Λαϊκή Δράση – Ομάδα Κομμουνιστών/Αγωνιστών

Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026 συμπληρώνονται τρία χρόνια από το καπιταλιστικό – κρατικό έγκλημα των Τεμπών.

Η σύγκρουση δύο τραίνων, δηλαδή μίας επιβατικής αμαξοστοιχία της Hellenic Train με μία εμπορική της ίδιας εταιρείας, προκαλούν την δολοφονία 57 ανθρώπων του λαού και της νεολαίας μας, καθώς και τον τραυματισμό άλλων 87.

Το καπιταλιστικό – κρατικό έγκλημα, μία ανοιχτή δολοφονία, έλαβε χώρα στις 28 Φεβρουαρίου. Αποτύπωσε με τον πιο ξεκάθαρο και εκκωφαντικό τρόπο τόσο την φύση του εκμεταλλευτικού ιμπεριαλιστικού – καπιταλιστικού συστήματος όσο και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του εξαρτημένου Ελληνικού καπιταλισμού.

Δεν ήταν το πρώτο κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα.

Ωστόσο, μέσα από την άμεση εμπλοκή των δυνάμεων του εργατικού – λαϊκού κινήματος πριν τρία χρόνια (άμεση μαχητική συγκέντρωση έξω από την Hellenic Train, πολλαπλές κινητοποιήσεις, απεργία στις 8 και 15 Μαρτίου), κατόρθωσε να ριζώσει μέσα στην καρδιά της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας και να βαθύνει, να δυναμώσει και να αναπτυχθεί μέσα από την συνεπή στάση του ‘’Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών’’.

Ιμπεριαλιστική εξάρτηση, υποταγή στον δυτικό ιμπεριαλισμό, ντόπια ολιγαρχία και οι κυβερνήσεις της.

Η επικράτηση του Μετεμφυλιακού καθεστώτος και του ιμπεριαλιστικού – αστικού σχεδιασμού (διάλυση βιομηχανίας και πρωτογενούς τομέα παραγωγής) οδήγησε σε ένα σχέδιο που επικυρώθηκε και βάθυνε μέσα από την μνημονιακή λαίλαπα. Η χώρα μετατράπηκε σε μία δεξαμενή τριτοβάθμιων υπηρεσιών και γρανάζι του πολεμοχαρούς ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ.

Το σύνολο των αστικών κυβερνητικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ), των κομμάτων της αστικής αντιπολίτευσης, επέλεξαν την υποταγή στον δυτικό ιμπεριαλισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα κάθε στρατηγικού τομέα της παραγωγής και των κοινωνικών αγαθών στο ξένο ιμπεριαλιστικό δυτικό κεφάλαιο με σκοπό την στερέωση της ταξικής κυριαρχίας της ντόπιας ολιγαρχίας.

Επερχόμενος Γ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο ρόλος της ντόπιας ολιγαρχίας και της κυβέρνησης της.

Η τεράστια αύξηση των πολεμικών δαπανών, η μόνιμη και διαρκής στήριξη του άξονα ΗΠΑ ΝΑΤΟ ΕΕ στο ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου και στο Σιωνιστικό Κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ, η πολιτική, οικονομική, διπλωματική και στρατιωτική στήριξη σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση του Αμερικανονατοϊκού άξονα, έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με το σύνολο των εργατικών, δημοκρατικών, λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Μετατρέπουν έτσι αυτό που ονομάζουν οι αστοί «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» σε ένα κοτσαμπάσικο Αμερικανονατοϊκό πολεμικό φέουδο, με την συγκρότηση ενός ΚΡΑΤΟΥΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΡΑΤΙΑΣ που στρέφεται απέναντι στον εχθρό λαό, με σκοπό να τον διαλύσει και να τον εξευτελίσει.

Για αυτούς η «έννοια της πατρίδας» συμβολίζει την πολεμική ιαχή στήριξης του νατοϊκού ιμπεριαλιστικού άξονα. Έτσι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν στον βωμό του κέρδους και της στερέωσης της κυριαρχίας τους, κάθε απλό λαϊκό άνθρωπο, κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, τον φυσικό πλούτο της χώρας και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Έτσι, και μόνο κατά αυτό τον τρόπο, μπορεί να γίνει κατανοητός ο ρόλος της παρούσας κυβέρνησης, ως μίας κυβέρνησης δολοφόνων, συγκαλυπτών του καπιταλιστικού – κρατικού εγκλήματος και πολέμου.

Καθώς και ο ρόλος του συνόλου των αστικών πολιτικών κομμάτων, που δεν είναι άμοιροι ευθυνών, ως δυνάμει στυλοβάτες αυτής της κυβέρνησης αλλά και του συστήματος της εξάρτησης και της υποτέλειας.

