Του Γ. Γ.

Σήμερα ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης, σχολιάζοντας στον λογαριασμό του στο Χ στιγμιότυπο από την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ξεσκέπασε για ακόμη μία φορά την εξοργιστική στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο μείζον σκάνδαλο των υποκλοπών.

Όταν τέθηκε το εύλογο ερώτημα γιατί οι υπουργοί που παρακολουθούνταν —Χατζηδάκης, Δένδιας, Γεραπετρίτης, Μυλωνάκης, Σκέρτσος κ.ά.— δεν υπέβαλαν μήνυση ώστε να αποκαλυφθεί ποιος τους παρακολουθούσε, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν αποκαλυπτική. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, επικαλέστηκε τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ Μυλωνάκη ο οποίος σε συζήτηση στη Βουλή, υποστήριξε ότι αυτό έγινε έγινε γιατί υπήρξε «κοινοποίηση στην Εισαγγελία» για την υπόθεση!

Με άλλα λόγια: κάποιος παρακολουθούσε το μισό υπουργικό συμβούλιο, υπέκλεψε ευαίσθητα δεδομένα που αφορούν αποφάσεις για ολόκληρη τη χώρα, και η κυβέρνηση αρκέστηκε στο να… το «κοινοποιήσει» στην Εισαγγελία. Λες και η κοινοποίηση ισοδυναμεί με μήνυση, με ουσιαστική έρευνα, με απόδοση ευθυνών.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο διαφορετική και παράλληλα εξοργιστική, όπως επισημαίνει ο Αβραμίδης.

Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, για το αδίκημα της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών, αθώωσε τους κατηγορούμενους για τις περιπτώσεις εκείνων που δεν υπέβαλαν έγκληση, επειδή το αδίκημα δεν διώκεται αυτεπάγγελτα. Αν οι υπουργοί είχαν καταθέσει μήνυση, οι Λαβράνος, Μπίτζιος, Ντίλιαν και Χάμου θα καταδικάζονταν επιπλέον και για τις δικές τους περιπτώσεις. Με το να μην το κάνουν, ουσιαστικά τους ελάφρυναν την ποινή – κατά λάθος, φυσικά…

Και υπάρχει ακόμη σοβαρότερη πτυχή. Αν υπήρχαν μηνύσεις από υπουργούς, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ζήσης θα ήταν υποχρεωμένος να ασκήσει δίωξη για κακουργηματικές πράξεις, όπως η κατασκοπεία. Η υπόθεση τότε θα κατέληγε σε ανακριτή, όπως προβλέπεται για τόσο σοβαρά αδικήματα. Αντί γι’ αυτό, παρέμεινε στα χέρια ενός αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με τα γνωστά – και απογοητευτικά – αποτελέσματα: οι κατηγορούμενοι «ταράχτηκαν στη νομιμότητα», ενώ το κράτος και η ΕΥΠ έμειναν ουσιαστικά στο απυρόβλητο.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν έφτασε ποτέ σε ανακριτή. Παραμένει εγκλωβισμένη σε μια διαδικασία που θυμίζει περισσότερο συγκάλυψη παρά απονομή δικαιοσύνης.

Και οι υπουργοί; Αντί να εξοργιστούν για την εισβολή στην προσωπική και πολιτική τους ζωή, αντί να απαιτήσουν να αποκαλυφθεί ποιος έχει στα χέρια του τα δεδομένα τους —και μαζί τους ευαίσθητα κρατικά μυστικά— επέλεξαν τη σιωπή. Σχεδόν γενναιόδωροι απέναντι σε όσους τους παρακολουθούσαν. Κι αυτό ήταν κάτι που χλευάστηκε ακόμα και από καθεστωτικές δημοσιογραφικές πένες.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και ταυτόχρονα ανατριχιαστικό: είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να θεωρεί φυσιολογικό να παρακολουθείται το μισό υπουργικό συμβούλιο από ιδιώτες ή ακόμη και ξένα κέντρα χωρίς να ανοίγει μύτη; Δεν τους ανησυχεί ότι ευαίσθητα κρατικά δεδομένα μπορεί να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα;

Φαίνεται πως όχι.

Προτιμούν την άνεση της ατιμωρησίας από τη δυσφορία της αλήθειας.

Και εμείς συνεχίζουμε να ρωτάμε το αυτονόητο: ποιος προστατεύει ποιον; Και μέχρι πότε θα ανεχόμαστε αυτόν τον εμπαιγμό;

Και για να σας φτιάξουμε την διάθεση παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο με πρωταγωνιστή κρατικό αξιωματούχο ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί συνώνυμο της ξεφτίλας: