Υπάρχουν στιγμές που ένα δημοσιογραφικό γεγονός δεν κρίνεται από αυτά που λέγονται, αλλά από αυτά που σβήνονται.

Τέτοια στιγμή είναι και η εξαφάνιση της επιστολής με τίτλο «Υπαινιγμοί – εκβιασμοί», η οποία δημοσιεύτηκε στην ΕφΣυν, αναφερόταν στο γνωστό δημοσίευμα του Documento.

Λίγες ώρες αργότερα, η επιστολή δεν υπάρχει.

Η πρακτική της σιωπηλής απόσυρσης δεν είναι ουδέτερη. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας και ενημέρωσης.

Όταν ένα μέσο δημοσιεύει ένα κείμενο, το αφήνει να αξιοποιηθεί πολιτικά στο ανώτατο επίπεδο, και στη συνέχεια το εξαφανίζει χωρίς καμία εξήγηση, τότε δεν έχουμε «τεχνικό ζήτημα».
Έχουμε βαριά σκιά πάνω στην αξιοπιστία της ενημέρωσης.

Η ΕφΣυν όφειλε –αν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος απόσυρσης– να το δηλώσει καθαρά και δημόσια. Όχι να αφήσει το κείμενο να εξαφανιστεί σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Η ενημέρωση δεν λειτουργεί με delete.

Οι αναγνώστες δεν είναι διακοσμητικοί. Έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν γιατί αποσύρθηκε. Αν το κείμενο περιείχε ανακρίβειες, αν κρίθηκε νομικά επισφαλές, αν υπήρξε εξωτερική ή εσωτερική παρέμβαση, ή αν απλώς αποσύρθηκε επειδή «δημιούργησε πρόβλημα».

Η απόλυτη σιωπή δεν προστατεύει κανέναν. Αντίθετα, γεννά εύλογα ερωτήματα.

Δεν θα μπούμε στη λογική των υπαινιγμών. Όμως δεν θα αποδεχθουμε και τη λογική του σβησίματος χωρίς εξήγηση.

Η δημοσιογραφία είτε στέκεται πίσω από όσα δημοσιεύει, είτε αναλαμβάνει δημόσια την ευθύνη όταν τα αποσύρει.

Όλα τα υπόλοιπα υπονομεύουν την ίδια την έννοια της ενημέρωσης.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό

Για ποιο λόγο αποσύρθηκε η επιστολή «Υπαινιγμοί – εκβιασμοί» από τον ιστότοπο της ΕφΣυν;

Και κυρίως: γιατί χωρίς καμία απολύτως ενημέρωση προς το κοινό;

Μέχρι να υπάρξει απάντηση, η ΕφΣυν θα παραμένει πολιτικά και δημοσιογραφικά εκτεθειμένη.