Γράφει ο Συνεργάτης

Οι εκτιμήσεις ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κινείται με όρους πολιτικής αυτονόμησης —και ότι συχνά προκαλεί σοβαρή ζημιά σε κρίσιμα τμήματα του συντηρητικού εκλογικού ακροατηρίου της Νέας Δημοκρατίας— δεν αποτελούν πλέον ψίθυρο της αντιπολίτευσης. Διατυπώνονται ανοιχτά ακόμη και από φιλικά προσκείμενες στο κυβερνών κόμμα γραφίδες, όπως ο Πάσχος Μανδραβέλης στην «Καθημερινή». Όταν τέτοιες επισημάνσεις προέρχονται από το εσωτερικό του ευρύτερου ιδεολογικού χώρου της Ν.Δ., το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό· γίνεται πολιτικό.

Την ίδια στιγμή, όμως, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι ένας απλός υπουργός με «υπερβάλλοντα ζήλο». Έχει οικοδομήσει έναν συμπαγή μηχανισμό επιρροής στο εσωτερικό της παράταξης: έναν σκληρό, έντονα δεξιό και συχνά ακραίο ιδεολογικό πυρήνα, ο οποίος δρα συντεταγμένα στον δημόσιο λόγο. Από οργανωμένες διαδικτυακές ομάδες και στρατιές ανώνυμων υποστηρικτών μέχρι ισχυρούς διαμορφωτές της καθημερινής τηλεοπτικής ατζέντας, η παρουσία του είναι θορυβώδης, επίμονη και πολιτικά υπολογίσιμη.

Αυτό ακριβώς καθιστά το ζήτημα εξαιρετικά δύσκολο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο σημερινός πρωθυπουργός δεν βρέθηκε τυχαία στην ηγεσία της συντηρητικής παράταξης· στηρίχθηκε και από το μπλοκ που σήμερα εκφράζει με τον πιο καθαρό τρόπο ο υπουργός Υγείας. Η απομάκρυνσή του από τον ηγετικό πυρήνα της Ν.Δ. δεν θα ήταν μια απλή διοικητική πράξη. Θα ήταν ρήξη με έναν οργανωμένο εσωκομματικό πόλο ισχύος.

Παράλληλα, οι πρόσφατες επισημάνσεις της Τζίνας Μοσχολιού στα «ΝΕΑ», ότι πολλές από τις δημόσιες θέσεις του Άδωνι Γεωργιάδη αντιστρατεύονται τις πάγιες θέσεις της Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι υπερβολές. Αναδεικνύουν μια πραγματική ιδεολογική απόκλιση που εκθέτει την κυβερνητική γραμμή και δημιουργεί εικόνα διγλωσσίας. Δεν πρόκειται απλώς για «προσωπικό ύφος». Πρόκειται για πολιτική κατεύθυνση.

Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό ερώτημα: έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη δύναμη να επιβάλει πειθαρχία; Ή είναι όμηρος των εσωτερικών συσχετισμών που τον ανέδειξαν;

Ας δούμε το κείμενο της αρθρογράφου του ΜΟΛ

Μια επικίνδυνη αυτονόμηση

Είναι κατανοητό, με όρους κομματικού κυνισμού, ότι ο Πρωθυπουργός διατηρεί τον Άδωνι Γεωργιάδη στην πρώτη γραμμή. Λειτουργεί ως πόλος συσπείρωσης ενός σκληρού τμήματος της συντηρητικής βάσης, το οποίο χρειάζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ειδικά τώρα που το κέντρο και δήθεν θεσμικό προφίλ του υφίσταται αναντίρρητες διαβρώσεις.

Ωστόσο, η μακροσκελής δημόσια τοποθέτησή του (αναρμόδιου υπουργού για τη Μέση Ανατολή) υπερέβη τα όρια της εσωκομματικής επικοινωνίας. Αποτελεί αυτονόμηση μιας προσωπικής ατζέντας που έρχεται σε ευθεία και τεκμηριωμένη σύγκρουση με το επίσημο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Από το περασμένο Σάββατο, η επίσημη γραμμή της Αθήνας συνοψίζεται στην προτεραιότητα της προστασίας των ελλήνων κατοίκων, τουριστών και ενστόλων που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή, στην ανάγκη αποκλιμάκωσης, στην προστασία των αμάχων και στον αυστηρό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου. Αυτά είπε ο Μητσοτάκης στη χθεσινή δήλωσή του, παρότι, προφανώς, η συμμαχία Ελλάδας, Ισραήλ και ΗΠΑ είναι δεδομένη.

Αντίθετα, ο υπουργός δημοσίως εύχεται να κατεδαφιστεί το καθεστώς στο οποίο επιτρέπει την «εξόντωση» ξένων ηγετών, εύχεται ανοιχτά την «πτώση του καθεστώτος στο Ιράν», αποθεώνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, δίχως καμία αναφορά στους κανόνες εμπλοκής ή στο ανθρωπιστικό δίκαιο.

Σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει, φυσικά. Όμως ως υπουργός οφείλει να σέβεται το διπλωματικό δόγμα της Ελλάδας, η οποία, απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό, επικαλείται τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, ο οποίος απαγορεύει ρητά την παρέμβαση στα εσωτερικά κυρίαρχων κρατών. Όταν προκρίνει δημοσίως τη βίαιη αλλαγή καθεστώτα και την κήρυξη πολέμου χωρίς εξουσιοδότηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας ή νόμιμη επίκληση του δικαιώματος της αυτοάμυνας, υπονομεύει άμεσα το νομικό και ηθικό οπλοστάσιο της ελληνικής διπλωματίας. Αν βάλουμε και την Κύπρο στην εξίσωση, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σαφές.

Επιπλέον, αγνοεί ότι η χώρα μας δεν είναι γεωπολιτικά απομονωμένη. Διατηρεί συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία (με το προσωπικό της), έχει τη φρεγάτα «ΥΔΡΑ» σε ζώνη υψηλού κινδύνου και φιλοξενεί κρίσιμες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Η θριαμβολογία υπέρ της κλιμάκωσης δεν λαμβάνει υπόψη τη δηλωμένη προτεραιότητα της εξασφάλισης των πολιτών μας.

Η ανοχή απέναντι σε αυτή τη στάση δεν δικαιολογείται πλέον από την κομματική σκοπιμότητα. Ο Μητσοτάκης μπορεί να μην ενοχλείται όταν ακυρώνεται δημοσίως από υπουργό του. Δικαίωμά του. Όμως η εθνική γραμμή αφορά όλους μας.