Το Ιράν βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας κλιμακούμενης ιμπεριαλιστικής πίεσης, με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να επιχειρούν –μέσω στρατιωτικών χτυπημάτων, απειλών και οικονομικού στραγγαλισμού– να αναδιαμορφώσουν τον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής προς όφελός τους.

Πίσω από τα προσχήματα περί «ασφάλειας» και «σταθερότητας», εξελίσσεται μια σκληρή αναμέτρηση για τον έλεγχο ενεργειακών δρόμων, αγορών και σφαιρών επιρροής. Το Ιράν, ως περιφερειακή δύναμη που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με τη δυτική ηγεμονία, αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο που πρέπει να περιοριστεί – ή να ενσωματωθεί με όρους υποταγής.

Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, κινείται σε μια διπλή κατεύθυνση: αφενός ενισχύει τη στρατιωτική και πολιτική της παρουσία μέσω συμμαχιών και «αντιπροσώπων» σε όλη τη Μέση Ανατολή, αφετέρου αφήνει ανοιχτά κανάλια διαπραγμάτευσης, επιδιώκοντας μια συμφωνία που δεν θα συνιστά πλήρη υποχώρηση.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος των Φρουρών της Επανάστασης είναι καθοριστικός. Δεν πρόκειται απλώς για στρατιωτικό μηχανισμό, αλλά για έναν πυλώνα εξουσίας που διαπλέκεται με την οικονομία και την εξωτερική πολιτική, εκφράζοντας τη στρατηγική επιλογή της ιρανικής άρχουσας τάξης να διεκδικήσει μερίδιο ισχύος σε μια περιοχή που φλέγεται.

Η απειλή για έλεγχο ή μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ αποκαλύπτει ξεκάθαρα ότι η σύγκρουση δεν είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και ενεργειακή. Όταν ένα κράτος μπορεί να επηρεάσει το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ροής πετρελαίου, τότε κάθε στρατιωτική κίνηση μετατρέπεται αυτομάτως σε παγκόσμιο οικονομικό σοκ.

Την ίδια στιγμή, οι κινήσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους δείχνουν ότι δεν επιδιώκουν απλώς αποκλιμάκωση, αλλά μια «ελεγχόμενη ισορροπία» που θα διασφαλίζει την κυριαρχία τους. Οι διαπραγματεύσεις, όπου υπάρχουν, δεν γίνονται από θέση ισοτιμίας, αλλά ως προέκταση της πίεσης στο πεδίο.

Ωστόσο, καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται διατεθειμένη να υποχωρήσει εύκολα. Το Ιράν επιχειρεί να αξιοποιήσει τη συγκυρία για να αναβαθμίσει τον ρόλο του, ενώ ο αμερικανοϊσραηλινός άξονας προσπαθεί να αποτρέψει ακριβώς αυτό.

Η σύγκρουση γύρω από το Ιράν δεν αφορά «δημοκρατία» ή «τρομοκρατία», αλλά τον σκληρό πυρήνα του σύγχρονου ιμπεριαλισμού: τον έλεγχο των πόρων, των δρόμων ενέργειας και των γεωπολιτικών ισορροπιών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι λαοί της περιοχής πληρώνουν ξανά το τίμημα, ενώ οι ισχυροί παίκτες διαπραγματεύονται πάνω στα ερείπια.

Το αν η κατάσταση θα οδηγηθεί σε γενικευμένη ανάφλεξη ή σε έναν νέο εύθραυστο συμβιβασμό θα κριθεί όχι μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στους συσχετισμούς δύναμης που διαμορφώνονται πίσω από κλειστές πόρτες.

Β