Του Γ. Γ.

Η Σοφία Βούλτεψη δεν είναι γραφική. Δεν είναι «παραφωνία». Είναι απολύτως χρήσιμη. Χρήσιμη για την πολιτική αλητεία, για τον κρατικό αυταρχισμό και για την ωμή αντικομμουνιστική προπαγάνδα που επιστρατεύεται κάθε φορά που το σύστημα στριμώχνεται, γράφαμε σε πρόσφατη ανάρτηση.

Σήμερα, η βουλευτής της ΝΔ και πρώην υφυπουργός δημοσίευσε στο Liberal.gr ένα άρθρο-μανιφέστο αντικομμουνιστικής παραφροσύνης με τίτλο «Οι 200 της Καισαριανής ήταν ήρωες, αλλά όχι επειδή ήταν κομμουνιστές».

Το κείμενο ξεκινάει κατευθείαν με την κλασική γραμμή: ο εμφύλιος «ξεκίνησε με ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς», συνεχίστηκε από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, και σήμερα… συνεχίζεται με τις διαδηλώσεις κατά του Άδωνι Γεωργιάδη (!).

Δηλαδή, 80 χρόνια μετά, ακόμα φταίει η Αριστερά για όλα – ακόμα και για το ότι οι υγειονομικοί σε όλοι την Ελλάδα αποδοκιμάζουν τον υπουργό Φιέστας, Εμπαιγμού και Ξεπουλήματος της Δημόσιας Υγείας.

Η Βούλτεψη κατηγορεί το ΚΚΕ ότι «επιμένει πως μόνο οι κομμουνιστές αντιστάθηκαν» – πράγμα που φυσικά δεν λέει κανείς, αλλά χρειάζεται σαν φανταστικός εχθρός για να χτυπήσει. Μετά ακολουθεί η γνωστή λίστα «λευκών σελίδων»: Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, Κατίν, γκουλάγκ, Στάλιν, ψυχιατρεία… ότι έχει ανακαλύψει και επικαλείται μόνιμα ο πολιτικός μέντορας του Γεωργιάδη, Κώστας Πλεύρης.

Κι όλα αυτά σαν «απόδειξη» ότι ολόκληρη η αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν… μηδενική. Το αποκορύφωμα; Η ιστορία με τον «φούρναρη». Ο Άδωνις λέει σε κάποιον διαδηλωτή «κάτι κάναμε κι εμείς» για το νοσοκομείο, και παίρνει την απάντηση «Θα πούμε ευχαριστώ στον φούρναρη;». Η Βούλτεψη το παρουσιάζει σαν «απύθμενο θράσος» και «ασέβεια» προς τους αρτοποιούς-εκτελεσμένους της Καισαριανής. Στην πραγματικότητα, είναι κλασική ταξική ειρωνεία: δεν ευχαριστούμε τον καπιταλιστή που μας εκμεταλλεύεται, όπως δεν ευχαριστούμε τον φούρναρη που πουλάει ψωμί με κέρδος. Αλλά για την Βούλτεψη, αυτό γίνεται «περιφρονητική και απαξιωτική» αντιμετώπιση αφού «είναι γνωστό πως πολλοί από τους εκτελεσθέντες ήταν αρτοποιοί και αρτεργάτες»!

Και μετά έρχεται το μεγάλο self-own: Η ίδια γράφει μια ολόκληρη παράγραφο για να αποδείξει ότι «ούτε ο Λεωνίδας, ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Διάκος, ούτε οι Σουλιώτισσες ήταν κομμουνιστές». Κανείς δεν το είπε αυτό, αλλά που να ξέρει κανείς πώς σκέπτεται το μυαλό της Βούλτεψη.

Κι εδώ έρχεται το ακούσιο αυτογκόλ: συγκρίνοντας την άρνηση του Διάκου να υπογράψει «δήλωση μετανοίας» με την άρνηση των κομμουνιστών να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας στους ναζί και αργότερα στο μετεμφυλιακό κράτος, τοποθετεί –χωρίς να το θέλει– τους 200 δίπλα στους εθνικούς ήρωες. Δηλαδή αναγνωρίζει ότι η στάση τους είχε το ίδιο ηθικό φορτίο: δεν προσκυνώ.

Το κλείσιμο; «Επειδή οι 200 ήταν ήρωες δεν σημαίνει ότι κάθε κομμουνιστής είναι ήρωας».
Ποιος το είπε; Κανείς. Αλλά η φράση μένει να αιωρείται σαν τελική «νίκη» σε μια μάχη που δόθηκε εναντίον σκιάς.

Το άρθρο δεν είναι ιστορική αποτίμηση. Είναι πολιτική παρέμβαση με σαφή στόχο: να αποσπάσει τους 200 από την ιδεολογική τους ταυτότητα, να τους μετατρέψει σε άχρωμους «εθνικούς ήρωες» χωρίς κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο. Να σβήσει τη λέξη «κομμουνιστής» από τις τελευταίες τους στιγμές.

Μόνο που οι φωτογραφίες μιλούν. Κεφάλια ψηλά, βήμα σταθερό προς τον θάνατο. Άνθρωποι που δεν υπέγραψαν. Δεν λύγισαν. Δεν αποκήρυξαν.

Ογδόντα χρόνια μετά, κάποιοι συνεχίζουν να κυνηγούν φαντάσματα. Όχι γιατί φοβούνται το παρελθόν, αλλά γιατί φοβούνται τι συμβολίζει. Γιατί η μνήμη των 200 δεν χωράει σε βολικές «εθνικές» αφαιρέσεις. Έχει όνομα, ιδεολογία, στράτευση.

80 χρόνια μετά, η Βούλτεψη ακόμα κυνηγάει φαντάσματα. Το άρθρο δεν είναι ιστορική ανάλυση, είναι πολιτικό όπλο ενάντια στην Αριστερά, γραμμένο ακριβώς τη στιγμή που οι φωτογραφίες των 200 συγκλόνισαν την κοινωνία και θύμισαν ποιοι πραγματικά πολέμησαν τους ναζί. Το στέλεχος της Ν.Δ δεν μπορεί να ανεχτεί ότι η μνήμη τους ανήκει κυρίως σε κομμουνιστές και αντιφασίστες – γι’ αυτό προσπαθεί να τους «αποκομματικοποιήσει» και να τους κάνει «γενικούς πατριώτες» χωρίς ιδεολογία.

Τι διαφορετικό άλλωστε θα μπορούσε να κάνει αφού η δεξιά στην οποία ανήκει στελέχωσε μετά την απελευθέρωση και τον εμφύλιο όλο τον κρατικό μηχανισμό, με όλα τα κατακάθια του “εθνικού κορμού” που είχαν συνεργαστεί με τις κατοχικές δυνάμεις;