Της Τ. Γ
Δεν συνηθίζω να γράφω επί προσωπικού. Για να ακριβολογήσω δεν το ‘χω κάνει ποτέ ως τώρα. Συγχωρήστε μου λοιπόν τούτη την ανάγκη που μου προέκυψε.
Στην μικρή επαρχιακή πόλη μου, είχα την τύχη να παρακολουθήσω χτες μια ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ παράσταση του Εθνικού Θεάτρου με τίτλο “Σταθμός Ωμέγα”.
Μέσα από μια άρτια σκηνοθετική εμπειρία “βίωσα” το ρατσιστικό μίσος που φτάνει στα άκρα. Σκηνές τόσο συνταρακτικά δοσμένες που σε έκαναν αυτόπτη μάρτυρα της πολύ σκληρής καθημερινότητας που αντιμετωπίζουν οι “διαφορετικοί” συνάνθρωποι μας από την βία ρατσιστικών υπανθρώπων, που κάποιες φορές φτάνει μέχρι την δολοφονία τους. Όπως στην περίπτωση του Ζακ.
Το τέλος της παράστασης με άφησε πλημμυρισμένη από πικρά συναισθήματα, πνιγμένη από την κοινωνική απανθρωπιά που γιγαντώνεται…
Άνοιξα το κινητό. Ήταν 8 φωτογραφίες. Ήταν το αντίδοτο , το βάλσαμο και η ψυχική ανάταση. 8 ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι πιο λαμπερές, οι πιο.όμορφες, οι πιο χρωματιστές φωτογραφίες που έχω δει. 200 μελλοθάνατοι, 200 Αθάνατοι Ήρωες, 200 “άπαρτα βουνά” .Άνθρωποι που έπεσαν νεκροί νικώντας τους ζωντανούς φονιάδες τους…Φωτεινοί σηματοδότες, τιμαλφή, παρακαταθήκη για τι παρόν και το μέλλον.
Οι δολοφόνοι τους είχαν εντολές να μην φωτογραφίζουν. Ίσως για να μην υπάρχουν ντοκουμέντα της Λεβεντιάς των κομμουνιστών, ίσως για να μην υπάρχουν αποδείξεις της ναζιστικής κτηνωδία.
Ποιο συναίσθημα, ποια ανάγκη οδήγησε κάποιον από τους φονιάδες να παραβεί τούτη την εντολή; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Μα τις χρειαζόμασταν τούτες τις φωτογραφίες. Για να προβάλλει ξανά “το μεγάλο, το όμορφο, το συγκλονιστικο” , μέσα από ένα ατρόμητο βλέμμα , μέσα από μια υψωμένη γροθιά νίκης του Ανθρώπου, μέσα από μια αγέρωχη κορμοστασιά που βαδίζει προς τον θανάτο.
Ναι, η ιστορία δεν γράφεται ευθύγραμμα. Κι αν δεν νικήσουμε τώρα, θα νικήσουμε στο μέλλον. Γιατί η ανθρωπότητα προχωρά μόνο όταν νικά ο Άνθρωπος.
0 Comments