Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Από το Ηράκλειτο ως τον «Τρίτο άνθρωπο» ένας πόλεμος δρόμος. Ο αρχαίος φιλόσοφος, με την περιβόητη φράση ότι ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, συναντά τον Χάρι Λάιμ στη ρημαγμένη Βιέννη. Πουλά νοθευμένη πενικιλίνη από την οποία πεθαίνουν παιδιά, γκρεμίζοντας κάθε έννοια ανθρωπισμού. Γι’ αυτό και η σημαντικότερη σκηνή δεν είναι η τελευταία με τη θεαματική καταδίωξη αλλά εκείνη στο λούνα παρκ, όπου ξεστομίζει στον φίλο του την πιο κυνική ατάκα ever. «Οι Ιταλοί επί 30 χρόνια κάτω από τους Βοργίες είχαν πολέμους, τρόμο και αιματοχυσίες, αλλά έβγαλαν τον Μικελάντζελο, τον Ντα Βίντσι και την Αναγέννηση. Στην Ελβετία για 500 χρόνια είχαν δημοκρατία, ειρήνη και αδελφική αγάπη. Τι έβγαλαν; Το ρολόι τοίχου».

Κανείς επομένως δεν είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει τις δικαιολογίες του Τραμπ ότι η κοινή επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν έγινε για να εξαλείψει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, να οδηγήσει τη χώρα στον εκδημοκρατισμό και να βελτιώσει τη θέση των γυναικών. Τις 168 μαθήτριες και τις 40 παιδικές βόμβες του Ισραήλ τις «απελευθέρωσαν» από τα δεσμά της πατριαρχίας, στέλνοντάς τες κατευθείαν στον φεμινιστικό παράδεισο του νεκροταφείου.

Άλλωστε οι επεμβάσεις της Δύσης σε αρκετά κράτη της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής άφησαν πίσω τους εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες και κατεστραμμένες χώρες.

Ο σερίφης της Αμερικής και ο μακελάρης της Γάζας είναι αμφότεροι ζορισμένοι. Ο πρώτος λόγω των αρχείων Επστάιν μετατοπίζει την προσοχή της κοινής γνώμης σε έναν πόλεμο, όπως ακριβώς είχε κάνει ο Μπιλ Κλίντον όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Λιουίνσκι. Ο δεύτερος διεθνώς καταζητούμενος και κατηγορούμενος στη χώρα του για διαφθορά ισχυρίζεται ότι ακολουθεί την εντολή της Βίβλου για την απόλυτη κυριαρχία στην περιοχή. Και φυσικά ως περιούσιος λαός δεν χρειάζεται να λογοδοτεί σε κανέναν για τα πυρηνικά και πυραυλικά συστήματα που διαθέτει. Όσο για τον Τραμπ, που θεωρεί το διεθνές δίκαιο ανοησίες, που αγνοεί το Κογκρέσο, τον ενδιαφέρει μόνο να κάνει μπίζνες και να έχει υπό τον έλεγχό του κράτη μαριονέτες. Αν μάλιστα κάποιος τολμήσει να ορθώσει ανάστημα, όπως ο Σάντσεθ στην Ισπανία, αρχίζει τις απειλές και τις προσβολές.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η στάση των Ευρωπαίων ηγετών αμήχανη, διχασμένη αλλά τελικά υπάκουη μέσω Κύπρου, παρότι αυτοί κυρίως θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Οι δύο φρεγάτες και τα τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη που έστειλε η Ελλάδα λόγω της ιστορικής εμπειρίας φαινομενικά αποτελούν εύλογες ευαισθησίες. Ποιον όμως προστατεύουν; Τη μεγαλόνησο ή τις βρετανικές βάσεις που το 1974 δεν παρενέβησαν για να αποτρέψουν τον διαμελισμό;

Σήμερα ποια είναι η στρατηγική λογική της άμεσης ελληνικής εμπλοκής για την υπεράσπιση εγκαταστάσεων ενός ξένου κράτους; Μήπως το προφίλ του περιφερειακού παράγοντα σταθερότητας μετατραπεί σε δυνητικό μέρος μιας ευρύτερης σύρραξης; Μήπως η πιθανή αύξηση της βενζίνης, η μείωση του τουρισμού και οι παρενέργειες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετριάσουν τελικά τον εθνικό οίστρο; Τα ερωτήματα θα απαντηθούν από τις εξελίξεις.

Με απρόβλεπτη ακόμη την έκβαση των επιχειρήσεων, συνεχίζουμε να βλέπουμε πυραύλους να πέφτουν σαν φωτοβολίδες στη μικρή οθόνη. Ίσως να μη συμβεί ούτε τώρα το τέλος της Ιστορίας, σίγουρα όμως θα βιώσουμε τον θάνατο της πραγματικότητας, όπως την ξέραμε.