Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον Άδωνη

Πηγή: Constantinos Tachtsidis – Χ

Ας ξεκινήσουμε από ένα αξίωμα. Κανείς δεν έχει υποχρέωση να απολογείται στον Άδωνη Γεωργιάδη.

Ότι ακολουθεί παρακάτω, είναι προφανώς με αφορμή το περιστατικό στο Γενικό Νοσοκομείο Νικαιας, αλλά μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Είναι δυστυχώς, μία ακόμα αφορμή να μιλήσουμε για τον Άδωνη Γεωργιάδη.

Πάμε λοιπόν να τα δούμε λίγο τι σημαίνει Άδωνις Γεωργιάδης, όχι ως άνθρωπος, αλλά ως πολιτικοκοινωνικό σύμπτωμα διάβρωσης της στοιχειώδους κοινής λογικής και της κοινωνικής συνοχής. Και θα τα πουμε όλα, όσο πιο περιεκτικά γίνεται και με πολύ απλά λογάκια, ώστε να καταλαβαίνουν ακόμα και οι ψηφοφόροι του.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν λειτουργεί ως συνομιλητής. Λειτουργεί ως επιταχυντής και πολλαπλασιαστής της έντασης. Δεν είναι ο μόνος, το κάνουν κ άλλοι (ο κατάλογος είναι μεγάλος), αλλά ο Άδωνης Γεωργιάδης, είναι ο πρωτοπόρος του rage-baite

(θα επανέλθουμε σε αυτό, σε επόμενο κείμενο).

Αλλά ας το πάρουμε λίγο άπω την αρχή.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε με τον Αντιπρόεδρο της ΝΔ, έχει να κάνει ακριβώς με το πως έφτασε να είναι αντιπρόεδρος της συντηρητικής παράταξης. Τον υποτιμούμε νομίζοντας πως είναι θύμα της εξαλλοσύνης του. Ότι είναι ένας γραφικός ακροδεξιός τηλεπωλητής με παντελή έλλειψη ηθικών αναστολών, που οι συνθήκες τον ευνόησαν και “τα κατάφερε”.

Αυτή η ανάγνωση, όσα αληθή στοιχεία κι αν εμπεριέχει, απλά περιγράφει, δε διαγνώσκει.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν «βρέθηκε» πουθενά. Εφτασε.

Και η διαδρομή του, από τα βιβλία του Πλεύρη, την εκλογή του με το ΛΑ.ΟΣ. του Καρατζαφέρη, τα νανογιλέκα και τα τρας τηλεπαράθυρα, μέχρι το υπουργικό συμβούλιο και την αντιπροεδρία της ΝΔ, δεν είναι μια ιστορία τύχης, αλλά μεθοδικής πολιτικής αναρρίχησης που ελάχιστοι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα έχουν καταφέρει να “ντηλάρουν”.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν βρέθηκε εκεί που είναι τώρα, επειδή το σύστημα δεν κατάλαβε τι είναι, αλλά επειδή το σύστημα κατάλαβε ακριβώς ποιος είναι και μέχρι που είναι ικανός να φτάσει για να πετύχει τους στόχους του.

Είναι μια πολιτική μεθοδολογία, δουλεμένη χρόνια, με συνέπεια, με ένστικτο, με βίαιες εκρήξεις όταν χρειάζεται και πάντα με performance. Ένας άνθρωπος που ξέρει να σκηνοθετεί σκηνές, να κάνει και το “λαγό” και τον κυνηγό, να μετατρέπει την πολιτική σε αρένα και μετά να κουνά το δάχτυλο σε μια κοινωνία που οι ίδιες οι πολιτικές του, έχουν συνθλίψει.

Είναι ένας πολιτικάντης που μπορεί να διατυπώσει μια υπερβολή, μια διαστρέβλωση, μια ηθική κατηγορία ή ένα ψέμμα τόσο υπερβολικό, που ο τελικός αποδέκτής (η κοινωνία) αδυνατεί να πιστέψει ότι κάποιος θα μπορούσε να φτάσει σε σημείο να πει κάτι τόσο υπερβολικό, αν δεν είχε έστω ένα ψήγμα αλήθειας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ειναι ικανός για όλα τα παραπάνω. Τα κάνει και περιμένει την αντίδραση. Αν αντιδράσεις, έχει ήδη κερδίσει. Αν δεν αντιδράσεις, πάλι έχει κερδίσει. Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις, έχεις ήδη αποδεχθεί ότι του οφείλεις εξηγήσεις.

