Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Για την εξουσιαστική κάστα των δικαστών και τον ρόλο της ως πυλώνα του καπιταλιστικού συστήματος έχουμε γράψει αρκετές φορές. Καλύπτει διαχρονικά όλα τα μεγάλα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται επίλεκτα μέλη της αστικής τάξης, ενώ την ίδια στιγμή, εξοντώνει με σκληρότητα κάθε ταλαίπωρο πρεζόνι, κάθε μικροπαραβάτη ή οποιονδήποτε εκδηλώσει «ανάρμοστη συμπεριφορά» σύμφωνα με την ταξική τους «λογική» και βρεθεί στο σκαμνί του κατηγορουμένου.

Η ίδια αυτή εξουσιαστική κάστα, δεν διστάζει να βάζει τη «βούλα» της σε κάθε απόφαση που καταστρέφει την ελληνική κοινωνία προς όφελος μιας δράκας ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, απολαμβάνει πλουσιοπάροχες αμοιβές, προνόμια και ασυλία για τις «υπηρεσίες» που προσφέρει στο αστικό σύστημα.Και δεν λογοδοτεί ακόμα και για τα αποδεδειγμένα κραυγαλέα εγκλήματά της όπως στην πρόσφατη περίπτωση του Νίκου Ρωμανού.

Αυτή η συντεχνία διαχρονικά αισθάνεται παντοδύναμη. Από τις πιο μαύρες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας – όταν στελέχωνε τα έκτακτα στρατοδικεία του εμφυλίου και του μετεμφυλιακού μοναρχοφασισμού – μέχρι την απρόσκοπτη υπηρέτηση της χούντας των συνταγματαρχών. Ήταν το μόνο τμήμα του κρατικού μηχανισμού που δεν υπέστη ουσιαστική «αποχουντοποίηση», παρά μόνο μια κουτσουρεμένη και βαθιά υποκριτική εκδοχή της.

Ανέκαθεν στην εξουσιαστική δικαστική κάστα κυριαρχεί μια νοοτροπία σκληρής, κλειστής συντεχνίας. Είναι τόσο περιφρουρούμενη, που μόνο χάρη σε σποραδικές δημοσιογραφικές αποκαλύψεις βγαίνουν στον αφρό ελάχιστα στοιχεία για τα παραδικαστικά κυκλώματα. Και ακόμα και τότε, οι ίδιοι οι δικαστές αναλαμβάνουν να «ξελασπώσουν» τους επίορκους συναδέλφους τους με ποινές-χάδια και εσωτερικές «πειθαρχικές» διαδικασίες.

Ανέκαθεν, η κάστα αυτή στρέφεται ανοιχτά και απροκάλυπτα ενάντια σε κάθε εργατική διεκδίκηση, κηρύσσοντας απεργίες «παράνομες» και «καταχρηστικές» με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια. Την ίδια ώρα, η συγκάλυψη που παρέχει στα μέλη της κλίκας της είναι πρωτοφανής. Αρκεί ένα παράδειγμα (από το 2013, αλλά εξαιρετικά ενδεικτικό): Συνελήφθη δικαστής για παιδεραστία – και μάλιστα σε βάρος του ίδιου του 4χρονου παιδιού του. Μετά από σειρά αναβολών, οι συνάδελφοί του τον καταδίκασαν με αναστολή. Δεν πέρασε ούτε μία μέρα στη φυλακή. Το αποκορύφωμα; Συνέχισε κανονικά να ασκεί τα καθήκοντά του, να κάθεται στην έδρα και να «κρίνει» τις τύχες και τις ζωές άλλων ανθρώπων.

Επαναλαμβάνω πράγματα που τα έχω γράψει με αφορμή ότι παρακολούθησα τη σπασμωδική αντίδραση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος απέναντι στο ψήφισμα -καταπέλτης της πλειοψηφίας του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Το ψήφισμα του ΔΣΑ είναι σαφές:
«Η άρνηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να εκπληρώσει το κατά νόμο καθήκον του σε μια τόσο σημαντική υπόθεση αποτελεί θεσμική εκτροπή, με δεδομένη και την προσωπική του εμπλοκή ως εποπτεύοντος Εισαγγελέα της ΕΥΠ την επίμαχη περίοδο… Η αξίωση των πολιτών για δικαστική προστασία θυσιάζεται στον βωμό μιας απόπειρας συγκάλυψης.. Για τους παραπάνω λόγους, το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, συναισθανόμενο την ευθύνη που πηγάζει από τις αρχές και τις παραδόσεις του δικηγορικού σώματος, ασκώντας την κατά νόμο αρμοδιότητά του από τον Κώδικα Δικηγόρων, αποφασίζει σήμερα να ζητήσει την παραίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που με την απέκδυση του κατά νόμο καθήκοντός του απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου».

Και απάντησε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων υπερασπιζόμενη την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης», με το γνωστό ανέκδοτο: Ότι το αίτημα παραίτησης «συνιστά ευθεία και ανεπίτρεπτη παρέμβαση στη λειτουργία της Δικαιοσύνης, προσβάλλει τον θεσμό και προσεγγίζει τα χαρακτηριστικά σοβαρής θεσμικής εκτροπής».

Δηλαδή: Όποιος τολμά να αμφισβητήσει την κάστα, ακόμα και όταν υπάρχει προφανής σύγκρουση συμφερόντων και συγκάλυψη, αυτός είναι ο «θεσμικά έκτροπος». Όχι αυτοί που θυσιάζουν τη δικαστική προστασία των πολιτών στον βωμό της ταξικής αλληλεγγύης και της αυτοπροστασίας.

Αυτή ακριβώς είναι η ουσία της «ανεξαρτησίας» τους: Ανεξαρτησία από τον λαό, από την εργατική τάξη, από κάθε έννοια κοινωνικής λογοδοσίας. Εξάρτηση μόνο από την αστική εξουσία και τα συμφέροντά της.

Η δικαστική κάστα δεν είναι «ουδέτερος» θεσμός. Είναι οργανικό κομμάτι του κράτους της αστικής τάξης, ο πιο σκληρός και πιο καλά θωρακισμένος μηχανισμός καταστολής και συγκάλυψης. Και όσο το κεφάλαιο βαθαίνει την επίθεσή του, τόσο πιο απροκάλυπτα θα λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός.

Δεν υπάρχει «μεταρρύθμιση» ή «εξυγίανση» μέσα στο πλαίσιο του συστήματος. Μόνο η συνολική αμφισβήτηση και η ταξική αντιπαράθεση μπορεί να σπάσει αυτόν τον πυλώνα.