Του Γ.Γ.

Δεν μπορεί – και δεν πρέπει – να περάσει απαρατήρητο το άρθρο του Documento με τίτλο «Πώς ο Αλέξης Τσίπρας έφαγε πόρτα από τον Γρηγόρη Δημητριάδη». Όχι μόνο για όσα γνωστοποιεί, αλλά κυρίως για όσα ξεσκεπάζει.

Το δημοσίευμα, που υπογράφεται από το ψευδώνυμο «Μπαμπούσκα» και προωθείται στα ΜΚΔ από τον Κώστας Βαξεβάνης, περιγράφει κάτι που – αν ισχύει – δεν είναι απλώς πολιτικά απαράδεκτο. Είναι βαθιά αποκαλυπτικό.

Σύμφωνα με το άρθρο, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να επιχείρησε «σασμό» με τον Γρηγόρης Δημητριάδης, τον άνθρωπο-σύμβολο του συστήματος Μητσοτάκη, των υποκλοπών, της θεσμικής εκτροπής και της απόλυτης διαπλοκής εξουσίας.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά εξοργιστικό.

Την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας και το επιτελείο του βάφτιζαν κάθε εσωκομματική ή πολιτική κριτική ως «δουλειά του Δημητριάδη», φαίνεται πως ο ίδιος αναζητούσε διαύλους συνεννόησης με το ίδιο ακριβώς σύστημα. Αν αυτό δεν είναι πολιτική υποκρισία, τότε τι είναι;

Δεν μιλάμε απλώς για λάθος τακτικής.
Μιλάμε για ηθική χρεοκοπία.

Ο άνθρωπος που εμφανίστηκε ως η «αριστερή απάντηση» στη δεξιά αυθαιρεσία, φέρεται να χτυπά την πόρτα του πιο σκοτεινού μηχανισμού της. Και όταν αυτή η πόρτα δεν ανοίγει, τότε το πρόβλημα – για κάποιους – δεν είναι η απόπειρα, αλλά ότι… «έφαγε πόρτα».

Αυτό είναι το πολιτικό κατάντημα της σοσιαλδημοκρατίας α λα ελληνικά: να καταγγέλλεις δημόσια ένα σύστημα και να επιδιώκεις παρασκηνιακά την αποδοχή του.
Να μιλάς για «δημοκρατία» και να φλερτάρεις με τους αρχιτέκτονές της εκτροπής της.

Αν η πληροφορία ισχύει, γιατί πάντα πρέπει να κρατάμε επιφυλάξεις, τότε δεν έχουμε απλώς άλλο ένα πολιτικό παρασκήνιο. Έχουμε ακόμη ένα κομμάτι του παζλ που εξηγεί γιατί η λεγόμενη «προοδευτική εναλλακτική» κατέρρευσε: γιατί δεν ήθελε ποτέ να συγκρουστεί πραγματικά με το σύστημα. Ήθελε απλώς να γίνει αποδεκτή από αυτό.

Και αυτό, όσο και αν προσπαθούν να το κουκουλώσουν, δεν ξεπλένεται.