Σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, «έφυγε» από τη ζωή η Αθανασία Κρικέτου-Σάμαρη, η γυναίκα που έγινε γνωστή ως «Αγία Αθανασία του Αιγάλεω».

Η ίδια η φράση ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο: μια αγράμματη βοσκοπούλα από τη Μανωλάδα Ηλείας, που ξεκίνησε από φτωχό χωριό και κατέληξε να πουλάει «θεϊκά» μηνύματα, «θαύματα» και ελπίδα σε χιλιάδες απελπισμένους, ενώ η ίδια κυκλοφορούσε με Μερσεντές, είχε σοφέρ, μπράβους και στενές σχέσεις με στελέχη της δεξιάς.

Γεννημένη το 1928, παιδί πολύτεκνης φτωχικής οικογένειας, η Αθανασία Σάμαρη έπασχε από δερμογραφισμό – μια σπάνια δερματική πάθηση που άφηνε τα σημάδια στο δέρμα της ορατά για ώρες ή μέρες.

Αυτό το «σημάδι» το μετέτρεψε σε «θεϊκό στίγμα». Το 1945, στα 17 της, ισχυρίστηκε ότι είδε την Παναγία ενώ έβοσκε πρόβατα. Αργότερα «αναστήθηκε» (ναι, το έλεγε κι αυτό), παντρεύτηκε, μετακόμισε στο Αιγάλεω και στήριξε μια ολόκληρη αυτοκρατορία εκμετάλλευσης.

Στο παρεκκλήσι-σπίτι της στο Αιγάλεω, κάθε Σάββατο συρρέουν πλήθη: άρρωστοι, άνεργοι, φοβισμένοι. Η «αγία» έδινε «προφητείες», «ευλογούσε» νερό, «θεράπευε» με τα χέρια της (ή μάλλον με τα λεφτά τους).

Μηνύματα ανορθόγραφα, «αποκαλύψεις» από την Παναγία, δωρεές που γίνονταν περιουσία. Και ενώ ο κόσμος πλήρωνε για να σωθεί, εκείνη αγόραζε αυτοκίνητα, έκανε δουλειές, είχε πολιτικές διασυνδέσεις – ιδιαίτερα με δεξιούς κύκλους της εποχής, που έβλεπαν σε αυτήν μια βολική «λαϊκή» φιγούρα για να κρατάνε τον κόσμο ήσυχο και πιστό.

Καταγγελίες για απάτη, εκβιασμό, εξαπάτηση υπήρξαν όπως και δίκες. Ολες όμως κατέληγαν σε αθωωτικές αποφάσεις. Οι δικαστές έβρισκαν λόγους όπως «βλακεία» των θυμάτων ή έλλειψη αποδείξεων. Η θρησκοληψία και η δεξιά «ευλάβεια» έκαναν τη δουλειά τους: η «αγία» συνέχιζε ανενόχλητη μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Πέθανε στα 92 της, στις 20 Φλεβάρη 2020. Δεν έγινε αγία της Εκκλησίας – έγινε όμως «αγία» της ελληνικής δεξιάς και της μικροαστικής αφέλειας.

Μια κλασική ιστορία: η φτώχεια γίνεται εμπόρευμα, η απελπισία γίνεται κέρδος, η θρησκεία γίνεται εργαλείο εξουσίας και πλουτισμού.

Σήμερα που η ακροδεξιά ξανασηκώνει κεφάλι και τα «θαύματα» ξαναπουλιούνται (νερά, εικόνες, προφήτες), η «Αγία Αθανασία» μας θυμίζει πόσο εύκολα η εξαθλίωση και η άγνοια γίνονται καύσιμα για κάθε λογής τσαρλατάνους – και πόσο η δεξιά πάντα βρίσκει τρόπο να τους αγκαλιάζει όταν βολεύει.