Το ότι κάποιοι τον αντιμετωπίζουν σαν γραφικό τηλεπωλητή, του κάνουν δώρο. Γιατί όσο τον λες “γραφικό”, τόσο εκείνος απενοχοποιείται Όσο τον λες “τηλεπωλητή”, τόσο εκείνος “πουλάει” αυτό που πραγματικά χρειάζεται η παράταξη του σε κρίσιμες στιγμές. Φόβο, απειλές και αβάσταχτο θόρυβο. Ένα μοντέλο εξουσίας που λειτουργεί με την αρχή ότι όποιος ουρλιάζει, ορίζει την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα όμως με τη ρητορική του «γραφικού» είναι ότι λειτουργεί και ως αναισθητικό. Μας επιτρέπει να γελάμε αντί να αναλύουμε και να απορρίπτουμε αντί να κατανοούμε τη στρατηγική (άλλη κουβέντα αυτό με το πόσο τα σατιρικά, “λιγουρευτικά” βιντεάκια στο youtube εκθέτουν ή κανονικοποιούν τους Αδώνιδες) Ο Άδωνις Γεωργιάδης, έχει ήδη πετύχει γιατί μιλάει τη γλώσσα ενός συγκεκριμένου κοινού που έχει εκπαιδευτεί χρόνια να βλέπει την πολιτική σαν reality. Εκεί που επιβιώνει ο επιθετικός, όχι ο αποτελεσματικός. Εκεί που έχει δίκιο ο θορυβώδης , όχι ο διαβασμένος.

Το δεύτερο μεγάλο λάθος που κάνουμε είναι ότι τον αντιμετωπίζουμε σαν εξαίρεση. Σαν να είναι ένα παράσιτο που “κόλλησε” στη ΝΔ, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα εργαλείο που η ο ίδιος ο Μητσοτάκης κράτησε, αναβάθμισε και θεσμοποίησε. Δεν θα ήταν αντιπρόεδρος μόνο με εκβιασμούς και απειλές, αν δηλαδή δεν είχε παράξει πολιτικό αποτέλεσμα. Αν δεν είχε αποδειχτεί χρήσιμος. Αν δεν είχε δείξει ότι μπορεί να κάνει τη “βρώμικη” δουλειά που άλλοι δεν θέλουν να χρεωθούν.

Τι σημαίνει όμως “βρώμικη δουλειά” σε αυτή την περίπτωση. Σημαίνει να επιτίθεσαι προσωπικά ώστε να μετατρέπεις τον αντίπαλο σε διστακτικό απολογητή. Σημαίνει να δημιουργείς φόβο για το κόστος της διαφωνίας μαζί του. Σημαίνει να φτιάχνεις ένα περιβάλλον όπου ο γιατρός, ο νοσηλευτής, ο εργαζόμενος, ο πολίτης, σκέφτεται δύο φορές πριν μιλήσει εναντίον του, όχι επειδή δεν έχει δίκιο, αλλά επειδή δεν θέλει να γίνει το επόμενο επεισόδιο στο δελτίο Ειδήσεων.

Και στο πρόσφατο περιστατικό με τον γιατρό στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας αυτό έγινε ξανά ξεκάθαρο.

Ένας γιατρός σε ένα υποστελεχωμένο δημόσιο νοσοκομείο. Ένα σύστημα υγείας που δουλεύει στα όρια. Εφημερίες εξαντλητικές, με λιγότερο προσωπικό από όσο προβλέπεται. Και αντί η πολιτική συζήτηση να ξεκινήσει από εκεί, ξεκίνησε από την απαίτηση ενός “φυρερίσκου” να απολογηθούν όλοι όσοι τόλμησαν να ανιδράσουν σε αυτό που μας συνθλίβει.

Πάλι το ίδιο έργο.

Αντί να ανοίξει κουβέντα για τη χρόνια υποχρηματοδότηση, για τις κενές θέσεις, για το πώς κρατιέται όρθιο το ΕΣΥ χάρη στην υπεράνθρωπη προσπάθεια γιατρών και νοσηλευτών, το θέμα μετατοπίστηκε στο αν κάποιος εξέθεσε το σύστημα, αν κάποιος μίλησε «λάθος», αν κάποιος έθιξε το κύρος του υπουργείου.

Και όλο αυτό μάλιστα κατέληξε σε χονδροειδείς, ψευδείς κατηγορίες του Άδωνη Γεωργιάδη (ναι, ξέρω, πρωτότυπο) κατά του γιατρου Δημήτρη Ζιαζιά, ενός απο τους πολλούς ανθρώπους που κρατάνε όρθιο το ΕΣΥ.

