Του Γ.Γ

Σε έναν χορό αντιφάσεων και παρασκηνιακών παιχνιδιών, η υπόθεση της φερόμενης “προσέγγισης” μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Γρηγόρη Δημητριάδη εξελίσσεται σε φαρσοκωμωδία που αποκαλύπτει τις βαθιές ρωγμές του αστικού πολιτικού συστήματος. Από το αρχικό δημοσίευμα του Documento που μιλά για “πόρτα” που έφαγε ο Τσίπρας, μέχρι την εξώδικη διαμαρτυρία του Δημητριάδη που δέχτηκε η ιστοσελίδα μας και τις αντικρουόμενες φωνές μέσα στον ίδιο τον όμιλο Μαρινάκη (ΝΕΑ και in.gr), η ιστορία αυτή δεν είναι απλώς “αστικές καντρίλιες”, όπως θα έλεγε κανείς. Είναι απόδειξη πώς τα συστημικά ΜΜΕ χειραγωγούν την αφήγηση για να υπηρετήσουν συμφέροντα, ενώ η αριστερά παραμένει στόχος λάσπης και παραπληροφόρησης.

Σήμερα, 29 Γενάρη 2026, ας κάνουμε μια προσπάθεια να ξετυλίξουμε το κουβάρι.

Το Ξεκίνημα: Το Documento και η “πόρτα” στον Τσίπρα

Όλα ξεκινούν με το άρθρο του Documento, υπογεγραμμένο από το ψευδώνυμο “Μπαμπούσκα” και προωθημένο από τον Κώστα Βαξεβάνη. Με τίτλο «Πώς ο Αλέξης Τσίπρας έφαγε πόρτα από τον Γρηγόρη Δημητριάδη», το κείμενο περιγράφει μια απόπειρα του Τσίπρα να ανοίξει διαύλους συνεννόησης με τον Δημητριάδη –τον άνθρωπο-σύμβολο των υποκλοπών, της θεσμικής εκτροπής και της διαπλοκής στο σύστημα Μητσοτάκη. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί που κάναμε στον Δημητριάδη δεν ενθουσίασαν τον πρωθυπουργικό ανιψιό και μας έστειλε εξώδικη διαμαρτυρία. Προφανώς εμείς δεν τρομοκρατούμαστε από εξώδικα – αυτά είναι εργαλεία του συστήματος για να φιμώσει φωνές, κι αυτά εμείς μας αφήνουν αδιάφορους.

Και με την ευκαιρία τι διαφορετικό γράψαμε εμείς απ’ αυτά που έχει πει ο Νάσος Ηλιόπουλος, τότε που ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ;: «Ο κ. Δημητριάδης, ο ανιψιός του κ. Μητσοτάκη, που έλυνε και έδενε στο πρωθυπουργικό γραφείο επί τρία χρόνια, ήταν άνθρωπος που αποτέλεσε τη γέφυρα συγκεκριμένων προσώπων σε Ελλάδα και Κύπρο, προκειμένου το λογισμικό παρακολούθησης Predator να έρθει στην Αθήνα και να τεθεί στις υπηρεσίες του κ. Μητσοτάκη … ο ‘κονσιλιέρι’ κ. Δημητριάδης αναδεικνύεται πλέον στο πρόσωπο κλειδί ενός καλά οργανωμένου παράνομου συστήματος πολιτικών και οικονομικών εκβιασμών, που συγκέντρωνε ευαίσθητες πληροφορίες για πρόσωπα, οι οποίες δεν ξέρει κανείς σε ποια χέρια βρίσκονται σήμερα».

Να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας. Ο Τσίπρας, που δημόσια κατηγορούσε εσωκομματικούς του αντιπάλους ως “δουλειά του Δημητριάδη“, φέρεται να αναζητούσε παρασκηνιακή επαφή. Η απόπειρα αποτυγχάνει –“έφαγε πόρτα”– αλλά το πρόβλημα, σύμφωνα με το Documento, είναι η ίδια η προσπάθεια: πολιτική υποκρισία και ηθική χρεοκοπία, που θυμίζει την “κατάπτωση” της σοσιαλδημοκρατίας από το 2015 και μετά.

