Του Γ. Γ
«Είμαι του δρόμου το παιδί, το παραπονεμένο…».
Οι στίχοι του Βαγγέλης Παπάζογλου δεν είναι απλώς ένα τραγούδι· είναι μια κραυγή που διαπερνά δεκαετίες. Είναι η ζωντανή μαρτυρία μιας εποχής όπου η φτώχεια, η προσφυγιά και οι πόλεμοι πετούσαν παιδιά στο περιθώριο, τα άφηναν να μεγαλώνουν «σαν σκυλάκια στους πάγκους». Και αν νομίζει κανείς πως αυτά ανήκουν στο παρελθόν, αρκεί να κοιτάξει γύρω του.
Η λεγόμενη «Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου», που καθιερώθηκε το 2011, έρχεται κάθε χρόνο σαν σήμερα να μας θυμίσει –υποτίθεται– την ύπαρξη εκατομμυρίων παιδιών που ζουν χωρίς σπίτι, χωρίς προστασία, χωρίς μέλλον. Μια μέρα δηλώσεων, ευαισθησίας στα χαρτιά και φωτογραφιών. Μια μέρα που οι ίδιοι οι υπεύθυνοι για τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης σπεύδουν να δείξουν το υποκριτικό «ανθρώπινο πρόσωπό» τους. (Οι εκατόμβες δολοφονημένων παιδιών σε Παλαιστίνη, Ιράν και Λίβανο είναι η ανανφισβήτητη απόδειξη
Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε: τα παιδιά του δρόμου δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν «βρέθηκαν έτσι στο ντουνιά», όπως λέει το τραγούδι. Είναι προϊόν συγκεκριμένων πολιτικών. Είναι τα παιδιά των πολέμων που συνεχίζουν να γεννούν προσφυγιά. Είναι τα παιδιά της φτώχειας που βαθαίνει σε έναν κόσμο όπου ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων. Είναι τα παιδιά της εκμετάλλευσης, της εγκατάλειψης, της κοινωνικής αδικίας.
Σήμερα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη –από τις μητροπόλεις της Δύσης μέχρι τις παραγκουπόλεις του Νότου– χιλιάδες παιδιά κοιμούνται στο δρόμο, δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, γίνονται εύκολη λεία για κάθε μορφή βίας και εκμετάλλευσης. Και την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις που υπογράφουν «χάρτες δικαιωμάτων» είναι οι ίδιες που χρηματοδοτούν πολέμους, που διαλύουν κοινωνικές δομές, που αφήνουν ολόκληρες οικογένειες στο περιθώριο.
Η υποκρισία περισσεύει. Δεν σώζονται τα παιδιά με επετειακές δηλώσεις. Δεν αλλάζει η ζωή τους με καμπάνιες ευαισθητοποίησης χωρίς ουσία. Τα παιδιά του δρόμου δεν χρειάζονται λύπηση· χρειάζονται δικαιοσύνη. Χρειάζονται έναν κόσμο όπου δεν θα γεννιούνται «του δρόμου», αλλά θα μεγαλώνουν με αξιοπρέπεια.
Ο Παπάζογλου δεν έγραψε απλώς ένα τραγούδι. Κατέγραψε μια κοινωνική αλήθεια που παραμένει τρομακτικά επίκαιρη. Και όσο αυτή η αλήθεια επιβιώνει, κάθε «παγκόσμια ημέρα» θα είναι μια κενή, σχεδόν προσβλητική υπενθύμιση της συλλογικής μας αποτυχίας.
0 Comments