Αν κάποια στιγμή αισθανθείς άχρηστος, σκέψου ότι έγινε υφυπουργός ο Γιάννης Λοβέρδος, τιτλοφορούσαμε σκωπτικά μια περασμένη ανάρτησή μας.
Αν κάποτε αναρωτηθεί κανείς τι σημαίνει πολιτική αποσύνδεση από την πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά. Αρκεί να ακούσει τον Γιάννη Λοβέρδο να δηλώνει με στόμφο ότι «ζει μόνο με τη βουλευτική αποζημίωση», λες και πρόκειται για κάποιο είδος… κοινωνικής θυσίας.
Σε μια χώρα όπου οι εργαζόμενοι μετρούν το μήνα με τα ρέστα, όπου η ακρίβεια καταπίνει μισθούς πριν καν φτάσουν στα χέρια τους, ο ίδιος εμφανίζεται περίπου ως… λαϊκός ήρωας της επιβίωσης. Μόνο που το αστείο δεν προκαλεί γέλιο — προκαλεί εκείνο το πικρό μειδίαμα που αφήνει η πλήρης έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η δημόσια παρουσία του συμπληρώνεται με πανηγυρικές αναρτήσεις, βίντεο αυτάρεσκης επιτυχίας και μια μόνιμη διάθεση αυτοεπιβεβαίωσης, που θυμίζει περισσότερο influencer κακής ποιότητας παρά άνθρωπο που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί πολίτες.
Το αποκορύφωμα; Η θριαμβευτική προβολή μιας… λαμπάδας που ταξιδεύει με τιμές αρχηγού κράτους. Γιατί κάπου εκεί, ανάμεσα στο φολκλόρ και την επιτήδευση, χάνεται εντελώς το μέτρο.
Δεν είναι όμως προσωπικό το ζήτημα. Ο Λοβέρδος απλώς συμπυκνώνει μια ολόκληρη νοοτροπία: αυτή που θεωρεί πως η επικοινωνία αρκεί για να καλύψει το χάσμα με την κοινωνία. Αυτή που νομίζει ότι με μερικές δηλώσεις και λίγη ψηφιακή φασαρία μπορεί να πείσει ότι κατανοεί τα προβλήματα του κόσμου.
Και τελικά, ίσως να μην φταίει μόνο ο ίδιος. Γιατί όταν τέτοιες φωνές όχι απλώς επιβιώνουν, αλλά αναβαθμίζονται κιόλας, το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Είναι πολιτικό, είναι κοινωνικό — και είναι, δυστυχώς, και συλλογικό.
Μέχρι τότε, μπορούμε τουλάχιστον να κρατήσουμε το χιούμορ μας. Γιατί αν δεν γελάσεις με το παράλογο, κινδυνεύεις να το συνηθίσεις.
1 Comment