Λίγο μετά, εμφανίζεται ο Γιώργος Παπαχρήστου στα ΝΕΑ –ένα μέσο του ομίλου Μαρινάκη– να επιβεβαιώνει το δημοσίευμα. “Εγκύρως, πιο έγκυρα δεν γίνεται, πληροφορήθηκα ότι όντως η προσέγγιση πραγματοποιήθηκε“, γράφει. Προσθέτει λεπτομέρειες: Ο “πρέσβης” (ένας κατασκευαστής, στενός φίλος του Τσίπρα) αποπέμφθηκε σκαιότατα, με το επιχείρημα ότι ο λόγος του Τσίπρα “δεν έχει καμία φερεγγυότητα” – έχει δώσει “διαπιστευτήρια” αναξιοπιστίας. Ο Παπαχρήστου συμφωνεί, καλώντας τον Τσίπρα να απαντήσει δημόσια.

Παράλληλα, δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών (ΕφΣυν) μια επιστολή με τίτλο «Υπαινιγμοί – εκβιασμοί», που αναφέρεται στο δημοσίευμα του Documento. Το κείμενο μιλά για υπονοούμενα και πιθανές πιέσεις, αλλά λίγες ώρες μετά… εξαφανίζεται μυστηριωδώς από τον ιστότοπο, χωρίς καμία εξήγηση.

Αυτή η σιωπηλή απόσυρση είναι πρόβλημα δημοκρατίας: Ένα μέσο οφείλει να δηλώσει δημόσια τους λόγους, ειδικά όταν αφορά δημόσια πρόσωπα και σκάνδαλα. Τι πιέσεις δέχτηκε η ΕφΣυν; Ποιος “εξαφάνισε” το κείμενο; Η υπόθεση μυρίζει λογοκρισία από τα πάνω.

Το Αποκορύφωμα: Η Αντίφαση στο in.gr και η ειρωνεία

Και φτάνουμε στο σήμερα: Στο in.gr –άλλο μέσο του ίδιου ομίλου Μαρινάκη, όπως και τα ΝΕΑ– εμφανίζεται άρθρο με τίτλο “Το άλλο το ανέκδοτο με τον Δημητριάδη σας το είπα;“, υπογεγραμμένο από “Ειδικό Συνεργάτη”. Εδώ, τα πράγματα αντιστρέφονται πλήρως. Το κείμενο απορρίπτει το δημοσίευμα του Documento ως “γκεμπελικό ψεύδος” και “δημοσιογραφία από τα Lidl”, χαρακτηρίζοντας το φερόμενο “σασμό” (ειρήνη μεταξύ Τσίπρα-Δημητριάδη κατά Μητσοτάκη) ως αστείο και ψέμα.

Ο συνεργάτης, που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει καλά τον Τσίπρα, διαβεβαιώνει ότι το μήνυμα προς Δημητριάδη ήταν “σαφές και… καθόλου φιλικό” (χωρίς να το παραθέσει λόγω “καλών τρόπων”). Ειρωνεύεται τους “δαιμόνιους ρεπόρτερ από τα Lidl” για έλλειψη τεκμηρίωσης και σκοπιμότητα: Να υπονομεύσουν τον Τσίπρα, τον “μόνο αντίπαλο δέος” στον Μητσοτάκη.

Η ειρωνεία κορυφώνεται: Ο “Ειδικός Συνεργάτης” δεν αναφέρει ρητά τον Παπαχρήστου, αλλά η φράση “δημοσιογραφία από τα Lidl και γκεμπελικές μέθοδοι” φαίνεται να στοχεύει ακριβώς σε τέτοιες “επιβεβαιώσεις” από συναδέλφους στον ίδιο όμιλο.

Πώς γίνεται δύο μέσα του Μαρινάκη να λένε τα αντίθετα; Είναι τυχαίο ή μέρος ενός παιχνιδιού αποπροσανατολισμού;

Αυτές οι “αστικές καντρίλιες” αποκαλύπτουν πώς το καπιταλιστικό σύστημα, μέσω ΜΜΕ όπως ο όμιλος Μαρινάκη, χειραγωγεί την αλήθεια: Από τη μία επιβεβαιώνουν “προσεγγίσεις” για να πλήξουν τον Τσίπρα, από την άλλη τις αναιρούν για να τον “υπερασπιστούν” –πάντα υπηρετώντας το status quo.

Ο Δημητριάδης, σύμβολο διαπλοκής, χρησιμοποιεί εξώδικα για να φιμώσει κριτική, ενώ επιστολές “εξαφανίζονται” σαν να μην υπήρξαν.

Σκοτεινές εποχές αλλά εμείς, σαν ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, θα μείνουμε όρθιοι, αποκαλύπτοντας στο μέρος των δυνατοτήτων μας, αθέατες καταστάσεις του αστικού πολιτικού σκηνικού.