεν σταματούσες να μετράς συλλογικές τραγωδίες, που δεν σταματούσες να παγώνεις από την φρίκη της ανθρώπινης και κρατικής ισραηλινής κτηνωδίας στη Γάζα.
Τελευταία μέρα ενός χρόνου, που σε προσωπικό επίπεδο μου έδωσε χαρές μεγάλες, αλλά που με κρατά ακόμα δέσμια έχοντας ανατρέψει τη ζωή, που ήξερα, τη ζωή που λάτρευα, τη ζωή, που ζούσα, όπως τη ζούσα.
Δεν ελπίζω σε ένα καλύτερο 2026, έτσι γενικά και αφηρημένα.
Πιστεύω στους αγώνες, συλλογικούς και προσωπικούς, για να πετύχεις στόχους και διεκδικήσεις.
Πιστεύω στην αλληλεγγύη των ανθρώπων μιας κοινωνίας, αλλά και στην αλληλεγγύη των δικών σου ανθρώπων, σε αυτό το “χέρι – χέρι”, που σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς και να θες πάντα να αλλάξει.
Καλή Χρονιά!

0 Comments