Τις τελευταίες μέρες ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει αναλάβει ρόλο walking billboard της «τιμιότητας». Γυρνάει από κανάλι σε κανάλι, με ύφος ιεροκήρυκα που μόλις κατέβηκε από τον Σινά με τις πλάκες στο χέρι, για να μας πείσει ότι η Νέα Δημοκρατία – και πρωτίστως ο ίδιος – είναι οι πιο καθαροί πολιτικοί του πλανήτη.

«Είμαστε οι πιο καθαροί πολιτικοί του πλανήτη», επαναλαμβάνει, με τη σταθερότητα χαλασμένης κασέτας που παίζει στο repeat. Και όσο το λέει, τόσο η φράση ακούγεται λιγότερο σαν επιχείρημα και περισσότερο σαν ξόρκι.

Γιατί υπάρχει μια παλιά ρήση του Βασίλης Ραφαηλίδης που κόβει σαν ξυράφι:

«Όσο πιο μπάσταρδος είναι κανείς, τόσο ξελαρυγγίζεται ουρλιάζοντας για την “γνησιότητά” του».

Και υπάρχει και η ιστορική ατάκα του Κώστας Γκουσγκούνης – εκείνη που έγινε meme πριν καν εφευρεθούν τα memes – που συμπυκνώνει όλη τη λαϊκή σοφία γύρω από την υπερβολική αυτοδιαφήμιση της… αθωότητας. (Την βλέπουμε στην αρχική εικόνα)

Η υπερβολή λειτουργεί πάντα σαν boomerang. Όσο πιο δυνατά ουρλιάζεις «δεν υπάρχει σκάνδαλο», τόσο περισσότερο ο κόσμος ψάχνει στα μάτια σου το τρέμουλο. Όσο πιο επιθετικά διαφημίζεις την καθαρότητά σου, τόσο περισσότερο θυμίζεις διαφήμιση απορρυπαντικού που προσπαθεί να καλύψει λεκέ που δεν βγαίνει.

Και η ιστορία – όσο κι αν επιχειρούν να τη θάψουν – έχει κακή συνήθεια: επιστρέφει.

Στις 30 Δεκέμβρη 2022, γράφαμε στο μπλοκ μας για μια καραμπινάτη υπόθεση μίζας που αφορούσε πρωτοκλασάτο υπουργό. Την υπόθεση είχε φέρει στο φως ο Κώστας Βαξεβάνης, μέσα από το Documento. Σύμφωνα με όσα αποκαλύφθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή, συνεργάτης υπουργού φέρεται να πήγε στη Λάρισα για να παραλάβει μίζα. Το έμαθαν – λέγεται – στην ηγεσία της Ν.Δ. μέσω λογισμικού υποκλοπών. Και τον σταμάτησαν. Όχι για λόγους ηθικής αγανάκτησης, αλλά γιατί – όπως ειπώθηκε – «οι μίζες είναι καθορισμένο ότι περνάνε πρώτα από το Μέγαρο Μαξίμου».

Κανονική μαφιόζικη οργάνωση με διοικητική πυραμίδα, δηλαδή.

Οι τηλεγραφικές αναφορές τότε υποσχέθηκαν συνέχεια. Ονόματα, λεπτομέρειες, αποδείξεις. Κι όμως, από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και η αποκάλυψη… καταβροχθίστηκε από το σκοτάδι.

Μέχρι που, τον Αύγουστο του 2024, οι Reporters United επανέφεραν την υπόθεση στο φως, συνδέοντάς την με τον υπουργό Υγείας. Γιατί προέκυψε κάτι ακόμα πιο αποκαλυπτικό: ο Γεωργιάδης ενημερώθηκε από την ΑΔΑΕ ότι το κινητό του αποτέλεσε στόχο απόπειρας παγίδευσης συνολικά 11 φορές. Πρωταθλητής του Predator, δηλαδή.

Και όμως:
Δεν προσέφυγε στη δικαιοσύνη.
Δεν κατήγγειλε συγκεκριμένους υπεύθυνους.
Δεν έδειξε την παραμικρή θεσμική αγωνία.

Αντίθετα, ωρυόταν κατά όσων μιλούσαν για σκάνδαλο υποκλοπών.

Αν δεν ήταν η κυβέρνηση πίσω από τις παρακολουθήσεις, γιατί δεν μήνυσε ποτέ αυτούς που τον «παγίδευσαν» έντεκα φορές; Ποιος αθώος, θύμα απόπειρας παρακολούθησης, επιλέγει τη σιωπή; Και γιατί η υπόθεση της «μίζας Λάρισας» θάφτηκε τόσο βολικά;

Η τιμιότητα δεν αποδεικνύεται με ντεσιμπέλ. Δεν μετριέται σε τηλεοπτικά λεπτά. Δεν επιβεβαιώνεται με επιθετικές δηλώσεις.

Αποδεικνύεται με πράξεις.
Με διαφάνεια.
Με προσφυγή στη Δικαιοσύνη όταν είσαι θύμα.
Με σιωπή όταν δεν χρειάζεται θεατρικότητα – και με θάρρος όταν χρειάζεται σύγκρουση.

Κι επειδή η συλλογική μνήμη δεν είναι τόσο κοντή όσο θα ήθελαν ορισμένοι, αξίζει να θυμίσουμε και κάτι ακόμα: για πρώτη φορά στα νομικά χρονικά υπήρξε δικαστική απόφαση που απαλλάσσει ελεγχόμενο πρόσωπο για δωροληψία – για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο της Novartis – με την πιθανολόγηση ότι «είναι άτομο χαρακτηριστικής κουφότητας και δεν αντιλαμβάνεται τι πράττει και γιατί το πράττει».

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε διαγωνισμό κραυγών περί «καθαρότητας», η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να απαντάει με γεγονότα. Και τα γεγονότα δεν ξεθωριάζουν όσο κι αν τα καλύπτει η επικοινωνιακή μπογιά.

Γιατί στο τέλος, όσο κι αν διαφημίζεις τον εαυτό σου ως «τον πιο καθαρό του πλανήτη», η ιστορία – και τα memes – θα φροντίσουν να γράψουν τον επίλογο.