Οι εξελίξεις σε διεθνή κλίμακα και οι εξελίξεις σε εθνική κλίμακα

Η συνέχιση των ιμπεριαλιστικών πολέμων του άξονα ΗΠΑ ΝΑΤΟ ΕΕ, η απόπειρα πλήρους αφανισμού της Γάζας ώστε να μετατραπεί σε αμερικανονατοικο σιωνιστικό φέουδο, της διάλυσης της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κούβας, η Ρώσο Νατοϊκή σύγκρουση που συνεχίζει να έχει σκοπό την διάλυση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αποτυπώνουν την περίοδο ως περίοδο πριν το ξέσπασμα ενός ολοκληρωτικού Γ παγκόσμιου πολέμου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η επίθεση της κυβέρνησης οξύνεται σε όλα τα μέτωπα. Από τις αγροτικές κινητοποιήσεις μέχρι τις επισκέψεις του Άδωνι στα νοσοκομεία, από την όξυνση της κρατικής τρομοκρατίας μέχρι την επίθεση στο φοιτητικό κίνημα, η κυβέρνηση και το αστικό πολιτικό σύστημα επιχειρούν να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου στους εργατικούς λαϊκούς αγώνες.

Η λαϊκή οργή είναι υπαρκτή αλλά υπάρχει τεράστια αδυναμία στην έκφραση της.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να δούμε την πορεία από την περσινή παλλαϊκή απεργιακή συγκέντρωση για τα 2 χρόνια από το καπιταλιστικό κρατικό έγκλημα των Τεμπών στην φετινή συγκέντρωση για τα 3 χρόνια από το έγκλημα.

Η ευκαιρία που χάθηκε

Α) Η περσινή συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου αποτέλεσε ένα παλλαϊκό πανελλαδικό απεργιακό αντικυβερνητικό ποτάμι που ξεπέρασε την συνδικαλιστική, ρεφορμιστική και ρεβιζιονιστική γραφειοκρατία.

Β) Οι περσινές συγκεντρώσεις, αν συνδυάζονταν με μια στοιχειώδη αναβάθμιση των μορφών πάλης των οργανωμένων δυνάμεων του κινήματος (καταλήψεις σε κυβερνητικά κτίρια – πραγματικός πολιτικός συντονισμός) θα οδηγούσαν σε πτώση της κυβέρνησης και αλλαγή πολιτικής σελίδας.

Γ) Αντ’ αυτού, όσοι θέλαμε δεν μπορέσαμε και όσοι μπορούσαν δεν ήθελαν. Βασικό συμπέρασμα για την μόνιμη κατάσταση του εργατικού λαϊκού κινήματος.

Δ) Αξιολογούμε ως θετική την στάση των δυνάμεων του κινήματος που επιδίωξαν την επαναφορά τους στο Σύνταγμα, χτίζοντας λαϊκό τείχος στην οδό Συγγρού για τουλάχιστον 3-4 ώρες και στεκόμενες πλάι πλάι με την λαϊκή αυτενέργεια.

Ως Λαϊκή Δράση βρεθήκαμε εκεί μέσα από τις γραμμές του Μετώπου Λαϊκού Αγώνα «Ηλέκτρα Αποστόλου» και σε κοινή δράση και συντονισμό με τους φοιτητικούς συλλόγους και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Για την περσινή χρονιά, συνεχίζουμε να ασκούμε αυτοκριτική αλλά και πολιτική κριτική – πολεμική:

1) Πολεμική κριτική απέναντι στο ΚΚΕ που αποκλιμάκωσε την συγκέντρωση δίνοντας τον τόνο της αποχώρησης από το Σύνταγμα στις 12:00.

2) Σφοδρή κριτική για την στάση των πολιτικών δυνάμεων που κινήθηκαν γύρω από τα πρωτοβάθμια σωματεία για την επιλογή να μην δώσουν την μάχη διατήρησης του Συντάγματος αλλά να καταλήξουν με πορεία στην Hellenic Train.

3) Ισχυρή κριτική σε κομμάτια του ευρύτερου ριζοσπαστικού – ανταγωνιστικού κινήματος που υποτάχθηκαν στο αυθόρμητο και δεν επέλεξαν την οικοδόμηση ενός πολιτικού πλέγματος που να έδινε κατεύθυνση στο αυθόρμητο.

Αυτοκριτική για την επιλογή μας να αμβλύνουμε και όχι να οξύνουμε αυτές τις αντιθέσεις, με σκοπό την συμπαράταξη παραπάνω πολιτικών δυνάμεων σε ένα συνεκτικό πολιτικό και οργανωτικό σχεδιασμό, που θα μπορούσε να αναβαθμιστεί.

Ο αγώνας συνεχίζεται – Να εμπιστευτούμε την λαϊκή αυτενέργεια, οργή και διάθεση

Φέτος υπάρχουν πολλές διαφορές σε σχέση με πέρυσι, αρχικά στο εντός του «Συλλόγου Συγγενών Θυματών Τεμπών».

Α) Οι εσωτερικές αντιθέσεις του «Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών» αποδυνάμωσαν το λαϊκό κίνημα των Τεμπών, που έδειξε τα δόντια του και την κοινωνική δυναμική του με την απεργία πείνας του Πάνου Ρουτσι τον Σεπτέμβριο.

