Επτάμισι χρόνια φυλακίσεις, διασυρμός, ψεύτικες κατηγορίες και διεθνής ντροπή – μόνο και μόνο για να τρομοκρατήσουν όποιον τολμά να σώζει ζωές στο Αιγαίο. Η αθώωση των διασωστών είναι νίκη, αλλά η κυβέρνηση των δολοφόνων συνόρων συνεχίζει τον πόλεμο κατά των προσφύγων και των αλληλέγγυων.

Το καθεστώς Μητσοτάκη μόλις υπέστη ένα ακόμα ηχηρό χαστούκι: στις 15 Γενάρη 2026, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου έκρινε ομόφωνα αθώους τους 24 ακτιβιστές της ERCI – συμπεριλαμβανομένης της Σάρα Μαρντίνι, του Σον Μπίντερ και του Νάσου Καρακίτσου.

Με απαλλακτική πρόταση του εισαγγελέα, το δικαστήριο αναγνώρισε ξεκάθαρα: «Στόχος τους δεν ήταν η διάπραξη εγκληματικών πράξεων, αλλά η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας».

Ούτε ένα στοιχείο, ούτε μία απόδειξη – μόνο ψέματα, fabricated δικογραφίες και κρατική εκδίκηση.

Από το 2018, η Ασφάλεια Λέσβου και η κυβέρνηση εξαπέλυσαν λάσπη: συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης, διευκόλυνση παράνομης εισόδου κατ’ επάγγελμα, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, ακόμα και κατασκοπεία.

Η Σάρα Μαρντίνι – η ίδια που κολύμπησε ώρες στο Αιγαίο για να σώσει 18 ανθρώπους (και έγινε σύμβολο με το The Swimmers στο Netflix) – φυλακίστηκε σχεδόν 4 μήνες χωρίς λόγο.

Ο Σον Μπίντερ πέρασε 100+ μέρες στα κελιά.

Επτάμισι χρόνια (2.889 μέρες!) δικαστικής ομηρίας, ψυχολογικού βασανισμού και διεθνούς διασυρμού της Ελλάδας ως κράτους-παρία. Γιατί; Γιατί αυτοί οι «εγκληματίες» τολμούσαν να σώζουν πνιγμένους πρόσφυγες, να καταγράφουν pushbacks, να μαρτυρούν τα εγκλήματα της Frontex και του Λιμενικού.

Η υπόθεση ERCI δεν ήταν «λάθος» – ήταν συνειδητή πολιτική: να τρομοκρατήσουν τις ΜΚΟ, να τις διώξουν από τα νησιά, να αφήσουν το Αιγαίο ελεύθερο για μαζικούς πνιγμούς και βασανιστήρια. Και πέτυχε: οι σοβαρές οργανώσεις αποχώρησαν, οι εθελοντές φοβούνται, τα σύνορα έγιναν φρούριο θανάτου.

Και ενώ η αθώωση είναι νίκη του αγώνα, η βρωμιά μένει: το πρόσφατο νομοσχέδιο Πλεύρη ξηλώνει ακόμα και τις (ήδη ανεπαρκείς) διατάξεις του Μηταράκη, δαιμονοποιεί τις ΜΚΟ, κάνει επιβαρυντική περίσταση την ιδιότητα του μέλους οργάνωσης.

Είναι ξεκάθαρο: η κυβέρνηση θέλει να σκοτώσει την αλληλεγγύη. Θέλει πτώματα στο Αιγαίο, θέλει σιωπή, θέλει ρατσισμό χωρίς μάρτυρες. Και όταν οι ίδιοι οι εθελοντές φύγουν, θα κλαίνε υποκριτικά ότι «δεν υπάρχει βοήθεια» – ενώ αυτοί τους έδιωξαν με τη βία του κράτους.

Οι συλλήψεις ΜΚΟ επαναλαμβάνονται συστηματικά, πάντα «αστήρικτες» (ή καλύτερα: στημένες). Αποτελούν βασικό όπλο του πολέμου κατά των προσφύγων: πρώτα διώχνουν τους διασώστες, μετά αφήνουν τους ανθρώπους να πνιγούν.

New York Times, Guardian, Al Jazeera, Amnesty – όλοι βλέπουν την Ελλάδα ως κράτος που διώκει ήρωες και προστατεύει δολοφόνους.

Αλληλεγγύη στους 24 αθώους – και σε όλους τους πρόσφυγες!

Η αλληλεγγύη δεν είναι έγκλημα – είναι επαναστατικό καθήκον.

Κάτω τα χέρια από τους διασώστες και τους πρόσφυγες!