Μάλιστα, ο υπουργός Υγείας, ενέπλεξε και τη δημοσιογράφο Νατάσα Γιάμαλη στην παράσταση επιστημονικής φαντασίας (καθώς είχε και επιστήμονα και φαντασία), που”έστησε” για να κατηγορήσει τον γιατρό για ξυλοδαρμό.

https://t.co/rytQ60PilC

— Constantinos Tachtsidis (@C_tachtsidis) February 23, 2026

Αυτή η αντιστροφή είναι το μοτίβο.

Ο πολιτικός που διαχειρίζεται το σύστημα ζητά απολογία από όσους το βιώνουν. Ο υπουργός διαπομπέυει δημόσια γιατρό που πιθανόν κάνει τρίτη εφημερία στη σειρά.

Και όποιος τολμά να πει ότι κάτι δεν πάει καλά, καλείται, στην καλύτερη να αποδείξει ότι δεν δυσφημεί τη χώρα. Στη χειρότερη ότι δεν είναι πράκτορας της Τουρκίας.

Τελειώνοντας, γυρίζουμε στην αρχή.

Κανείς δεν πρέπει να απολογείται στον Άδωνη Γεωργιάδη. Κι αν δε ξέρουμε εμείς το γιατί. Ξέρει αυτός.

Γιατί η απολογία είναι το καύσιμο του. Αν απολογείσαι, έχεις ήδη χάσει. Έχεις αποδεχτεί ότι εκείνος ορίζει το πλαίσιο, ορίζει το επίπεδο, ορίζει το τι είναι επιτρεπτό. Και η πολιτική ήττα ξεκινάει πάντα πολύ πριν από την κάλπη. Ξεκινάει τη στιγμή που αποδέχεσαι ότι ο αντίπαλος έχει δικαίωμα να σε εξετάζει.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι “ατύχημα”. Είναι υπόδειγμα του πώς η παράταξη που κυβερνά επιτίθεται κατά πάντων, αντί να λογοδοτεί και να απολογείται η ίδια. Και είναι υπόδειγμα του πώς η κοινή γνώμη ωθείτε να ασχολείται με το επεισόδιο αντί με την αιτία.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να γελάμε μαζί του. Όχι γιατί δεν είναι γελοίος. Είναι. Αλλά επειδή η γελοιότητα του δεν τον εμποδίζει να είναι αποτελεσματικός.

Ας του απαντήσουμε με ουσία. Τι έκανε ως υπουργός; Τι σημαίνει να μπαίνεις σε δημόσιο νοσοκομείο με αμερικάνικα μανικετόκουνμπα σαν να ετοιμάζεσαι να πετάξεις ναπάλμ στους Βιετκόνγκ και μετά να καμαρώνεις στα πάνελ. Τι σημαίνει να αντιμετωπίζεις τους γιατρούς σαν αντιπάλους και όχι σαν ραχοκοκαλιά ενός συστήματος που καταρρέει από χρόνια εγκατάλειψη και κράτησαν, μόνοι τους όρθια της χώρα επι κόβιντ.

Κανείς, μα κανείς σε αυτή τη χώρα, δεν πρέπει να μπαίνει στη διαδικασία απολογίας προς τον Άδωνη Γεωργιάδη. Κανένας.

Αυτή η ψυχολογία της άμυνας είναι που διαβρώνει τον δημόσιο λόγο και αποτρέπει την αλήθεια να φτάσει εκεί που πρέπει.

Δυστυχώς, μέσα σε όλα αυτά, έχουμε μια πολύ “υπεύθυνη” αντιπολίτευση που αδυνατεί να μας προστατέψει και στο δημόσιο διάλογο και στην καθημερινότητά μας. “Επαγγελματίες ηττημένοι” που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους ούτε στα βασικά.

Ας αποδεχτούμε λοιπόν, ότι το μόνο που έχουμε, είναι ο ένας τον άλλον και ότι η σωστή στάση δεν είναι η σιωπή. Είναι η μετατόπιση. Να μην απαντάμε στην κατηγορία αλλά να κάνουμε αντεπίθεση στην πολιτική ουσία.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει χτίσει μια δημόσια εικόνα πάνω στη διαρκή τοξική υπερδιέγερση. Είναι επιλογή του, αλλά δεν είναι υποχρέωση κανενός να προσαρμοστεί σε αυτή.

Αλήθεια.