Β) Για εμάς ο «Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών» δεν αποτέλεσε ποτέ ένα προσωποπαγές πολιτικό εγχείρημα, αλλά ένα φορέα συνένωσης του κοινού αγώνα των Συγγενών απέναντι στους υπεύθυνους για τις καπιταλιστικές κρατικές δολοφονίες των Τεμπών.

Συνεχίζουμε να σεβόμαστε τον πόνο, την οδύνη και την οργή κάθε γονέα, αντιλαμβανόμενοι ωστόσο, μια πραγματική πολιτική διάσταση για τον αγώνα αυτό:

1) Ο αγώνας για δικαιοσύνη, αν δεν δένεται με τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης και του συστήματος που γεννάει αυτή την δικαιοσύνη, είναι αγώνας που τελικά μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος των πιο αντιδραστικών τμημάτων της ντόπιας ολιγαρχίας.

Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται γενικά και αόριστα μια κάθαρση υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, που του έχουν «πιει το αίμα».

Δεν χρειάζεται ένα κομματιδιο ή φορέα που να παίξει τον ρόλο ενός τραμπικού τύπου φορέα σε εθνικό επίπεδο.

Ο αγώνας των Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, δεν μπορεί να αποτελέσει γενικά και αόριστα έναν αγώνα για δικαίωση.

Οφείλει να μετατραπεί σε έναν αγώνα που ακριβώς επειδή απολαμβάνει την στήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, πρέπει να αποκτήσει πολιτικό προσανατολισμό και άμεσα πολιτικά αιτήματα.

Υπό αυτή την έννοια, θεωρούμε πως το τακτικό αίτημα για την πτώση της κυβέρνησης του θανάτου, του αίματος, του πολέμου και της εξαθλίωσης πρέπει να τεθεί μπροστά σε ολόκληρη την Ελλάδα από τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών.

Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρούμε ότι οι υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες διαμορφώνουν έναν καθοριστικό και αστάθμητο παράγοντα. Αυτός ο παράγοντας είναι ο κυρίαρχος λαός.

Οφείλουμε να είμαστε πολιτικά έτοιμοι να τον αναδείξουμε και να τον προωθήσουμε. Να συμβάλουμε ώστε η δύναμή του να εκφραστεί οργανωμένα και αποφασιστικά.

Σήμερα ο λαός ζει μέσα σε μια πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα όπου απουσιάζει ένας πραγματικός κοινωνικός – πολιτικός μετωπικός φορέας. Δεν υπάρχει ένας ενιαίος φορέας που να μπορεί να εκφράσει συγκροτημένα και αποτελεσματικά τα αιτήματά του. Αυτό το κενό είναι κρίσιμο και καθοριστικό για τις εξελίξεις.

Υπό αυτό το πρίσμα, εμείς ως Λαϊκή Δράση , για την φετινή χρονιά:

1) Θα ενδυναμώσουμε το Μέτωπο Λαϊκού Αγώνα «Ηλέκτρα Αποστόλου», που τα αιτήματα του, εκτιμούμε πως θα έπρεπε να είναι τα αιτήματα ενός πραγματικού πανελλαδικού κοινωνικού πολιτικού μετωπικού φορέα. Κατά την εκτίμηση μας, αποτελεί το πιο σημαντικό κύτταρο για την μετωπική ανασυγκρότηση.

2) Θα ενδυναμώσουμε την κοινή δράση και τον συντονισμό των δυνάμεων του εργατικού λαϊκού κομμουνιστικού και αναρχικού αντιεξουσιαστικού κινήματος, με σκοπό:

Να δημιουργηθεί ένας ριζοσπαστικός πόλος στην Αθήνα, που να μπορεί, στην ύπαρξη αυτής της λαϊκής αυτενέργειας και σε πιθανή μεγάλη μαζικότητα στη φετινή διαδήλωση κόντρα στην συνδικαλιστική, ρεφορμιστική, ρεβιζιονιστική γραφειοκρατία και την κυβερνητική πολιτική, να προκληθεί η συνέχιση αυτού του λαϊκού αγώνα, χωρίς να παραμείνει σε μια ημερομηνία.

Σε αυτό το πλαίσιο, καλούμε κομμουνιστές – κομμουνίστριες, αγωνιστές – αγωνίστριες, πολιτικές δυνάμεις να συνταχθούν γύρω και δίπλα στο Μέτωπο Λαϊκού Αγώνα «Ηλέκτρα Αποστόλου».

Καλούμε το σύνολο του εργαζόμενου λαού, της νεολαίας, της αγροτιάς να βρεθούμε στο δρόμο σε ολόκληρη την Ελλάδα υπερασπιζόμενοι την ενότητα του λαού, στο Σύνταγμα στις 12:00, αλλά και όπου χτυπάει η καρδιά του αγώνα!

Λαϊκή Δράση – Ομάδα Κομμουνιστών/Αγωνιστών