Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν αξίζει να χαραμίσεις έστω και μια λέξη για έναν άνθρωπο που έχει μετατρέψει την ηθική σήψη σε επάγγελμα. Για έναν πολιτικό περιφερόμενο σαρκίο, που επιβιώνει χάρη στην πρόκληση, τον κυνισμό και την απανθρωπιά.

Στον Γρηγόρης Ψαριανός αναφέρομαι.

Ένα πολιτικό δίποδο που πέρασε από τέσσερις κομματικούς σχηματισμούς, γνώρισε τη λαϊκή ψήφο, αυτοανακηρύχθηκε «εκπρόσωπος του λαού» και σήμερα αμείβεται πλουσιοπάροχα από το κράτος – από τα χρήματα του ίδιου λαού που περιφρονεί. Στο πρόσωπό του δικαιώνεται απόλυτα ο στίχος της Γαλάτειας Καζαντζάκη: «Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω».

Και φτάνουμε στο έγκλημα.

Όχι «τραγωδία». Όχι «δυστύχημα».
Έγκλημα.

Το Λιμενικό Σώμα δολοφόνησε ανθρώπους. Ένα υπερπλήρες μικρό σκάφος με κατατρεγμένους ανθρώπους – γυναίκες, παιδιά, πρόσφυγες – εμβολίστηκε. Άνθρωποι σκοτώθηκαν. Όχι από «κακοτυχία», αλλά από κρατική βία. Από επιλογές. Από εντολές. Από μια πολιτική που θεωρεί τις ζωές τους αναλώσιμες.

Και πάνω σε αυτούς τους νεκρούς, ο Ψαριανός βρήκε την ευκαιρία να χλευάσει. Να ρίξει λάσπη. Να υπονοήσει ότι το πρόβλημα δεν είναι πως σκοτώθηκαν άνθρωποι, αλλά πως δεν σκοτώθηκαν όλοι. Με μια ανάρτηση που θα ζήλευε και ο πιο ξεδιάντροπος ακροδεξιός τρολ.

Εδώ δεν μιλάμε για «πρόκληση».
Μιλάμε για ηθική αποσύνθεση.

Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι απλώς ένας ακόμη λακές του συστήματος. Είναι η φωνή του. Είναι η γλώσσα του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος-δολοφόνος γελάει πάνω από τα πτώματα και ζητάει και τα ρέστα.

Και όσο τέτοιες φωνές κυκλοφορούν ανενόχλητες, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι Ψαριανοί.
Είναι το σύστημα που τους ταΐζει, τους προστατεύει και τους χρησιμοποιεί.