Η επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ, οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί και ο ρόλος των κυβερνήσεων της περιοχής

Σεϊτ Αλντογάν
Ανταποκριτής της εφημερίδας Evrensel

Την ώρα που βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ο υπουργός Εξωτερικών του Ομάν -που είχε αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή- δήλωνε στα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης ότι το Ιράν είχε αποδεχτεί την πλήρη διακοπή του εμπλουτισμού ουρανίου και ότι οι συνομιλίες προχωρούσαν προς συμφωνία.

Μόλις δύο ημέρες αργότερα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν μαζική στρατιωτική επίθεση στο Ιράν.

Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει την πραγματικότητα: το πρόβλημα για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό δεν ήταν ποτέ το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ο πραγματικός στόχος είναι η επιβολή μιας νέας ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή.

Όπως είναι γνωστό, ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα. Και η πολιτική των ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες είναι σαφής: επιβολή της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής τους κυριαρχίας.

Για να επιβληθεί αυτή η κυριαρχία πρέπει να συντριβούν οι χώρες και οι λαοί που στέκονται εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Οι σφαγές στη Γάζα, οι επιθέσεις στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράν αποτελούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας.

Η «νέα τάξη» στη Μέση Ανατολή

Στη Μέση Ανατολή το σχέδιο αυτό προχωρά εδώ και χρόνια. Μπαχρέιν, Ομάν, Ιορδανία, Κατάρ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν μετατραπεί σε στρατιωτικές βάσεις και πολιτικούς δορυφόρους των ΗΠΑ.

Η καταστροφή της Συρίας και οι επιθέσεις εναντίον χωρών και λαών της περιοχής αποτέλεσαν σημαντικά βήματα για την επιβολή αυτής της νέας τάξης.

Όσο ενισχύεται η αμερικανική παρουσία τόσο μεγαλώνει και η εξάρτηση των καθεστώτων της περιοχής. Οι άρχουσες τάξεις αυτών των χωρών βλέπουν την υποταγή στον ιμπεριαλισμό ως εγγύηση για τη διατήρηση της εξουσίας τους.

Όσοι δεν υποτάσσονται μετατρέπονται σε στόχο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: αν ακόμη και το Ιράν ενταχθεί στο σύστημα των αμερικανικών δορυφόρων, ποια χώρα θα μπορέσει να αντισταθεί στην αμερικανική κυριαρχία;

Οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί

Οι πόλεμοι που ξεσπούν σε δεκάδες περιοχές του πλανήτη δεν είναι τυχαίοι. Συνδέονται άμεσα με τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών και των ενεργειακών πηγών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σύγκρουση ΗΠΑ και Κίνας.

Η Κίνα έχει συνάψει συμφωνία ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το Ιράν, ενώ το ιρανικό πετρέλαιο αποτελεί βασικό πυλώνα της ενεργειακής της πολιτικής. Η ανατροπή ή η καταστροφή του Ιράν θα αποτελούσε σοβαρό πλήγμα για την κινεζική οικονομία.

Ταυτόχρονα η οικονομική άνοδος της Κίνας εντείνει την ανησυχία της Ουάσιγκτον. Από ποσοστό μόλις 3,55% του παγκόσμιου εισοδήματος πριν από μερικά χρόνια, η Κίνα έχει φτάσει σήμερα περίπου στο 17%.

Στον τομέα των πολύτιμων μετάλλων που χρησιμοποιούνται στην τεχνολογία, η παραγωγή της Κίνας φτάνει το 68%, ενώ των ΗΠΑ μόλις το 13%.

Όλα αυτά δείχνουν ότι ο πραγματικός στόχος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού δεν είναι ούτε η «δημοκρατία» ούτε τα πυρηνικά.

Ο στόχος είναι ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών και η παγκόσμια κυριαρχία.

Οι λαοί απέναντι στον πόλεμο

Παρά τη δυσαρέσκεια που υπάρχει απέναντι στο καθεστώς του Ιράν, μεγάλα τμήματα της κοινωνίας απορρίπτουν την ξένη επέμβαση.

Ο ιρανικός λαός γνωρίζει πολύ καλά τι σήμαινε η «απελευθέρωση» στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η καταστροφή της Γάζας.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οργανώσεις της ιρανικής αντιπολίτευσης έχουν δηλώσει πως θα αντισταθούν σε κάθε ξένη εισβολή.

Η αντίσταση του Ιράν δυσκολεύει σοβαρά τα αμερικανοϊσραηλινά σχέδια. Ταυτόχρονα, σε πολλές αραβικές χώρες η κοινή γνώμη εκφράζει την αντίθεσή της στον πόλεμο.

Οι λαοί γνωρίζουν ότι τα συμφέροντά τους βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.

Ο ρόλος Ελλάδας και Τουρκίας

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η στάση της Τουρκίας και της Ελλάδας αποκαλύπτει τη συμμετοχή τους στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Η κυβέρνηση Ερντογάν επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη συνεργασία με τις ΗΠΑ και στην υπεράσπιση των δικών της γεωπολιτικών συμφερόντων, ιδιαίτερα σε σχέση με το κουρδικό ζήτημα.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει στοιχηθεί πλήρως πίσω από την επιθετική πολιτική του ιμπεριαλισμού, επιδιώκοντας να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.

Ο ρόλος αυτός όχι μόνο βαθαίνει την εξάρτηση της χώρας, αλλά εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τον ελληνικό λαό.

Η κλιμάκωση των πολέμων και των ανταγωνισμών δεν απειλεί μόνο τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Απειλεί όλους τους λαούς.

Ο δρόμος των λαών

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο δρόμος είναι ένας: να δυναμώσει η πάλη των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στους πολέμους και στην εκμετάλλευση.

Γιατί τα συμφέροντα των λαών δεν βρίσκονται στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, αλλά στον κοινό αγώνα για ειρήνη, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.