Σίγουρα προβληματισμό – αν όχι ανησυχία – προκάλεσαν στο Μέγαρο Μαξίμου τα όσα διαδραματίστηκαν σήμερα στη Μεσσηνία, με την κοινή εμφάνιση των δύο πρώην προέδρων της Νέα Δημοκρατία, Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, ανήμερα των εκδηλώσεων για την πολιούχο της περιοχής.

Δεν επρόκειτο απλώς για μια εθιμοτυπική συνύπαρξη.
Για πολλούς, το ουσιαστικό ήταν ότι η εικόνα και ο λόγος εξέπεμψαν πολιτικό στίγμα συμφωνίας – ή έστω συντονισμού – σε μια περίοδο που η κυβερνητική παράταξη εμφανίζει εσωτερικές ρωγμές.

Λόγια με πολλαπλές αναγνώσεις

Η φράση του Κώστα Καραμανλή: «Δεν μας ενώνουν μόνο κοινοί αγώνες, αλλά και κοινές αγωνίες γι’ αυτόν τον τόπο», δεν ήταν μια απλή φιλοφρόνηση. Ήταν μια πολιτική δήλωση με βάθος και αποδέκτες.

Ακολούθησαν τα ιδιαίτερα θερμά σχόλια για τον Αντώνη Σαμαρά: «Πλήρως αφοσιωμένος στη Μεσσηνία και τους ανθρώπους της. Γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό».

Λόγια που ξεπερνούν την προσωπική εκτίμηση και δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το αν συγκροτείται – έστω άτυπα – ένα εσωκομματικό μπλοκ αναφοράς απέναντι στη σημερινή ηγεσία της ΝΔ, που μπορεί να πάρει και πιο συγκεκριμένη μορφή.

Οι αγεφύρωτες αποστάσεις

Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι τοποθετήσεις Καραμανλή για: την απαξίωση της αστικής δικαιοσύνης, και τα εθνικά και εξωτερικά ζητήματα, οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι οι πολιτικές του αποστάσεις από τη σημερινή ΝΔ παραμένουν αγεφύρωτες.

Δεν πρόκειται για διαφοροποιήσεις λεπτομερειών, αλλά για δομική πολιτική απόκλιση από τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται θεσμούς, κράτος δικαίου και εθνικά θέματα.

Το «δηλητηριώδες» κλείσιμο

Το πιο αιχμηρό – και σαφώς στοχευμένο – μήνυμα ήρθε στο κλείσιμο της ομιλίας του Κώστα Καραμανλή: «Και ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά».

Ήταν μια φράση που δύσκολα μπορεί να παρερμηνευτεί.
Ένα ευθύ βέλος με αποδέκτη τον σημερινό πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης, την πολιτική του πρακτική και τη στρατηγική περιθωριοποίησης εσωκομματικών αντιρρήσεων.

Τι σηματοδοτεί η κοινή παρουσία

Κατά την άποψη μας είναι η ουσία δεν βρίσκεται στα πρόσωπα καθαυτά, αλλά στο γεγονός ότι: η κυβερνητική παράταξη δεν είναι ενιαία, η «σιωπή» των πρώην ηγετών δεν είναι ουδέτερη, και οι δημόσιες εμφανίσεις αποκτούν χαρακτήρα πολιτικού μηνύματος.

Σε μια συγκυρία κοινωνικής δυσαρέσκειας, θεσμικής απαξίωσης και διεθνούς αστάθειας, οι εσωτερικές αυτές διεργασίες δεν είναι απλώς παρασκηνιακές. Αποτελούν ένδειξη ότι το σύστημα εξουσίας αναζητά νέα ισορροπία, ακόμη και εντός του ίδιου του εαυτού του.

Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να υποβαθμιστεί, δεν περνά απαρατήρητο.