Του Γ.Γ

Εδώ και δεκαετίες έχω κάτι παραπάνω από συντροφικές σχέσεις με ένα κομμουνιστικό κόμμα της Τουρκίας. Το TDKP (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας). (Είναι στα “μαχαίρια” με το ΚΚΕ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Αυτό συμμετέχει με μετωπικές οργανώσεις στα συνδικάτα, έχει παρουσία σε κάθε πολιτικό και κοινωνικό δρώμενο στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν, ενώ με τον ίδιο τρόπο λαμβάνει μέρος στις εκλογές,
Παράλληλα όμως διαθέτει και τον παράνομο του μηχανισμό, αφού έτσι κι αλλιώς το κόμμα είναι παράνομο. Οι Τούρκοι σύντροφοι δηλαδή δεν έπεσαν στο λάθος που έκανε το ΚΚΕ το 1958. (Για όσους γνωρίζουν την πρόσφατη ιστορία μας το ΚΚΕ, μέσα στο βαρύ μετεμφυλιακό κλίμα και υπό το καθεστώς παρανομίας που ίσχυε, προχώρησε στην απόφαση να διαλύσει τις παράνομες κομματικές οργανώσεις στην Ελλάδα και να ενισχύσει τη δράση του μέσω της νόμιμης τότε Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, μια απόφαση που αργότερα το ίδιο το ΚΚΕ την θεώρησε προβληματική).

Πριν αρκετά χρόνια, λοιπόν, είχε ρθει στην Ελλάδα ο γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Κωνσταντινούπολης αυτού του κόμματος,
(Δεν πρόκειται να ξεχάσω την γλυκύτητα που έβγαζε αυτή η παρουσία του ηλικιωμένου ανθρώπου, ο οποίος αν και είχε βιώσει βασανιστήρια, μακρόχρονες φυλακίσεις, μιλούσε τόσο σεμνά, χαμογελαστά θα έλεγα και δεν σε διέκοπτε ποτέ, παρακολουθώντας με μεγάλη προσοχή αυτά που έλεγες).
Tον φιλοξενούσε ένας αδελφικός φίλος μου, Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας που ζει για δεκαετίες στην χώρα μας.

Περάσαμε μια ολονυχτιά σπίτι μου συζητώντας. Ρουφούσα κάθε λέξη που έλεγε και μου έκανε εντύπωση το πόσο καλά γνώριζε την ιστορία και την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας.

Κάποια στιγμή τον ρώτησα ποια είναι η αναγκαιότητα να διαθέτει ο κόμμα του παράνομο μηχανισμό, αφού έτσι κι αλλιώς τα στελέχη του και τα μέλη του λειτουργούν νόμιμα -όσο μπορούν στο καθεστώς Ερντογάν- μέσα από μαζικές οργανώσεις και συνδικάτα στην Τουρκία.  

Χαμογέλασε και μου είπε: «Μα γιατί είμαστε κομμουνιστές. Γνωρίζουμε τα σοφά λόγια τους Μαρξ ότι και η πιο δημοκρατική αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στο προλεταριάτο και τις άλλες εργαζόμενες τάξεις. Και οι δικτατορίες δεν ανατρέπονται με εκλογές. 

Εμείς θέλουμε να καλλιεργήσουμε την επαναστατική αντίληψη στις εργατικές μάζες να τις ξεκόψουμε από την αντίληψη του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. 
Αλλωστε, την εργοδοτική και την κρατική τρομοκρατία δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις με τους νόμους τους. Αντίθετα, αυτοί υπάρχουν για να στηρίζουν το σύστημα τους, 
Το δικό σας σύνθημα “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη” εμείς όπου μπορούμε το εφαρμόζουμε. Και αυτό μόνο ένας παράνομος μηχανισμός μπορεί να το κάνει. Είναι απαραίτητο για ένα κομμουνιστικό κόμμα να συνδυάζει την νόμιμη και παράνομη δουλειά».

Εμένα αυτά τα λεγόμενα του συντρόφου με προβλημάτισαν πάρα πολύ. Μου ξανάρθαν αυθαίρετα στην σκέψη διαβάζοντας την προηγούμενη ανάρτηση του σάιτ μας που έχει τίτλο: Η “ηθική των δούλων”