Απίστευτος πολιτικός αλήτης, ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αυτός ο ακραίος νεοφιλελεύθερος φανατικός και θαυμαστής του Τραμπ, δεν δίστασε να επιστρατεύσει τον Θουκυδίδη –τον μεγαλύτερο ιστορικό όλων των εποχών– για να δικαιολογήσει τον ωμό γκανγκστερισμό της αμερικανικής υπερδύναμης και του νέου της προέδρου.

Σε σημερινή του ανάρτησή 4 Γενάρη 2026, ο υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη παραθέτει απόσπασμα από τον περίφημο Μήλιο Διάλογο (Βιβλίο Ε΄, 84-85) του Θουκυδίδη:

Ἀθηναῖοι: «…τὸ δίκαιον ἐν τῷ ἴσῳ λέγεται, οἱ δὲ δυνατοὶ πράσσουσιν ὅσα δύνανται, οἱ δὲ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.»

Μετάφραση που δίνει ο ίδιος: «Το δίκαιο ισχύει μόνο μεταξύ ίσων. Οι δυνατοί κάνουν ό,τι μπορούν — οι αδύναμοι υποχωρούν σε ό,τι πρέπει». Και καταλήγει: «Διδάγματα που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε διότι όποιος τα ξεχνάει τα πληρώνει πολύ ακριβά!».

Προφανώς, με αυτό το απόσπασμα, ο Γεωργιάδης θέλει να “νομιμοποιήσει” την πολιτική του Τραμπ: Τις απειλές, τις εκβιαστικές “συμφωνίες”, τον ωμό ρεαλισμό όπου ο ισχυρός επιβάλλει τη βούλησή του στον αδύναμο – είτε πρόκειται για Ουκρανία, Γροιλανδία, Παλαιστίνη ή όποιον τολμήσει να αντισταθεί στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται η αλητεία: Ο Θουκυδίδης δεν επαινεί αυτή τη λογική – την καταγράφει για να την καταδικάσει! Ο Μήλιος Διάλογος δεν είναι ύμνος στη δύναμη του ισχυρού, αλλά μια σπαρακτική κριτική στην αλαζονεία της αυτοκρατορικής Αθήνας, που λίγα χρόνια αργότερα θα πληρώσει ακριβά την ύβρη της με την καταστροφή στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Οι Αθηναίοι του διαλόγου εκπροσωπούν την παρακμή μιας δημοκρατίας που έχει μετατραπεί σε τυραννία. Οι Μήλιοι, μικροί και αδύναμοι, αρνούνται να υποταχθούν, επικαλούμενοι το δίκαιο, την τιμή και την ελπίδα. Οι Αθηναίοι τους συντρίβουν – σφάζουν τους άντρες, σκλαβώνουν γυναίκες και παιδιά.

Και ο Θουκυδίδης, με την ψυχρή, επιστημονική του γραφή, αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει το συμπέρασμα: Αυτή η λογική του “δυνατοί vs αδύναμοι” οδηγεί σε βαρβαρότητα και τελικά σε αυτοκαταστροφή.

Όπως σωστά λέει η γνωστή ρήση: Αν απομονώσεις φράσεις από το Ευαγγέλιο, μπορείς να βγάλεις τον Χριστό Αντίχριστο. Το ίδιο κάνει ο Γεωργιάδης με τον Θουκυδίδη – απομονώνει μια φράση των Αθηναίων για να την παρουσιάσει ως “αιώνιο δίδαγμα”, ενώ ο ιστορικός την καταγράφει ως παράδειγμα παρακμής.

Στην εποχή μας, αυτή η λογική είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο του ιμπεριαλισμού: Οι ΗΠΑ (και οι σύμμαχοί τους) κάνουν ό,τι μπορούν – βομβαρδισμούς, κυρώσεις, πραξικοπήματα – και οι αδύναμοι (λαοί της Λατινικής Αμερικής, Μέσης Ανατολής, Αφρικής) “υποχωρούν σε ό,τι πρέπει”. Αλλά η ιστορία διδάσκει ότι οι αδύναμοι, όταν ενωθούν και αντισταθούν, μπορούν να ανατρέψουν τους “δυνατούς”. Το Βιετνάμ, η Κούβα, η Παλαιστίνη μας το θυμίζουν καθημερινά.

Ο Γεωργιάδης, ως πιστός υπηρέτης της αστικής τάξης και του ατλαντικού άξονα, πανηγυρίζει για αυτή τη “ρεαλιστική” βαρβαρότητα. Αλλά εμείς δεν ξεχνάμε: Η αντίσταση των αδύναμων είναι που γράφει την πραγματική ιστορία.