Όταν η εργοδοσία σκοτώνει, το σύστημα κάνει πλάτες
Η σύλληψη του ιδιοκτήτη της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, με βαριές κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια, έκρηξη, εμπρησμό από αμέλεια και σωματικές βλάβες, έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που η εργατική τάξη γνωρίζει εδώ και δεκαετίες: οι θάνατοι στους χώρους δουλειάς δεν είναι ατυχήματα – είναι εργοδοτικά εγκλήματα.
Όταν τα μέτρα ασφαλείας θεωρούνται «κόστος», όταν οι έλεγχοι είναι ανύπαρκτοι ή προσχηματικοί, όταν το κράτος λειτουργεί ως συνέταιρος και όχι ως ελεγκτής της εργοδοσίας, τότε το έγκλημα είναι προδιαγεγραμμένο. Η έκρηξη, η φωτιά, ο θάνατος δεν ήταν μια «κακιά στιγμή». Ήταν η φυσική κατάληξη μιας πολιτικής που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές.
Η καπιταλιστική κανονικότητα θέλει τους εργάτες αναλώσιμους. Θέλει εργοστάσια-παγίδες, ωράρια εξόντωσης, ανύπαρκτα πρωτόκολλα ασφάλειας. Και όταν συμβεί το αναπόφευκτο, επιστρατεύεται η γνωστή καραμέλα: «ανθρώπινο λάθος», «αμέλεια», «τραγική σύμπτωση». Ποτέ όμως δεν φταίει το σύστημα. Ποτέ δεν φταίει η εργοδοσία ως τάξη.
Δεν πρόκειται για μια «κακή επιχείρηση» ανάμεσα σε καλές. Πρόκειται για τη λογική του ίδιου του καπιταλισμού. Γιατί σε αυτό το σύστημα, ο εργάτης δεν είναι άνθρωπος – είναι αριθμός. Και αν καεί, αν ακρωτηριαστεί, αν σκοτωθεί, απλώς αντικαθίσταται.
Το πιο εξοργιστικό όμως δεν είναι μόνο το έγκλημα. Είναι η συγκάλυψη που ακολουθεί. Η δικαιοσύνη που σέρνεται, οι ευθύνες που διαχέονται, οι ποινές-χάδι, η λήθη που επιβάλλεται. Ένα σύστημα που ξέρει να προστατεύει τους ισχυρούς και να θάβει τους νεκρούς της εργατικής τάξης χωρίς φασαρία.
Ας το πούμε καθαρά: χωρίς σύγκρουση, χωρίς οργάνωση, χωρίς ταξικό αγώνα, η εργοδοτική ασυδοσία θα συνεχίσει να σκοτώνει. Κανένας σωτήρας, καμία «καλή πρόθεση» εργοδότη, κανένας κρατικός μηχανισμός δεν πρόκειται να μας προστατεύσει αν δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι.
Η υπόθεση της ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν πρέπει να κλείσει σε ένα δικαστικό φάκελο. Πρέπει να γίνει κραυγή. Να γίνει οργή. Να γίνει αγώνας. Γιατί κάθε εργάτης που πέφτει νεκρός στη δουλειά είναι θύμα ενός συστήματος που δολοφονεί μεθοδικά.
Και όσο αυτό το σύστημα παραμένει όρθιο,
οι ζωές μας θα θεωρούνται αναλώσιμες.
Αυτό δεν είναι «αμέλεια».
Είναι ταξικός πόλεμος.
0 Comments